Merhaba arkadaşlar. Ben Özgün. Uzun süreden sonra yeni bir yazıyla buradayım. Geçtiğimiz ay Doğadayız Fethiye paketiyle yapmış bulunduğum 1 haftalık ekstrem aktivite tatilinden bahsetmek istiyorum size. Bu yazı, tatili benim nasıl geçirdiğimden çok etkinliklerin içeriği ve detaylarıyla ilgili olacak. Benim öncesinde bilseydim şunu şöyle yapardım bunu böyle yapmazdım tarzında bireysel yaşadığım pişmanlıkları ve paketin hoşuma giden gitmeyen yanlarını anlatacağım.

Başlamadan önce şunu belirteyim. Etkinliklerin sıralaması herkeste farklı olabilir. Haftadan haftaya, hatta aynı hafta içinde grup ikiye bölündüğünden gruptan gruba değişkenlik gösterebilir. Yani ilk etkinlik bu, son etkinlik şu, ben bunları yapmam zaten, geç giriş yapayım, erken çıkış yapayım diye planlarken pişman olabilirsiniz.

Cumartesi gecesi Doğadayız’ın anlaşmalı olduğu Seden Otel’e girişimizi yaptık. Otel ortalama bir otel. Çalışanlar güzelyüzlü ve kibar. İstekleriniz konusunda ellerinden geleni yapmaya çalışıyorlar. Ama bu tarz bir tatil için otelden beklentileriniz çok olmasın. Size bir kart veriliyor ve hafta boyunca harcamalarınızı bu kartla yapıyorsunuz. Yemek saatleri içinde yemek ve alkolsüz içecekler hariç diğer şeyler için bu kartı kullanıyorsunuz. Haftanın sonunda karttaki borcu nakit ödeyerek kapatıyorsunuz. Odanızdaki havlunuz, yatak takımınız sizin için hazırlanıyor ve 1 hafta sonra siz ayrılırken değiştiriliyor. Yani ekstrem bir durum olmadıkça bunlar değiştirilmeyeceğinden havlunuzu duş sonrası oraya buraya fırlatmayın. Nevresimlerinize iyi bakın. Onlara mahkumsunuz. Odalarda klima var ve çalışıyor. Dolabınızın içinde değerli eşyalarınız için kasa da mevcut. Eğer arkadaşınızla geliyorsanız iki kişilik odada kalma ihtimaliniz yüksek. Ama tekseniz muhtemelen sizin gibi tek olanlarla 2 kişiden bozma 3 kişilik odalara sıkış tepiş yerleştirileceksiniz. Yataklarınız neredeyse birleşik şekilde duracak, haberiniz olsun. Tanımadığınız insanlarla, her ne kadar kısa sürede kaynaşacak olsanız da, koyun koyuna yatacaksınız. Bundan rahatsız olurum diyorsanız arkadaşınızla gidin.

Neyse aktivitelere geçersek: Biz, toplam 80 kişi olarak ilk güne başladık. İlk günümüz 12 adalar tekne turu idi. Toplamda 3 veya 4 koyda duruldu. Her koyda yaklaşık yarım saat kadar duruluyor ve bu koylarda yüzebiliyorsunuz. Bunlardan biri olan ve belki de en güzeli olan Yassıcaada Koyu’nda tekneden inmeli bir duraklama yapılıyor ve o güzel koyun kumsalını gezme fırsatına erişmiş oluyorsunuz. Bugün için özellikle bilinmesi gereken bir durum yok. Mümkün olduğunca erkenden tekneye binip üst katta tentenin altından yer kapmaya bakın. Aksi takdirde koca bir günü güneşin altında ya da alt katta geçirmek zorunda kalabilirsiniz. Sabah ve akşam yemekleriniz otelinizde olacak. Öğle yemeğiniz ise teknede hazırlanıyor. Ana yemek olarak balık ve tavuk seçenekleriniz oluyor. Ayrıca salata, makarna, vs standı oluyor. Oradan kendinize uygun bir menü hazırlayabiliyorsunuz. İlk günün akşamı yemekten sonra otelin havuz kenarında bir bilgilendirme ve tanışma toplantısı oluyor ve burada haftanın geneliyle ilgili bilgi veriliyor. Devamında tanışma maksadıyla isimlerin hafızada kalmasını artırma üzerine oyunlar oynanıyor.

İkinci günümüz rafting günüydü. İkiye bölünmüş olan grup tekrar ikiye bölünüyor. Raftingçilerin yarısı sabah 7.45’te, diğer yarısı ise 11’de dalaman rafting alanına götürülüyor. Maksat grupların aktivite alanında çok beklemek zorunda kalmaması. İlk grup zaman kaybı olmasın diye rafting alanında kahvaltı etmek zorunda kalıyor. Ancak oradaki kahvaltı çok kötü. Sonraki gruplar için ilk grup da kahvaltıyı otelde yapıp çıksın yola diye fikrimizi belirttik. Ne kadar dikkate alırlar bilemiyorum. Yaklaşık 2, 2,5 saatlik uzun bir yolculuk bekliyor sizi. Yorucu bir yolculuk. Rafting alanında kahvaltı ettikten sonra önce kask ve yelekler dağıtılıyor ve dalaman çayına gitmek üzere servislere bindiriliyorsunuz. Bu sefer yarım saatlik bir yolculuk başlıyor. Çayın kenarında bilgilendirme toplantısı yapılıyor ve raftinge başlıyorsunuz. Uzun, keyifli bir rafting bekliyor demek isterdim ancak 4-5 bot yola çıktığınız için dakikada bir bekleme noktalarında beklemek zorunda kalıyorsunuz. Bu beklemeler kısa da değil üstelik. Bayaa bayaa kenara park ediyorsunuz. Yani bir bot geçiyor kenarda bekliyor, hepsi geçince devam ediliyor. Sürekli hızınız kesildiğinden aldığınız keyif de yüksek oranda düşüyor. Ayrıca botların sağlam olduğundan emin olun, bazı botlar ciddi anlamda hasarlı parçalanmış durumda. Bizim binmiş olduğumuz botun altı yırtıktı mesela ve botun içine çökmen gerektiğinde alttan çıkma ya da sığ noktalarda kayaya sürtme ihtimalin artıyordu. Çok sık bekleme yapıldığından, gidilen rota da çok kısa olduğundan, ki bu kısa rotanın da belki yarısı neredeyse durgun su olduğundan, rafting etkinliğinin başındaki çalışanlar fazlasıyla asabi olduğundan bizim haftada 4 gruptan sadece 1 grup tam anlamıyla keyif alabildi, gerisi için çok da hoş olmayan bir gündü. Eğer ilk raftinginiz bu olacaksa rafting bu etkinlikle kafanızda yer etmesin derim. Silip atmadan önce mutlaka bir kez daha daha profesyonel ekiplerin elinden deneyin. Bugün içinde özellikle bilinmesi gereken bir durum yok. Akşamında gece klubü etkinliği var. Eğer sözsüz dumtıs dumtıs club müziklerinden hoşlanıyorsanız deneyebilirsiniz. Ama güzel canlı müzik eşliğinde içkimin tadını çıkarayım kafasındaysanız bunu ve devamındaki 2 gece kulübü etkinliğini de unutabilirsiniz.

Üçüncü günümüz yamaç paraşütü. Bu etkinlik toplamda 1 saatlik bir aktivite olduğundan 5 erli gruplara ayrılıyorsunuz ve yaklaşık saatte 1 otelden servisle dağa çıkarılıyorsunuz. Gün boş kalmasın diye de başka etkinlikler öneriliyor size. Bunlar at safari, macera park ve atv safari. At safari 50 tl idi yanılmıyorsam. Macera park 100 tl, atv safari ise 80 tl. Bence üçüne de gidilmez. Ama illa birine gideyim derseniz macera park en mantıklısı. En azından çok tercih edilmediğinden alan size kalıyor ve parkuru da fena değilmiş. Gidenler eğlenmiş. O kadar para eder mi bilmem.

Ben atv safariye gittim. Bu kadar rezil bir işletme görmedim. Vaadedilenle verilen hizmet arasındaki fark dağlar kadar. Altımıza verilen atvler milattan öncesinden kalma. Sürekli bozulup duruyor. Doğal bir atv rotası oluşturulamamış. Saçma sapan şebekliklerle off road havası verilmeye çalışıyor. Sizi durdurup kafanızdan aşağı su döküyorlar vs. Sürekli birilerinin atv si bozulduğu için ekip de durmak zorunda kalıyor ve sürekli bir bekleme haliyle sıkılıyorsunuz. Konvoy halinde tın tın tın gidiyorsunuz. Öyle arkadaşımla kendimizi dağlara vuracağız, dere tepe çamur toprak gezeceğiz falan yok. Tam anlamıyla rezillikti. Size iki saat vaadediliyor ama rafting gibi beklemeler yüzünden aslında toplamda yarım saat sürüyor sürmüyor. Ben atv bozulduğunda yeni atv bulamadıklarından adamların aracında beklemek zorunda kaldım. Neyseki paramı geri aldım. Ama öyle ya da böyle atvlerinin üzerinde kalabilen ve aynı rezilliği yaşayanlar paralarıyla rezil olduklarıyla kaldılar. Ayrıca buraya ilk geldiğinizde sizi bir süre bekletmeye oyalamaya çalışıyorlar ki oradaki derme çatma tesisimsi yerde bir şeyler alırsınız belki. Kanmayın herkes birlik olsun hızlıca başlatın turu. Ayrıca yüzünüz gözünüz toz olacağından yanınıza yüzünüzü kapayacak bandana ve gözünüzü koruyacak geniş ve tozlanmasına üzülmeyeceğiniz bir gözlük alabilirsiniz. Orada 10 tl lik bandanayı 25 tlye size kitliyorlar. Yine dandik bir gözlüğü de 10 tl ye alabiliyorsunuz. Bunlara para vermek istemiyorum diyorsanız hazırlıklı gidin. Ki beni dinleyin gitmeyin. Yaşadıklarımızdan sonra uyarmamıza rağmen ikinci gruba da aynı şekilde davranmışlar.

Neyseki devamındaki yamaç paraşütü etkinliği önceki rezilliği unutturdu. Harika bir deneyimdi. Bütün hocalar deneyimli donanımlı hoşsohbet insanlardı. Size şehri, yamaç paraşüçülüğünü anlatırlarken zaman nasıl geçiyor anlamıyorsunuz. Yaklaşık yarım saat havada kalınıyor ve her anı ayrı bir keyif. Önce dağların üstünde tur atıyorsunuz, sonra ölüdenizin üstünde, sonra şehrin üstünde derken nasıl bitti anlamıyorsunuz. Gün doğumu ve batımına yakın saatler ayrı güzel. Denk gelirseniz şanslısınız. Bu etkinlikle ilgili bilinmesi gerekenler, yanınıza flashbellek ya da telefon alın foto videoları alabilmek için. Video fotolar için 150 tl istiyorlar ama kesinlikle değiyor. Adamlar o kadar çok müşteriyle uçmuşlar ki nereden nasıl foto çekilir çok iyi biliyorlar. Mutlaka aksiyonlu iniş istiyorum diyin arada size taklalar attırsın. Süreyi biraz kısaltıyor ama değiyor. Yanınızda kesinlikle gözlük getirin. Güneşten dolayı gözlerinizi açamazken manzaranın tadını çıkarmak zor. Fotoğraflar da güzel çıkmıyor. Bu akşamın etkinliği ise paintball idi ama sanırım diğer sonradan ekleme etkinliklerin neden olduğu fiyaskodan sonra kimse gitmek istemeyince iptal oldu.

Dördüncü gün boş gündü. Bugüne 100 tllik Ören Kanyonu gezisi öneriyorlar. Haftanın başında yazılıp parasını ödememiş olsam belki de gitmezdim ama iyi ki de gitmişim. Kesinlikle katılmalısınız. Harika bir kanyondu. Koca gün sürdü ve doyamadık diyebilirim. En sonundaki mağara konusunda beklentilerinizi düşürün ama çünkü epey kısa bir doğal tünelden ibaret şeklinde özetlenebilir. Yine de en keyifli günlerden biriydi. Bol bol suların içinde, doğanın içinde gezdiğiniz, ara ara yüzdüğünüz bir gün. Su o kadar soğuk ki o kadar uzun süre o suların içinde gezip yüzüp nasıl hasta olmadık hala soru işareti. En sonda mağaranın başından kendini akıntıya bırakıp da sonundan çıkmak da ayrı bir keyifti.

Öğle yemeğini hayli geç yiyorsunuz ama hiç aramıyorsunuz da. Kanyonun girişindeki tesiste dönüşte yiyorsunuz. Balık, yanında salata ve içecek mevcut. Dere kenarında günün yorgunluğunun üzerine iyi geliyor. Akşamında ise Türk gecesi var. Akşam yemeği olarak da mangal yapılıyor. Hafif komedyen takılan, kendisinden beklenmeyecek bir ses güzelliğine sahip bir arkadaş gelip siz yemeklerinizi yerken canlı müzik yapıyor. Sesi dediğim gibi çok güzel ve en bilinen, en sevilen şarkılardan ortaya güzel bir şeyler çıkartıyor. Devamında ise dansöz geliyor ve ortam yavaş yavaş gevşemeye başlıyor. Dansöz gittikten hemen sonra başlayan erik dalıyla yok ben hiç oynayamam ki diyen herkesi havuz başında döktürürken izleyebilirsiniz. En kaynaşmalı gecelerdendi. Keyif aldığım tek gece etkinliğiydi.

Beşinci gün bungee jumping günü. Aslında bir sürü şey yapılıyor ama kilit etkinlik o tabii ki. Sabah erkenden safari jeeplerinin kasalarına binip yola çıkıyoruz. Yolda bir tesiste herkes su tabancası alıyor. Fiyatları 15 ve 25 tl. İki kalite var. İkisi de o parayı etmeyecek dandik tabancalar. 15tllik iki sıkmaya elinizde kalıyor. Diğeri daha dayanıklı ama o da 25 tl etmez. Şırınga mekanizmasıyla çalışan köpükten çubuklar düşünün artık. Otelin yakınlarındaki meydanlarda aynısını ucuza bulmak mümkünmüş. Menzili uzun kovadan su çekip fışkırtabileceğiniz güzel bir su tabancanız varsa yanınızda olsun. Yoksa alırsınız artık. Neyse sonrasında Saklıkent’e kadar jeepler arası su savaşı oluyor. Ama trafikte ilerlendiğinden çok sık yan yana gelinemiyor. Anca öndekiler arkadakileri ıslatıyor, arkadakiler de öne sıktıklarının kendilerini ıslatmasıyla yetinmek zorunda kalıyor. Pek atraksiyonlu bir şey canlanmasın kafanızda yani. Tabancayı kullanmaya pek fırsat olmuyor. Ama eğleniyorsunuz bir şekilde. Epey de ıslanıyorsunuz her şeye rağmen.

Neyse bungee alanına varılınca kilolara göre gruplara ayrılınıyor. En kilolular yani 80-100 arası ilk atlıyor. 100 üstü olanlar maalesef atlayamıyor. Aralara alınan dışarıdan müşterilerle de bu sıra iyice uzuyor ve saatler alıyor. O sırada bungee alanının etrafında serbest zaman veriliyor. İsteyen havuzda yüzüyor ki herkes girdiği için çok kirli. İsteyen yandaki çaya giriyor. Biz aktivite yapanları izlerken kendi aramızda muhabbet etmekle yetindik ama çaya girenler gayet memnundular. Orada da su savaşına devam edip ve ringo rafting yapanları ıslatıp eğlendiler. Bungee sırası bayaa uzun sürdüğünden arada alanda öğle yemeklerimizi de parça parça yedik.

Ben ilk atlayanlardandım. 55 mt yükseklikten atladık. Bir anda başladı ve bitiverdi. Keşke beynimde tekrar tekrar oynatabilseydim o kısacık anı. Sonradan 75tl verip aldığım foto ve videolarla dolaylı da olsa tekrar yaşama fırsatı buldum ama ben bu etkinliğe doyamadım diyebilirim. Kesinlikle korkmayın, bu hissi kolay kolay yaşayamayacağınızı unutmayın, bir süreliğine beyninizi kapatın ve atlayın. İnanın pişman olmayacaksınız.

Devamında Saklıkent‘e gidildi. Ama sadece giriş kısmı görülüp güzelim koca kanyon gezilmeden dönüldü. O kadar insan boş boş bungee sırası bekleyeceğimize yine ikiye bölünüp yarımız bungee yaparken diğer yarımız Saklıkent’in tadını çıkarabilirdik ama tabii ki teklifimiz kabul görmedi. Bugünün tek fiyaskosu buydu. Ben önceden gezmiş olduğum için dert etmedim ama gayet mantıklı bir çözümü de varken uygulanmaması herkesin canını sıktı. Saklıkent’i de başka bir zaman detaylı gezersiniz artık. Saatler alacak bir kanyon o da ören gibi.

Devamında ringo rafting vardı ki asıl raftingten çok daha keyifliydi. Koca bir simidin ortasına oturuyorsunuz ve kendinizi çayın akıntısına bırakıyorsunuz. Simit çok çabuk döndüğü için kürek pek işe yaramıyor ama arada etrafınızda dönmek ya da bir yere takıldığınızda kurtulmak için iyi oluyor. Yine her güzel şey gibi kısa sürüyor bu da. Aslında bir gittiğimiz yol kadar daha sürüyormuş ama Doğadayız bu kadarlık kısmıyla anlaşmış. Sanki benzin harcıyoruz çayda giderken neyse.

Devamında da doğal kil çamur banyo havuzlarında çamur banyosu yapıp jeeplerimize binip otelimize geri dönüyoruz. Bu geceki etkinlik de yine bir gece kulübü. İlk kulüp gecesinde oradan çıkıp bunun ortamına da baktığımızdan, bize de hitap etmediğinden gitmedik. Tarz olarak ilkinin aynısı.

Son gün dalış günü. Yine en güzel günlerdendi. Bir kere başta dalış ekibi bizi ağırlayanlar süper insanlardı. Muhattap olduğun insanlar keyifli oldu mu aldığın keyif de artıyor. İki kere dalınıyor. İlki 15-20 dk sürüyor su altı ekipmanlarına alışmanız sağlanıyor ve bu sırada su altı fotoğrafları çekiliyor. Sonra araya öğle yemeği giriyor. Öğleden sonraki seferde ise yine eğitmenler eşliğinde 5mt ye dalıp 20-25 dk su altında vakit geçiriyorsunuz.

Eğer bröveniz varsa iki dalışı da gruptan bağımsız 18mtde geçirebilirsiniz. Ama su altı zenginliğini çok da övemeyeceğim. Canlı çeşitliliği beklentimin altında kaldı. Çanakkale çok daha güzel bence buraya kıyasla. Kaş’la kıyaslama yapamam ama buradan daha iyi diye duydum. 5mt’de çekilen fotoğraflarda canlı çeşitliliği güzel ama. Ekmek atarak tüm balıkları oraya çekip harika fotoğraflar çekiyorlar ona şüpheniz olmasın. Hem bir sürü fotoğraflarınız, hem de balık yemlerken videonuz oluyor. Biraz üstte 18mt için konuşmuştum. Son geceki aktivite ise bir beach club. Ekstra olarak 20tl veriyorsunuz. Sahilde olması dışında hiçbir numarası yok. Hatta diğerlerine kıyasla daha dandik. İlk şatlar ücretsiz. Biz son gece olması hatrına gidelim dedik ama gittiğimize pişman olduk. Dolmuşla geri döndük. Oteldeki sakinlikte haftanın etkinliklerinin fotoğraflarını ana bilgisayardan almış olduk bu sayede. Başında sağlam bir sıra olabiliyor haberiniz olsun. Yani son ana bırakırsanız fotoları alamadan dönmeniz hiç de düşük ihtimal değil.

Ertesi gün otelden çıkışımızı yaptık. Tepeden Kelebekler Vadisi‘ne uğradık. Manzaranın tadını çıkardık. Etkinlikte tanıştığımız iki arkadaşla anlaşıp kendimizi bir anda Yeşil Vadi’de bulduk. Yoğun ve yorucu bir haftayı cennet gibi bir yerde çadır kampı yaparak bitirmek büyük keyif oldu. Sakin, huzur dolu iki gün geçirdik. Bu işletmeyi kesinlikle herkese tavsiye ederim.

Koca bir hafta böyle bitti anlayacağınız. Her anından keyif almadım belki ama totale baktığımda güzel insanlar tanıdım, yapma fırsatını kolay elde edemeyeceğim aktiviteler yaptım. Güzel bir hafta olarak zihnimde yer etti kesinlikle.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Venedik dönüşü hiç planda yokken sırf bindiğimiz trenin güzergâhı üstünde diye buluverdik kendimizi Bologna tren istasyonu durağında. Bu şehirle ilgili bazı genel geçer şeyler dışında pek bilgimiz yok. Hele nereleri gezmemiz gerektiği konusunda hiç. Sonuçta bir yerden başlamak lazım diyerek şehrin içine doğru adımlamaya başlıyoruz.

Öyle bir şehir ki; zaman sanki 1500lere kadar gelmiş, sonrasında devam etmekten vazgeçmiş. Binalar hep kızıl taşlardan, asırlar öncesine ait yapılar. Restoranları, fakülteleri, kemerli üstü kapalı kaldırımları, kuleleri, kiliseleri, arnavut taşlı sokaklarıyla bütün şehir uyum içinde.

Bologna hem bir yemek şehri, hem de tam bir bilgi, kültür şehri. Eğitimde önemli adımlar bu şehirde Bologna süreci adı altında atılmıştır. Bu şehirde hala aktif olarak eğitim veren Bologna Üniversitesi dünyadaki en eski üniversitedir ve 1000 yıla yakın süredir hizmet vermektedir. Eğitime dalıp yemeği unuttum sanmayın. Kıymalı makarna olarak bildiğimiz bolognese soslu spagetti bu şehrimizden çıkmış olup İtalya’nın pizza, makarna gibi ikonik yemeklerinin hepsini buradaki birçok restoranda en lezzetlisinden yeme şansına sahipsiniz.

Gezilecek yerlere geldiğimizde ise dediğim gibi burada da Venedik’te olduğu gibi özellikle ikonik bir tarihi eser, bina, vs aramıyor insanın gözleri. Şehrin kendisini gezerken aldığınız keyif fazlasıyla yetiyor.

Orijinalliğini büyük oranda korumayı başarmış bir şehir. Şehrin içine girdiğinizde modern binaların karşınıza çıkmıyor oluşu orta çağ moduna daha kolay girmenizi sağlıyor.

Tren istasyonundan Via dell Indipendenza (Bağımsızlık Caddesi) boyunca yürüdüğünüzde yolun sonunda Nettuno Meydanı karşılıyor sizi. Burası büyük bir meydan ve devamında Maggiore Meydanı’na bağlanıyor hemen. Bu meydanda yer alan Podestàve Re Enzo Sarayları, San Petronio Bazilikası, Nettuno Çeşmesi görülmesi gereken ve zaten gözden kaçmayacak yapılar. Meydan daha adını bilmediğim birçok önemli yapıyla çevrili. Bu meydanın ve çevresinin Bologna’nın turistik yüzünün büyük kısmını oluşturduğu bir gerçek.

Biraz daha ilerlediğinizde ise sizi İtalya’nın ikiz kuleleri selamlıyor. Bu kuleler tam ikiz değil ayrıca bir tanesi biraz yamuk. Ama Pisa gibi ünlü olmasına yetmemiş bu yamukluk. Uzun olanın adı Asinelli, kısa ve eğik olanın adı ise Garisenda. 12. yy’dan günümüze gelen bu kuleler zamanın zenginleri tarafından inşa edilmiş.

Biz bunları görüp şehirden ayrıldık, aslında biraz da araştırmadan gelmiş olmamız yüzünden göremediğimiz birçok yer vardı. Sizin için daha dolu dolu bir Bologna gezisi diliyorum.

Floransa gezisinin gecesinde çıkıyoruz yola. Amacımız geceyi yolda geçirerek zamandan tasarruf etmek. Tabii yol düşündüğümüzden biraz daha kısa olunca aykırı saatlerde yol almak zorunda kalıyoruz. Saat 2 gibi bindiğimiz trenimiz, sabah 6’ya gelmeden Venedik’te bırakıveriyor bizi.

Gökyüzü bile aydınlanmaya naz yaparken çok fazla seçeneğimiz yok. Mecburen istasyon banklarında geçiriyoruz zamanımızı. Biraz bir şeyler atıştırıp güneşi doğuruyoruz ve turist kalabalığının henüz başlamadığı, ıssız ama bir o kadar güzel Venedik sokaklarına bırakıveriyoruz kendimizi.

Öncelikle şunu demem gerek. Venedik, İtalya’nın diğer şehirleri gibi turistik ögelerle dolu bir şehir değil. Zaten her bir adasıyla kendisi turistik ögenin ta kendisi. Yani elinizde harita şurada şunu görmeliymişiz, burada bunu görmeliymişiz yok. Haritanızı güzelce katlayıp çantanıza koyun, istasyondan ada kompleksine geçmenizi sağlayan köprüyü aşın ve kendinizi Venedik’e bırakın.

Venedik sokaklarında kaybolun derler adayı gezenler. Başarabilirseniz kaybolun kısacası. Önünüze çıkan her tabela sizi önce Rialto Köprüsü’ne (Ponte di Rialto), devamında da San Marco Meydanı’na (Piazza San Marco) yönlendirdiğinden pratikte başarması zor. Şaka bir yana bu tabelalar geziyi oldukça kolaylaştırıyor.

Aralarda küçük küçük meydanları, önü rengarenk çiçeklerle dolu pencereleri olan rengarenk evleri ile gözlerinizin bayram edeceğine emin olabilirsiniz. İstasyondan meydana ulaşmak, tadını çıkara çıkara gezseniz bile 2-3 saatten fazla sürmüyor. O yüzden meydana mutlaka yürüyerek geçin derim.

Venedik maskeleriyle meşhur bir şehir olduğu için hediyelik eşya satan birçok dükkanda birbirinden renkli, çeşitli maskelerle kendinizi eğlendirebilir, hediyelik eşya stoğunuzu doldurabilirsiniz. Özellikle Rialto köprüsü ve etrafı turist alışverişi için birçok dükkan barındırıyor. O bölgede her türlü alışveriş, yeme-içme ihtiyaçlarınızı giderebilirsiniz.

Biz gezmeye devam ettikçe saatler de ilerliyor, turist kalabalığı kendini göstermeye başlıyor. Ada ıssızken ne kadar güzelse, turist kalabalığı ile cıvıl cıvılken de bir o kadar güzel. Turistlerin çoğalmasıyla açılmayan dükkanlar açılıyor, ada daha da şenleniyor.

Tek tük teknelerin geçtiği Büyük Kanal (Canal Grande) turist gezdiren gondollarla doluyor. Büyük Kanal adayı S çizerek dolandığından yürürken birçok kez yolunuz kanalla kesişiyor. Her karşılaşışımızda bir mola verip manzarayla kendimizi tatmin ediyoruz. Bazı bakımsız noktalarını görmezden geldiğinizde gerçekten rüya şehir diyebiliriz Venedik için. O görmezden geldiğimiz noktalar ise çok rahatlıkla çözüme kavuşturulabilir şeyler.

Farklı farklı köprülerle büyük kanalın üzerinden birçok kez geçerek meydana doğru yol almaya devam ediyoruz. Bunlardan en meşhuru da yukarıda adını geçirdiğim Rialto Köprüsü. Diğerlerine göre biraz daha eski, biraz daha büyük. Bu yüzden de biraz daha turistik. Çevresi kuyumcularla, restoranlarla, kafelerle, hediyelik eşya dükkanlarıyla dolu. Burada biraz mola verip tadını çıkarmakta fayda var.

Bu köprüyü geçtikten sonra insan seliyle buluşacağınızSan Marco Meydanı‘na çok kalmadığını anlıyorsunuz. Çünkü daracık sokaklar gittikçe yürünmez bir hal alıyor. Bir süre o kalabalığa tahammül ettikten sonra ise kalabalığın nedenini anlıyorsunuz. Bu ada kompleksinin tarihi merkezi San Marco Meydanı. Farklı rotalar çizerek Venedik’i adımlayan her turist son nokta olarak burada buluşuyor. Burada bazilikasından, Dükler Sarayına, Aziz Mark’ın Çan Kulesinden, Azize Maria’nın Kilisesi‘ne birçok mimari yapıyla buluşmak mümkün.

Buradan diğer adalara ve geriye götüren tekneler olduğu gibi daha zengin gondol ve kemancı içeren seçenekler de mevcut. Biz diğer adaları es geçip (aralarında mezarlık adası, cam adası gibi adalar mevcut.) tekneyle bu sefer büyük kanal üzerinden geri döndük ve Venedik gezimizi tamamladık.

Venedik’te kalmak isterseniz birçok hotel seçeneği mevcut ancak turistik yapısı itibarıyla fiyatlar çok uçuk. Venedik’e sabah gelip akşama doğru ayrılmak bu şehri her şeyiyle görmek isteyenler için belki yeterli olmayabilir ama çoğunluğun ihtiyacını karşılayacaktır. Tavsiyem Bologna’dan buraya günübirlik gelmeniz.

Biz Venedik’i gezerken fazlasıyla keyif aldık. Umarım siz de okurken keyif almışsınızdır ve yardımı dokunmuştur.

Slayt gösterisini görüntülemek için tıklayın.

Yolda çok zaman harcadığımızdan hızla bir dükkana girip kıyafet ve kayak işlerini hallettik. Alt üst kayak kıyafeti ve kayak takımına toplamda günlük 50 tl verdik. Günlük dense de bazı yerlerde akşam saat 17’ye kadar uygulaması var kiralamadan önce mutlaka sorun. Yoksa günü düşündüğünüzden erken bitirmek zorunda kalabilirsiniz. Erciyes, hava güzel olduğunda akşam 20’ye kadar teleferik ve telesiejleri açık tutabiliyor.

Giyinip kuşandıktan sonra sıra teleferik ve telesiejler kartlarına geliyor. Erciyes bu aşamada da ucuzluğuyla bizi mutlu ediyor. (Uludağ ile kıyaslıyorum tabii ki.) Yetişkin biri için günlük çıkış toplam 50tl. Eğer öğrenciyseniz 30tl. Yok ben o kadar çıkamam diyenlere 7 çıkışlık 35 tl. Öğrenci için 25tl.

İlk defa mı kayak yapacaksınız, “bu kadarı bana fazla gelir, zaten 20-30mt kayar dururum” mu diyorsunuz ya da kızağın tadını mı çıkarcaksınız, o durumda yine bu bölgede yer alan yürüyen bantları tercih edebilir, 150mtlik kısa ve kolay pistle bir yerlerinizi sakatlamadan Erciyes’in tadını çıkarabilirsiniz. 10 çıkış 10 tl burada yetişkin ya da öğrenci fark etmiyor. Genelde başlangıç seviyesi kayakçılar, snowboardçular ve kızakçılar tercih ediyor.

Biz 50tllik günlük çıkış aldık ve teleferiklere doğu ilerledik. Teleferikler hem yayalar hem de kayakçılar tarafından kullanıldığından önü oldukça kalabalık ama teleferikler fazlaca kişi alabildiğinden bekleme sorunu yaşamıyorsunuz. Kolunuza yerleştirdiğiniz kartı turnikeler otomatik algılıyor, böylece kart okutma derdiniz olmuyor.

Biz gün boyunca sadece bu teleferiği kullandık. 1500mtlik bir pistin başında teleferik geri dönüyor, buradan isterseniz telesiejlerle daha üst kısımlara devam edebiliyorsunuz.

Erciyes oldukça yoğun bir kayak merkezi. Her yer insan dolu. Cıvıl cıvıl bir yer. Şu aralar pistlerde kar kalınlığı tatmin edici düzeyde. Biz kayarken gün içinde hafif hafif kar yağmaya devam ettiğinden ayrı bir güzeldi pist. Eğer kış sporlarına meraklıysanız mutlaka görmeniz gereken bir yer. Bunu Uludağ için diyemem ama burası için kesinlikle diyebilirim.

Saat 2 gibi yorulmaya başlayınca kayak takımlarını aldığımız tarafta bir yemek yeri olan Mantı Evi’ne girdik. Adına bakmayın siz herkes içeride sucuk ekmek yiyordu biz de öyle yaptık. Gerçekten Kayseri sucuğu bir başka güzel. 1 yetmedi 2 ekmek arası yedik.

Yemek üstü pistlere dönecekken ekipteki kızları kızağa kaybettik. Kayağın onlara zor geldiğini kızakla devam edeceklerini söyleyerek bizden ayrıldılar. Aslında söylemesi ayıp, iyi de ettiler. Dediğim gibi Erciyes günü birlik gelinecek bir yer değil, hele de ilk kez kayacaksanız hiç değil. Kaydığınızdan (ya da kayamadığınızdan) bir şey anlamaz, o kadar yolu geldiğinize pişman olursunuz. Biz yürüye bantların olduğu başlangıç seviyesini fark etmediğimizden kızlarımızı gereksiz yorduk. Siz bu hatayı yapmayın ve başlangıç seviyesinden başlayın.

Günün ilerleyen saatlerinde saat 4 gibi yoğun bir tipi başlayınca kayakçılar da epey azaldı. Cİhan ve ben pes etmeyip tipiye rağmen kaymaya devam ettik. Dükkana dönüp elimi saçıma attığımda saçlarım tamamen donmuştu, tipiyi ve soğuğu oradan tahmin edin artık.

Dönüşte merkeze inip Elmacıoğlu Restoran’da iskenderimizi ve mantımızı yedik. Gerçekten muhteşemdi, denemden dönülmez. Gittiğimiz şubesinin karşında Şahin’den sucuğumuzu ve pastırmamızı da paket yaptırıp dönüş yoluna girdik.

Kayseri’ye gelirken ve Erciyes’e çıkarken ne kadar rahat yol aldıysak, dönüş yolunda da bir o kadar zorlandık. Korku filmlerini aratmayacak bir yolculukla dönüşü tamamladık. Bazen arabanın önünü dahi göremeyecek kadar yoğun sis ve tipiyle yol almaya çalıştık. O zorlu yolu kazasız belasız dönmemizi sağlayan şoförlerimize ne kadar teşeşkkür etsek az. Eğer bu mevsimde gidiyorsanız karayollarını arayıp güzergahınızdaki yollar hakkında bilgi almayı ihmal etmeyin. Mutlaka ama mutlaka bagajınızda zinciriniz bulunsun. Kış lastiklerini söyleme gereği duymuyorum bile.

Bu sıkıcı ama gerekli kısmı geçtikten sonra işin özetine gelirsek: Biz tüm olumsuzluklara rağmen Erciyes’e bayıldık. Ertesi gününden tekrardan gitmenin planlarını yapmaya başladık. Bütçenizi zorlamayacak güzel bir kış tatili rotası arayışındaysanız mutlaka burayı denemelisiniz.

Hep yaz tatili, hep bahar tatili nereye kadar. Sizi biraz da Uludağ’ın bembeyaz tepelerine doğru misafir edip soğuğu iliklerinize kadar hissettirelim dedik.

8-9-10 Ocak için ayarlamalarımızı yaptık. Planımız Cuma mesai bitimi İstanbul’da buluşup araçla Gebze’ye kadar geçerek arabalı feribotla Yalova’ya ulaşmaktı. Oradan araçla devam edip Uludağ’a çıkacaktık. Ancak benim uçuşum “kötü hava şartları” nedeniyle uçuştan 1 saat kadar önce iptal olunca İstanbul’da buluşma olayı da iptal oldu.

Bulunduğum şehirden çok fazla ulaşım seçeneğim olmadığından 12 saatlik bir otobüs yolculuğunda buldum kendimi. Ama bu sayede Bursa terminalinden Uludağ’a nasıl geçilebileceğini de öğrenmiş oldum. İleride işime yarayacağı kesin. Umarım sizin de işinize yarar.

Cumartesi sabahı 6:30’da Bursa terminaline vardım. Hava henüz aydınlanmamış ve buz gibi. Uludağ’a nasıl çıkacağıma dair birkaç teorik bilgi var aklımda ancak pratiğe dökebileceğimden özellikle de çevrede kimsenin olmadığı sabahın köründe emin değilim.

BurUlaş terminal şirketi sayesinde terminalden şehrin birçok noktasına ulaşım mümkün. Ancak anladığım kadarıyla direkt Uludağ’a götüren bir halk otobüs hattı yok. Ancak Uludağ’a çıkabileceğiniz noktalara günün çok erken saatlerinden itibaren ulaşımınızı sağlıyor.

Bunlardan ilki ve en turistiği; Bursa Teleferik. Merkezdeki teleferik bölgesinden yaklaşık yarım saat içerisinde sizi ilk durağına yetiştiriyor. Oteller bölgesine de varmanız 1 saati buluyor. Yaklaşık 20 tl gibi kabul edilebilir bir ücret vererek Bursa’yı tepeden seyrederek hedefinize ulaşacak olmak da cabası. Ancak epey soğuk oluyormuş yol süreci, haberiniz olsun.

İkinci seçenek ise Çekirge bölgesinden kalkan dolmuş taksiler. Sırada bekleyen taksiye biniyor ve taksinin dolmasını bekliyorsunuz. Sizin gibi Uludağ yolcuları geldikçe taksi doluyor ve teleferiğe kıyasla görece daha sıkıcı ama daha hızlı yolculuğunuz başlıyor. Yaklaşık 30-40 dk sonra oteller bölgesindesiniz.

Üçüncü seçeneğiniz ise benim de kullandığım Tophane bölgesinden yarım saatte bir kalkan dolmuş minibüsler. 13.50 tl’ye 45 dk’lık bir yolculuk sonrası hedefinize ulaşıyorsunuz.

Ben bu seçeneklerden hangisini kullanacağıma otobüsten indikten sonra bile karar vermemiştim. Burada da imdadıma MKE Ankaragücü takımında profesyonel futbolcu olan Altay Bayındır yetişiyor. Terminalde biraz önümde yürüyen genç arkadaşa derdimi anlatıyorum ve sağ olsun yardımlarını esirgemiyor. Beraber Tophane’ye kadar gidiyoruz. Bu süreçte telefonla Uludağ’a nasıl çıkacağımı ayrıntısıyla öğrenip kafamdaki soru işaretlerini sıfıra indiriyor. Tophane’de dolmuş minibüslerin olduğu yere kadar gelip burada yollarımızı ayırıyoruz. Önümüzdeki hafta Tokat ile maçları varmış. Kendisine ve takımına başarılar diliyor ve yardımlarından dolayı bir de buradan teşekkür ediyorum.

7 dolmuşunu birkaç dakikayla kaçırdığım için önümde yarım saat var. Dolmuş şoförünün hava soğuk bin içeride bekle teklifi soğuktan uyuşmuş bünyem için cezbedici gelse de gezgin tarafım baskın geliyor ve etraftaki gezebileceğim yerleri gezmeye başlıyorum.

Bu konuda da şanslı olduğumu söyleyebilirim. Tophane Şehitliği, Saat Kulesi ve Tophane Hisarı bu bölgede. Biraz da aşağılara doğru inerseniz Ulu Camii de ziyaretiniz için sizi bekliyor.

Kısa sürede hızlı bir tur atıyorum, bunda içime işleyen soğuğun etkisi de büyük. Bursa gerçekten güzel bir şehir. Bunu araçla içinden geçerken yaptığım panoramik geziden edindiklerimle bile söylemem mümkün. Bir gün doya doya gezme imkanı da bulabilirim umarım.

Neyse güya bu yazı Uludağ hakkında olacaktı. Uludağ’a varalım siz okumayı bırakmadan. Uludağ bütçesiyle ilgili bilgiler de vereceğimden devam etmenizi tavsiye ederim tabii. 😉

Saat 08:30 gibi geç kalmış check-inimi yapıyor ve arkadaşlarımın önceki geceden yerleşmiş olduğu odamıza dalıyorum. Kaldığımız hotel; Alkoçlar Zone Hotel. 2. oteller bölgesinde yer alıyor. Kayak pistlerinin hemen dibinde. Takımlarınızı giyip arka kapısından çıktığınız an teleskiler önünüzde. 3 öğün açık büfesi, birçok ücretsiz hizmeti ile tercih edebileceğiniz bir hotel. Geceliği 3 kişilik bir oda için kişi başı yaklaşık 250-300 tl arası.

Hotelin içinde kayak odası var ve misafir kayakçılar için her şey bu odada mevcut. Tabii ki ücretsiz hizmetler arasında değil bu kısım. Kayak için hiçbir şeyimiz olmadığından her şeyi bu odadan temin ettik. Hafta sonu (2 günlük) paketi aldık. Alt-üst kayak kıyafet ve baton-kayak ayakkabısı-kayak setine toplamda 190 tl verdik. Bu sete kask, gözlük ve eldiven dahil değil. Kask ve gözlük zaten almayacaktık. Benim eldivenlerim zaten vardı ancak arkadaşlarımın eldivenleri olmadığından onlar sayesinde eldivenlerin de günlük 15, iki günlük 30 tl olduğunu öğrenmiş oldum. Kısaca hiçbir kayak malzemeniz yoksa bir hafta sonu malzemelerini 220 tl’ye ayarlayabilirsiniz. Gün hesaplanırken telesiyej ve teleskilerin çalışma saatleri baz alınıyor. Yani, sabah 08:30 – akşam 17.00 arasında iki gün boyunca kullanabiliyorsunuz. Birden fazla günlüğüne kiraladığınızda kıyafetleriniz sizde kalıyor ancak kayak takımını hotele her dönüşünüzde teslim ediyorsunuz. Sizin için ayrı bir yerde saklanıyor ve kayak kartınızla ilk seferki gibi ayarlama olmaksızın hızlıca alıp kaymaya başlıyorsunuz.

Kayak odasında size kayak ayakkabılarınızı giydiren ekip çok güleryüzlü insanlardan oluşuyor. Kısa sürede ahbap oluyorsunuz. Kayak ayakkabısı çok hassas bir konu. Mümkünse ayağınıza en uygun ayakkabıyı satın alıp kayak merkezlerine onla gitmek kalanını kiralamak en mantıklısı. Ama profesyonel düşünmeyen bizim gibiler için bu mümkün olmadığından doğru ayakkabıyı seçme kısmında iş sizde ve sizi giydirende bitiyor. 3-4 kez değiştirtmeme rağmen sıkılmadan benim için doğru ayakkabıyı bulan kayak odası çalışanına sevgiler. Sayesinde o kadar uğraştığımıza değdi ve iki gün boyunca sorunsuz bir deneyim yaşadım. Kıyafet seçenek ve bedenlerinin ise çok kısıtlı olduğunu belirtmem gerek. Kendimize uygun bedende istediğimiz gibi kıyafet bulmakta çok zorlandık.

Giyinme işlemini tamamladıktan sonra sıra geliyor skipass yani teleski satın alımına. Burada da fiyatlar hayli uçuk. 2 günlük hafta sonu paketi 160 tl. Geniş kahvaltı, ilk seferki kıyafet-kayak takımı ayarlamaları, alışma süreci derken öğleni bulduğumuzdan 1,5 günlük aldık ve 120 tl ödedik. 20 tl daha depozito verip kolunuza yerleştireceğiniz bir kartla teleskilere kart okutmadan binme şansınız var. Biz bu teklifi değerlendirdik size de öneririz. Eldiven çıkar, kartı okut, geri al, cebine koy, eldivenleri giy sıkıntısından kurtarıyor sizi. Çok da pratik ve algılama sorunu hiç yaşatmadı.

1. otel bölgesinde tepeye telesiyejle ulaşım seçeneği olmasına rağmen 2. bölgede sadece teleski seçeneği mevcut. Grubun kayakçı ikilisi için hayli keyifli olsa da üçüncümüz snowboardçu için hoş bir deneyim olmadığını kalça bel çevresindeki ağrılarından söyleyebiliriz.

Ocak ortası konuşursak kayak pistleri kar kalınlığı açısından rezil durumda. Çoğu pist kapalı, açık olanları da pist boyunca ortaya çıkmış kayalar ve topraklarla dolu. Eğer profesyonelseniz bu aralar pist için ölçümlerinin 1,5 m’ye yaklaştığı Kartalkaya’yı öneririm. Uludağ’daki ölçümlerin pist içi ölçümler olmadığını, bazı noktalarda konuşulabilecek bir kar kalınlığı olmadığını tekrar hatırlatayım. Pistin teleski binme noktalarına yakın kısımları çamur haldeydi ve olmayan kısımları da buz halindeydi.

Hava ilk gün bir yaz günüymüşçesine güzelken ikinci gün rüzgar ve sis sardı kayak pistini. Öğrenmekle geçen ilk günün bu kadar güzel olup da öğrendikten sonraki günün kötü olması da bizim talihsizliğimiz olsa gerek. Yine de elimizden geldiği kadar kendimizi ve şartları zorladık.

Oldukça sakin bir dönemdi ve teleskiler için neredeyse hiç sıra beklemedik diyebilirim. Tatil boyunca olabildiğince her şeye iyi tarafından baktık ve tatilimizi de mutlu mutlu tamamladık. Biraz daha araştırıp Kartalkaya’ya gitmediğimize pişmanız tabii ki. Ama güzel bir hafta sonu oldu bizim için.

İşte Da Vincisiyle, Medicisiyle meşhur Floransa. Roma’nın muhteşemliğinden sonra hiçbir şehrin bizi tekrar etkisi altına alamayacağından emindik ama Floransa da bunu neredeyse başarıyordu. Oya pek beğenmedi tabii. Gerçi o Roma’dan sonra gezdiğimiz hiçbir yeri beğenmedi ya neyse

Lafı uzatmayayım. Roma’yı tamamlamak neredeyse akşamı bulduğundan üzerine tren yolculuğunu da katınca Floransa’ya varmamız geceyi buldu. Hızlıca hostelimize yerleştik ve uyuduk. ( Sivrisinekler yüzünden Oya uyuyamamış olabilir. )
Gezimizin her gününde olduğu gibi çalar saatimizi kurup erkenden kalktık. Tatilde de erken kalkacak isek tatilin anlamı ne demeyin bana. İşinize gitmek için bile erken kalkmaya onca çaba sarf ederken seveceğiniz şeyleri yapmak için biraz daha fazlasını yapabilirsiniz bence. Zaten eğer gezmek için erken kalkmaya eriniyorsanız hiç baştan plan yapmayın. Ben gezeceğim günün sabahı olsa da gezsem diye bazen kendiliğimden çok daha erken kalkıyorum. Bak yine lafı dolandırdım bir daha olmayacak söz. Floransa’ya başlayıp bitiriyoruz hemen.

Kahvaltımızı hostelimizin yakınlarındaki Giardini della Fortezza’da(Kale Park) yaptık. 14. yy Floransa’sının duvarlarından birine inşa edilen, zamanında toplantılar, konserler için kullanılan Basso Kalesi’nin parkı. Ortasında yapay bir göl, çevresinde de yürüyüş alanları ve banklar mevcut. Kısacası kahvaltınızı yapmak için bire bir. Özellikle de bizim gibi günün erken saatlerini seçmişseniz tek başınıza parkın tadını çıkarabilirsiniz. Biz çok erken geldiğimizden kalenin içine giremedik tabii. Öyle bir isteğimiz de olmadı itiraf edelim. O yüzden kahvaltımızı yapıp yolumuza devam ettik.

İlk durağımız Floransa Katedrali. Meşhur Duomo. Asıl adıyla Santa Maria del Fiore Katedrali. Floransa’yı dizilerden takip edenlerin tanımakta hiç zorlanmayacağı muhteşem bir eser. Her bir duvarındaki birbirinden ince ayrıntılarla süslenmiş heykelcikler, desenler… Her bir parçası ayrı sanat eseri. Tamamlanması neredeyse 150 yıl süren bu katedral, yanındaki Vaftizhane ve Çan Kulesi ile mutlaka görülmesi gereken yerlerden.

Sıradaki durağımız Floransa’nın Cumhuriyet Meydanı. Bu meydan bir zamanların İtalya’sının merkezi sayılırmış. Antik şehrin merkez noktası. Yenilenme sürecinde burası da elden epey geçirilmiş tabii ki. Bu meydan Floransa’nın meşhur kolonlarından Dovizia Kolonu‘na ev sahipliği yapıyor.

Duomo’dan Signoria Meydanı’na giden yol boyunca bu güzel leydilerle karşılaşmak mümkün. Kendileri kiliseleri için yardım toplarken sizinle de fotoğraf çekiliyorlar. Ben daha bronz görüneyim diye bu beyaz hanımefendiyi seçtim.

Signoria Meydanına geldiğimizde büyük bir kalabalık karşılıyor bizi. Yine Floransa’nın önemli duraklarından birindeyiz. Burada Vecchio Sarayı mevcut. Eskiden Medici ailesine ev sahipliği yapmış yapılardan biri yine. Michelangelo‘nun meşhurDavid Heykeli de bir ara burada sergilenen heykellerin arasındaymış ama görebileceği olası zararlar düşünülerek müzeye taşınmış. Kendisini Güzel Sanatlar Akademisi Galerisi’nde bulabilirsiniz. Biz kalan heykellerle yetindik. Burada yine çok meşhur Uffuzi Galerisi de yer alıyor. Bu galeride Medici ailesinin sanat koleksiyonları sergilenmekte. ISIC kartının, çoğu müzede geçiyor olmasına rağmen burada sadece AB üyesi vatandaşları için geçerli olduğunu öğrenince bozulup “sen almıyorsan biz hiç girmiyoruz” moduna geçtik ve oradan ayrıldık. Aslında girseymişiz iyiymiş. Pişmanım.

Oradan Arno nehrine doğru devam ettiğinizde zaten sizi direkt Vecchio Köprüsü karşılıyor. Bu köprü şehrin en eski en meşhur köprülerinden. Nehrin en dar olduğu yere inşa edilmiş. Şimdilerde üzerini kuyumcular, hediyelik eşya satıcıları doldurmuş durumda. Kapalı çarşı tadında geze geze karşıya geçebilirsiniz. Ortalara doğru yer alan kemerlerden Arno nehrinin tadını çıkarmayı unutmayın.

Pitti Sarayı‘nda sıra. Tabii saraydan çok bahçesinde. Saray bir dönem Mediciler tarafından satın alınmış, yönetim üssü olarak kullanılmış. Değerli eşyalar için hazine odası görevi de görmüş. İlerleyen yüzyıllarda Napolyon döneminde hükümet üssü olarak kullanılmış. Arkasında yer alan uçsuz bucaksız Boboli Bahçeleri de saray müzeleri gezildikten sonra mutlaka görülmesi gereken yerlerden.

Ben eski takılar, tabaklar, dokumalar falan ilgimi çok çekmediğinden Oya’yı müzelere bırakıp attım kendimi Boboli’ye. Yeşille çevrili tüneller, birbirine dolanan desenli yollar, çiçek bahçeleri, havuzlar derken zaman nasıl geçti anlamadım. Bu bahçe de Medici’nin eşi için tasarlanmış. Tüm bahçeyi geze geze bitirdiğinizde(elinize bir harita veriyorlar, öylesi büyük bir bahçe.) sonundaki havuzun ortasında Neptün Heykeli tüm ihtişamıyla sizi beklemekte.

Karşı kıyısından nehir boyunca ilerlediğinizde sizi Michelangelo Tepesi karşılıyor. Çıktığınıza pişman etmeyecek bir Floransa manzarası bekliyor sizi tepede. Gezerken sizi saran doğal sarı, turuncu tonlarının koca şehri de sardığını görmek çok güzel. Önemli yapıların diğer binaların arasından nasıl da görkemle yükseldiğini mutlaka bu tepede izleyin. Uğranması gereken duraklardan.

Selanik gezisi sonrası Roma’ya doğru ilerliyoruz. Patras’tan Ancona’ya doğru yol alan feribotumuzdayız. Superfast isimli bir şirkete ait feribot. Filmlerde okyanus ötesine geziler yapan havuzlu, sinemalı, alışveriş mağazalı, oyun salonlu yatlar olur ya, onlar gibi aynı.

Çok lüks, yataklı odalarına verecek paramız yok tabii bizim. Güverteden sonra bir iyi seçenek olan uçak koltukları seviyesine ayırtmıştık yerimizi. (İnterrail biletlerine rağmen 61 euro vermiştik bunu da belirteyim tekrar.) Seçimimizden de pişman olmadık çünkü odaya sadece uyumaya gittik. Feribotta girilmedik delik bırakmadık tabiri caizse. 18 saat sürecek bir yolculuk için sizi oyalayacak birçok şey var.

Ancona’ya vardığımızda saat 9-10 civarı ama İtalya’da saatlerin bir saat oynadığını hesap etmemişiz alışkın olmadığımızdan. Yani Roma treni için planladığımızdan 1 saat daha fazla bekleyeceğiz. Eh bunu değerlendirmek lazım diyerek veriyorum kendimi yollara. Oya benimle gezmektense istasyon çevresinde bir yerlerde oturmayı tercih ediyor.

Feribotların karaya yanaştığı limanın hemen yanı başında bir ada şeklinde dizayn edilmiş ve eskiden cüzzamlı hastaların karantina altında tutulduğu Mole Vanvitelliana var. Bu geziyi yaptığım zamanlarda bir gezgin kafasında olmadığım için elimdeki görseller oldukça sınırlı sayıda.

Devamına da bir Guiseppe Garibaldi Bulvarı yapıyorum ama nafile. Oya’ya gelmediği için kızamıyorum. Ben de biraz market alışverişi yapıp istasyona dönüyorum ve treni beklemeye başlıyoruz. İtalya’da farklı tiplerde trenler var. Biz yani interrailcılar genelde intercity ve regionale tip trenlere ücretsiz binebiliyoruz. Bu trenlerde koltuk numarası diye bir şey yok. Otobüs gibi bin git. Bizdeki Sakarya-İstanbul treninin biraz daha kaliteli hizmet vereni gibi düşünün. Tek yapmanız gereken interrail biletinize o günün tarihini işlemek. Geçip istediğiniz yere oturun. Hızlı trenle girmek isterseniz bu durumda ek olarak bir ücret ödemeniz gerekiyor ancak çok gözünüzü korkutacak bir meblağ değil merak etmeyin. Neyse çok uzattım, saatimiz geliyor ve Roma’ya doğru yolculuğumuz başlıyor.

Roma Tren İstasyonu’na vardığımızda hava kararıyor. Hızlı ve rahatça gezebilmek için önce hostelimize uğrayıp yüklerimizden kurtuluyoruz. Kaldığımız hostelin ismini hatırlayamayacağım ama tren istasyonunun arka sokaklarında hosteller caddesi gibi bir yer var. Orada birçok seçenek mevcut. Hepsi de gezilecek yerlere yürüme mesafesinde.

Önceliğimiz tabii ki karnımızı doyurmak. O dönemler foursquare vs bizim için yalan olduğundan sokakları gezerken gözümüze çarpan ilk yere oturup yemeye cesaret edebileceğimiz tek seçenek olan pizza margarita sipariş ediyoruz. Salçalı, fesleğenli, mozarellalı yufkamız önümüze geliyor. Böyle dediğime bakmayın tadı tabii ki çok güzel. Ama bizim alışkın olduğumuz kalın hamurlu pizzalardan beklemeyin. Adamlar zevk için pizza yapıyorlar, biz doymak için. Bu arada özelliği İtalya’nın renklerini taşımasıymış. Dönemin kraliçesi Margherita hanım için özel yapılmış. Margheritam çok yaşa!

Dolu mideyle hesaplamalara başlayıp Roma’yı hızlıca ikiye ayırıyoruz. Gece de görülmesi gereken yerleri belirleyip hızlıca onlara doğru yol alıyoruz. Başlamadan önce gece görsellerinin kalitesizliği için üzgün olduğumu belirtmek isterim. O zamanlar tecrübesizlik ve olanakların yetersizliğiyle bu kadar olabildi.

İlk durağımız Cumhuriyet Meydanı, Naiadlar Çeşmesi ve meydana bakan Santa Maria Angeli Kilisesi.

Muhteşem ışıklandırılmış binalarla çevrili yarım daire şeklinde ve 3 ucundan en önemli bulvarlarına bağlanan güzel bir meydan. Ortasında da bir Roma klasiği heykelli, fıskiyeli çeşmelerden, Naiadlar Çeşmesi. Yunan mitolojisinde akarsu kaynağı olan perilerden alıyor adını. Etrafı şaşırmayacağınız üzere turist dolu.

1500lerden kalma bir bazilika olan Santa Maria Angeli de sıra dışı dış mimarisi ve görkemli iç dizaynıyla kısıtlı zamanı olmayanlar için Roma’da görülmesi gereken yerlerden.

Sırada iki Roma klasiği bekliyor bizi. İspanyol Merdivenleri ve Aşk Çeşmesi. Kendimizi atıyoruz Ulusal Bulvar‘a ve sokak isimlerine baka baka, bir yandan en sıradan sokaklarının bile muhteşemliğine hayran ola ola adımlıyoruz Roma’yı.

Sistina Caddesi‘nin sonunda bir kiliseyle baş başa buluyoruz kendimizi ve yeni durağımıza vardığımızı anlıyoruz. Trinita dei Monti Kilisesi‘ndeyiz. Ne alaka demeyin. İspanyol Meydanı’na açılan İspanyol Merdivenleri’nin başında bu görkemli kilise yükseliyor. İspanyol Merdivenleri’ne kadar gelmişken bu kiliseyi es geçmek olmaz. İçine girilemiyor ama yine de değer.

Biz tabii ki kiliseyle çok oyalanmayıp (daha yolumuz uzun gece turu için) merdivenleri inmeye başlıyoruz. Karşımızda cıvıl cıvıl bir meydan bizi bekliyor.Rönesans döneminin sonlarına doğru Fransızlar tarafından inşa edilen bu bina arkasında yer alan katolik manastırına ek olarak yapılmış. Hala özel ayin günlerinde açılmakta.

Geçen her dakika burada biraz soluklanma kararımızın doğruluğuna daha da emin oluyoruz. Ara ara müzik aletleri çalınıyor. İnsanlar merdivenlere yayılmış anın tadını çıkarıyor.

Zamanında tepedeki kiliseye arkadan dolanmak çok zor olduğundan dönemin kralı adına meydandan kiliseye geçişi kolaylaştırmak adına tasarlanmış bu merdivenler ve günümüzde de şehrin önemli simgelerinden biri haline gelmiş. Hem yerlilerinin hem de turistlerin zaman geçirmekten hoşlandıkları bir meydan. En önemli alışveriş caddelerinden biri bu meydandan başlıyor.

Hemen bu meydanın ortasında kayık şeklinde tasarlanmış klasik Roma çeşmelerinden var. Eski Gemi Çeşmesi. Roma’daki çeşmelerin hepsinden su içilebildiği aklınızda olsun.

Şu bahsini geçirdiğimiz meşhur alışveriş caddesine, Condotti’ye dalıyoruz. Corso caddesiyle kısa yolculuğumuzu tamamlayıp Aşk Çeşmesi’ne varıyoruz. Biraz hayal kırıklığı oluyor başta. Çünkü görkemli her tarihi eserine geniş geniş yer bırakan Romalılar bu güzel çeşmeyi binaların arasına sıkıştırıvermişler. Görkeminden bir şey kaybetmemiş tabii ki ama güzel bir meydana açıldığını düşünsenize bu güzelliğin.

Her ne kadar tadına doyum olmasa da bu güzel meydanı ve merdivenlerini geride bırakma vaktimiz geliyor. Çünkü Aşk Çeşmesi bizi bekliyor.

Bu güzel çeşmeyi sadece izlemeyip içine dileğinizle birlikte bozuk paranızı da atarsanız dileğiniz kabul olurmuş ve Roma’ya tekrar gelirmişsiniz. Dilek falan bahane ama sırf tekrar gelebilmek için bahane olması adına bozuk paralarımızı çeşme havuzuna aktarıyoruz. Belediye tarafından bu havuzdan toplanan paralar yardım kuruluşlarına aktarılıyor. Herhangi bir dileğiniz yoksa bile bu bilgi kenarda bulunsun.

Corso caddesine dönüp kalan kısmını da tamamlayıp Venedik Meydanı‘na doğru ilerliyoruz. Burası da önemli meydanlardan biri.

Yine dönemin krallarından birini onurlandırmak için yapılmış muhteşem bir eser daha. 2. Vittorio Emanuele Abidesi. Altare della Patria (Ulusun Mihrabı) olarak da isimlendirilen bu güzel bina görkemli merdivenleri ve heykelleriyle misafirlerini selamlıyor. Özellikle görmeye gelmenize gerek yok. Şehrin merkezinde olduğu için her türlü göreceksiniz.

Roma eserlerini ışıklandırma konusunda da muhteşem bir iş çıkardığı için her eserini hem gündüz hem de gece görmek gerek kesinlikle. Roma tam bir ışıklar şehri. O tarihi dokusunu o kadar güzel ışıklandırmış ki kendinizi bir tabloyu seyredermiş gibi hissediyorsunuz. O tablomsu şıklığı benim yazıdaki görsellerde bulamayacaksınız tabii boşuna aranmayın. Elden bu kadar geldi.

Saat epey ilerliyor. Ertesi gün erken kalkacağız ve önceki 3 geceyi otobüs, tren, feribot gibi araçlarda geçirdiğimizi düşünürsek sağlam bir uykuya ihtiyacımız var. Bu görkemli binanın hemen arkasından Roma Forumu‘nun başlıyor olduğunu ve onun devamında da Kolezyum‘u göreceğimizi bilmek bu dönüşü oldukça zorlaştırıyor ama yarın tüm gün Roma’yı fethedeceğimizden şöyle ucundan bakarak hostelimize kaçıveriyoruz.

Roma’da yeni bir güne günaydın diyoruz.Yolumuz uzun, karnımız aç. Hızlıca bir şeyler atıştırsak da devamına evde olsa yüzüne bakmayacağımız meyve tabaklarıyla takviye yapmak iyi bir fikir gibi geliyor. Meyveleri midemize indirip tok karınla yolumuza devam ediyoruz.

Kolezyum’la başlayacağız güne. Ama tabii ki yol üstündeki yerleri şöyle bir bakmadan geçmek hoş olmaz. Azize Maria Maggiore Bazilikası yol üstünde bizi bekliyor. Aşağıdaki fotoğraf Esquilino Meydanına bakan cephesindeki Paolina Şapelinden. Roma’da bir Vatikan’da olmak üzere üç tane aynı isimli şapel mevcut. İsim tanıdık gelip görsel gelmediyse şaşırmayın.

Sonunda beklediğimiz an: Kolezyum. Keşke gece de görebilseydik. Roma’nın diğer bir simgesi. Zamanında birbiriyle savaşarak zenginleri coşturan gladyatörler şimdi aynı işi onlarla fotoğraf çektirerek yapıyor. Bizim tabii ki ona ayıracak vaktimiz yok, vaktimiz olsa isteğimiz yok. Zaten saatlerce sürecek gibi görünen bir sıra insanları nasıl caydırmıyor insan hayret ediyor. Yine de hakkını vermek lazım içini görmek için sıra beklenmeye değecek nadir yerlerden biri bence.

Daha önce de demiştim Venedik Meydanı ile birlikte Roma Forumu başlıyor ve sonunda da Kolezyum var. Şimdi de arkasından yani Roma Forumunun uzun çevresinden dolanarak tekrar Venedik Meydanı taraflarına dönüyoruz.

Forum çevresini antik kalıntıları seyrede seyrede dönüyoruz. Oldukça büyük bir alan. Eskinden Roma’nın merkeziymiş burası. Ticaret, ibadet, kadın pazarı, iş hayatı için olmazsa olmaz yerlerdenmiş.Alanda birçok tapınak ve bazilika kalıntısıyla karşılaşmak mümkün. Kalıntıları seyrederek yürürken yeni durağımıza varıyoruz.

Yolun sonunda Campidoglio yani Kapitol Tepesi karşılıyor bizi. Yedi Tepe Roma’nın en yüksek tepesi. Kapitol Meydanı’nı saraylar çevreliyor.. Meydanı ise havuzlu heykeller süslüyor.

Panteon’a doğru yol alırken karşımıza Roma kalıntıları çıkmaya devam ediyor. Bu alanın adı ise Largo di Torre Argentina.

Sıra Panteon‘da. Kendileri tüm Tanrıların tapınağı olur. En iyi korunmuş Roma yapılarındandır. Kubbesi çok büyük olup tamamen betondan yapılmış. En tepesinde bir açıklık bırakılmış ama hiçbir şekilde buradan yağmur giremiyormuş.

Sırada Navona Meydanı var. Burada pazarlar kurulurmuş eskiden. Çevresi birbirinden görkemli binalarla sarılı. Meydanda fotoğraf sergileri, müzisyenler misafirlerini şenlendiriyor.

Yavaş yavaş Tiber Nehri’ne yaklaşıyoruz. En güzel şehirler ortasından nehir geçen şehirlerdir derler. Tokat’ı ikiye bölen Yeşilırmak ara ara kafamı karıştırsa da Roma’nın güzelliğinden dolayı inkar edemeyeceğim.

Nehrin karşısına geçme vaktimiz geldi. Vatikan yolcusu kalmasın. Nehrin iki yakası da birçok köprüyle bir araya getirilmiş. Biz en çok işimize gelenden geçiyoruz. Sant Angelo Kalesi‘ne çıkandan.

Nehir de muhteşem görünüyor. Dönüşte nehir yanındaki patikadan dönmeyi aklımızın köşesine not ediyoruz. Nerede kalmıştık, kalede. Cem Sultan’ın bir müddet esir tutulduğu Sant Angelo Kalesi. Zamanında birçok davanın bakıldığı, nice idamların gerçekleştirildiği bir kale. Bu kaleden Vatikan’a gizli bir geçit varmış.

Biz o geçidi kullanmadan uzun yolu tercih ederek Vatikan’a doğru yol alıyoruz.

Papa o sabah 10’da halka vaaz vermiş. Biz biraz da isteyerek kaçırdık. Programımızı çok esnetmek istemedik.

San Pietro Meydanı’na doğru yürümeye devam. Vatikan Binası karşımızda her adımda büyüyor. Burası İtalya’dan bağımsız özerk bir devlet. Katolik mezhebinin merkezi. Meşhur Papa’yı da dinleseymişiz fena olmazmış da bir dahaki sefere artık.

San Pietro Meydanı da Roma gibi heykellerden, dikitlerden nasibini almış.

Vatikan ile birlikte Roma’yı bitirdik ama şuan bu yazıyı hazırlarken gezmediğimiz bir arka sokağından geçip kaçırdığımız öyle yerler görüyorum ki üzülmemek elde değil. Roma’nın hakkını 1,5 günde vermek zor gerçekten. 3 gün ayırmak gerek. Bir bu kadar daha hatta daha fazlası görülmeyi bekliyor. Her sokağı bir tarihi eser ola şehirden başka ne beklersiniz ki!

Gündüz gözüyle başladığımız yere geri dönüyor ve Roma’yı sonlandırıyoruz. İspanyol merdivenleri ve Aşk çeşmesi.

Takvimler Ağustos 2012’yi gösteriyor. Yazın bitmesine sadece 10 gün var. Kalanlar için yaz bitiyor olabilir ama bizim için aslında yeni başlıyor. Aylarca, gece gündüz, heyecanla yapılan planları hayata geçirme vakti…

Yakın arkadaşlarımdan Oya ile insanlık için küçük, bizim için büyük bir adım atmak üzereyiz. İnterrail yapacağız. Daha önce hiç yurt dışı görmemiş olan bizi 10 günlük hızlı bir Avrupa gezisi bekliyor. Avrupa dediysem çok bir ülke de beklemeyin tabii. Selanik‘ten yola çıkıp İtalya‘yı gezip Paris ile rotamızı tamamlamak var kafamızda. Daha çok İtalya turu diyebiliriz.

Dediğim gibi öncesinde aylarca haritalarla yattım, rehberlerle kalktım. Şehir şehir görülecek yerleri evimin adresi gibi ezberledim. Tren yollarının internet siteleri yoldaşım oldu bu süreçte. Tam anlamıyla her şeye hazır hissediyorum kendimi. Sırt çantam içinde bin bir çeşit kullanılmayacak ıvır zıvırla hazır ve nazır beni bekliyor kapının önünde.

Yolculuk vakti geldi. Akşama Selanik’e otobüsümüz var. İkimiz de Kocaeli’de yaşadığımızdan planımız o gün erkenden İstanbul-Sirkeci’ye geçip İnterrail biletlerini alıp paramızı euroya dönüştürmek ve aynı gün, aynı saatte, aynı otogardan Rodos’a geçecek olan Salih arkadaşımızla akşamı etmek… Sırtta ağır bir çanta ile dolaşmak epey zormuş en azından bunu anlamış olduk.

Neyse bir şekilde akşamı ettik ve kendimizi Metro otobüsün üst katının en önündeki ikilide oturur bulduk. Bir anda her şey daha gerçek oldu. İkimizin de fena olmayan seviyede İngilizcesi var ama yine de bunu yapabileceğimize kendimi ikna etmek istiyorum ve bir anda arkama dönüp yolcularla İngilizce konuşmaya çalışıyorum. Ah akılsız kafam! İstanbul’dan Selanik’e giden otobüste ne turisti bekliyorsun sen!? Havalı bir aksanla sorduğumu sandığım sorularım “Biz de Türküz yavrıımmm” şeklinde yanıt buluyor tabii ki. Utançla önüme dönüp daha da kimseyle konuşmuyorum yolculuk boyunca. Kimseyle derken gerçekten kimseyle konuşamıyorum yol boyunca. Yol arkadaşımın gece yolculuklarında uyku ile ilgili bir sıkıntısının olmadığını görüyorum çünkü.

Ben bir o yana bir bu yana derken yarım yamalak bir uykuyla sabahın ilk ışıklarını görüyorum. O anda uyumuyor oluşuma şükrediyorum, çünkü içinden geçtiğimiz yanlış hatırlamıyorsam Kavala şehri çok muhteşem bir görüntüye sahip. Bembeyaz evleri ve yollarında ara ara görünen kırmızı taksileriyle beni kendine hayran bırakıyor. Muhtemelen herkesin uyuyor olduğu otobüsün sessizliğinde yol boyunca manzarayı seyre dalıyorum.

Herkes uyanmaya başlayınca yol daha çabuk geçiyor sanki ve bir anda kendimizi Selanik’te buluyoruz. Ben otogar gibi bir yerde bırakılmayı beklerken şehir içinde bir yol kenarında indiriliyoruz. Meğer burası şehrin merkezine daha yakınmış. Elimde kendim bastırdığım turistik haritamla (evet, 1950lerdeyiz ve akıllı telefonumuz, google haritalar yok) nerede olduğumuzu anlamaya çalışıyorum. Bu konuda başarılı olamıyorum tabii ki. Çareyi bir taksi tutarak tren istasyonuna kendimizi bıraktırmakta buluyoruz. Gerçekten de yürüme mesafesindeymiş ama el mahkum fayf yuro.

Önümüzde Selanik için koca bir gün var ve o geceki Atina tren biletini erkenden ayarlayıp temiz bir başlangıç yapmak istiyoruz. Gişedeki kadın biletlerin tükendiğini ancak interrail biletimiz olduğundan direkt trene binip bulabilirsek boş bir yere geçebileceğimizi söylüyor. Başımıza geleceklerden habersiz bu görece mutlu haberle istasyondan ayrılıyoruz.

Selanik’te turistik yerler birbirine oldukça yakın. Hepsini yürüyerek gezmek mümkün. Sahil şeridini sona bırakmaya karar vererek ara sokaklara dalıp haritamızda işaretli olmayan mimari harikalarla tatmin oluyoruz. Tatmin olduğumuz tek şey mimari harikalar değil tabii. Yunan kızları da, erkekleri de tasarı harikası. İkimiz de gördüklerimizden tatmin oluyoruz. İtiraf edeyim çoğu yerin nerede olduğunu bilmemize rağmen sırf muhabbete girmek için nerede güzel biri görsek yer tarifi sorduk.

Tarif sorduk demişken şu da aradan çıksın, Yunanlılar çok sıcak insanlar. Yer tarifi sorduğumuz hiç kimsenin yanından sadece kısa bir cevapla ayrılamadık. Özellikle Türkiye’den geldiğimizi öğrendiklerinde Türkçe bir şeyler söylemeye çalışmaları, bizleri sevdiklerini söylemeleri, ülkemize ziyaretlerinden bahsetmeleri… Bu insanların hangileri bize düşman çözemedik. Yaşlıları demeyin onlarla da güzel muhabbetlerimiz oldu. Nesil nesil hepsi çok sempatik bu insanların. Haa bir de Selanik’in kokusu bile farklıymış, Oya öyle diyor. Ben koku almadım açıkçası. =P

Bizim keyfimiz yerinde olsa da sırtlarımız için aynısını söyleyemem. Çantalarımız bizi öldürüyor. İstasyonda bırakacak kilitli dolap bulamayınca mecbur sırtımızda devam etmiştik ama devam edilecek gibi değil. Karşımıza çıkan ilk otele girip çantalarımızı saklayıp saklayamayacağı konusunda ricada bulunuyoruz. O kadar sempatik bir şekilde kabul ediyorlar ki keşke otelin ismini hatırlayabilsem de reklamını yapsam. =) Biz çok yorgun olduğumuz için bize öyle gelmiş de olabilir tabii ama bence ilki. Sırtımız hafifleyince hızımız ve şevkimiz de artıyor.

İlk durağımız Aya Dimitri Kilisesi. Şehrin koruyucusu Selanikli Aziz Dimitri’ye adanmış Bizans devrinden kalma bir kilise. Erken Hristiyanlık dönemine ait önemli anıtlardan biri. 1988’den beri de UNESCO Dünya Mirası Listesi’nde. Oraya vardığımızda hayli kalabalık olduğunu görüyoruz. Günlerden pazar olduğunun farkına varıp pazar ayinine denk gelmiş olduğumuz için seviniyoruz. Şöyle bir içeri bakınıyoruz ayin daha yeni başlıyor. Ayin sırasında içeriyi gezmenin saygısızlık olacağını düşünerek birkaç fotoğraf çekip çıkıyoruz. Bahçesi de içerisi kadar yoğun, fotoğraf için epey bekliyoruz. Bu sırada bahçede kendine yer bulmuş dilencilere de Tutku bisküvilerimizi kaptırıyoruz. Yükümüz biraz hafiflemiş olarak ayrılıyoruz kiliseden. =(

Yolumuzun üstünde önemli bir durak var. Ulu Ata’mızın evi. Atatürk Evi Müzesi. Sürekli fotoğraflarda görüp aşina olduğumuz bu güzel evi ziyaret edebilmek çok hoş bir duygu. Bu arada siz de bizim gibi şaşırmayın, bina başkonsolosluk alanında yer alıyor. Gezerken önce o binayı görüyorsunuz. Yapmanız gereken arkasından dolanmak. 1953’ten beri müze olarak ziyarete açık olmasına rağmen biz fazla şanslı olduğumuzdan tadilatta olduğu günü buluyoruz. Neyse ki tadilat içeride, dışarıdan da olsa Ata’mın eviyle bir kareye dahil olabilmiş olmanın sevinciyle bir alt caddeye doğru yol alıyoruz.

(İnternet adresinde şöyle bir bilgi var: Evin asıl girişi Apostolou Pavlu Caddesi’nden olup bugün kullanılmamaktadır. 2012 yılına kadar giriş, Agiou Dimitriou Caddesi’nden Başkonsolosluğun bahçesinden geçilerek sağlanmaktaydı. 2012 yılındaki restorasyon sonrasında, Isaias Sokak üzerinden, arka bahçe kapısından giriş ve çıkış yapılmaya başlanmıştır. Evet Selanik’e gitmek için restorasyonda olduğu o kısacık dönemi iyi ayarlamışız.)

Sırada Rotunda Kilisesi var. Rotunda bizi hayal kırıklığına uğratıyor. Aktif olmayan bu kilise hayli bakımsız, camları kırılmış, korunmamış. Türkiye’de alışkın olduğumuz cinsten duvarlarına yazılar yazılmış. Bu sebepten bahçesi kendisinden daha güzel geliyor bize. Epey acıkmış ve yorulmuş olmamızdan sanırım. Biraz dinlenip geç kahvaltımızı yapmaya karar veriyoruz. Annelerimizin yapmış olduğu hamur işleri çantadan çıkıyor ve kısa sürede karınlar doyuyor.

Denize doğru bir kademe daha iniyoruz. Aya Dimitri Caddesi üzerinden yürüdüğümüz onca yolu, şimdi bir alt cadde olan Egnatia Caddesinden geri yürüyeceğiz. Kamara Meydanındayız. Galeri Arkı denilen kemer-duvar kalıntıları çıkıyor karşımıza caddenin başında. Rotunda’yı da bir kez daha görüyoruz. Meğer birbirlerine komşuymuşlar ama biz yolu uzatmışız.

Hatta şöyle diyeyim bu ikili yani Rotunda ve Galeri Arkı yıllar önce birleşiklermiş. Ama aralarındaki duvar yıllar içinde yıkılmış ve birbirlerinden ayrı iki turistik yapı haline gelmişler. Yanda ikisini beraber görebilmek mümkün.

Yolun devamında hatta bizim için sonunda Panagia Chalkeon Kilisesi var. 11 yy Bizansına ait bir kilise.

Hemen arkasında da Roma Antik Kalıntılarının yer aldığı bahçeye dönüştürülmüş bir alan, Roma Forumu bekliyor bizi. İki büyük parçadan oluşan bu forum alanının tesadüf eseri bulunmuş. Roma hamamları, gladyatör oyunlarının oynandığı küçük bir tiyatro da kalıntılar arasında.

Bu iki güzel tarihi eseri ardımızda bırakıp günümüze dönüyoruz. Kilisenin hemen altından denize kadar inen Aristotelous Meydanı var önümüzde. Bizim Beyoğlu-İstiklal Caddesi gibi düşünün. Şehrin ana meydanı burası. 1917’de yaşanan ve şehrin üçte ikisini yok eden büyük yangın olayından sonra Fransız mimar Ernest Hebrard tarafından 1918’te tasarlanmış. Yapımının tamamlanması ise 50leri bulmuş. Şimdilerde sağlı sollu mağazaların yer aldığı insanların aşağı yukarı yürürken keyif aldığı bir cadde meydan burası. Bitimininde Selanik sahil şeridine varacak olmak da ayrı bir keyifle yürümemizi sağlıyor. %5o indirimleri görünce ara ara mağazaların camlarına yapışıyor Oya, ben de etrafı incelemeye devam ediyorum. Bir şey alacağımız yok ya iş olsun işte. Çantamızda yer olsa taşımaya dermanımız olmaz o derece.

Bu güzel caddeyi arkamızda bırakıp Sahil Şeridine adımımızı atıyoruz. İzmir kordon boyunu düşünün, işte burası orası. En az orası kadar güzel. Masmavi deniz ve gökyüzü eşliğinde çok çok ileride bizi bekleyen Beyaz Kule’ye doğru yürüyoruz. Hava kararmaya başlayacak birazdan. Kuleye gün ışığında yetişebileceğimize seviniyoruz.

Yol üstünde yine bir ara sokağa girip buralara kadar gelmişken Aziz Gregory Palamas Tapınağı‘nı da görelim diyoruz. Bu tarihi yapıyla Bizans mimarisinin yıllar içindeki yapısal gelişimine tanık olmak mümkün. Kendisinin Metropolis caddesinde olduğunu söylemiş olalım.

Beyaz Kule, Selanik’in simgesi sayılabilir günümüzde. Osmanlı tarafından Kanuni döneminde yapılmış. Mimarının Mimar Sinan olduğuna dair söylentiler var. Kale, garnizon ve hapishane olarak kullanılmış zamanında. Eskiden griymiş ama Yunanlılar devralınca beyaza boyamışlar. Adı ondan öyle kalmış olsa da şimdilerde yine eski haline dönmüş.

Bu arada etraf hala sakin. Yunanlılar gün içinde gezmeyi çok sevmiyor. Güneşi batırıp öyle atıyorlar kendilerini sokaklara. O yüzden bu sahil şeridinin, üzerindeki bar ve kafelerle gece nasıl bir hal alacağını tahmin etmemiz güç olmuyor.

Arkamızda Beyaz Kule, sahil boyunca alkollü-alkolsüz içecek servisi yapan, müzikleriyle sizi kendilerine çeken tekneler. Biriyle gidip konuşuyoruz. Herhangi bir içecek alırsak bizi tekneyle denizin açıklarında 1 saat kadar gezdirip geri getiriyorlarmış. 1 saat bize çok uzun geldiği için bu ilgi çekici öneriyi geri çeviriyoruz. Yine de Yunanistan’ın meşhur Frappesini (buzlu kremalı kahve) denemeden olmaz. Tekneden iki frappe kapıp sahilde çimenlere yayılıyoruz ve teknenin bizden uzaklaşmasını izliyoruz. Tekne uzaklaştıkça içimizi kıpır kıpır eden müzik de uzaklaşıyor ve pişman oluyoruz. Zaten kahve sevmez biri olarak frappeyi de hiç beğenmiyorum. Meşhur içeceğin yarısını içip diğer yarısıyla da çimenleri suluyorum. Günün yorgunluğuyla çimenler o kadar tatlı geliyor ki, uzun bir süre oturuyoruz. Bir bakıyoruz ki tekne geri gelmiş o derece. Tekrar pişman oluyoruz.

O sırada bir bando ekibi bulunduğumuz meydana gelip gösteri yapmaya başlıyor. Bando ekibiyle cadde de birden kalabalıklaşmaya başlıyor. Zaten gezecek başka bir yer kalmadığı için günün karanlık saatlerini Beyaz Kule ve sahil şeridi üzerinde tamamlamaya karar veriyoruz. Hani Yunanlılar gündüz gezmeyi sevmiyor demiştik ya yanılmamışız. O sokaklarda ara ara gördüğümüz ve hayran kaldığımız güzel insanların bir arada bu caddede toplandığını düşünün. Öyle cıvıl cıvıl, canlı bir ortam. Turistik illerimizin sahil şeritlerinde rastlayabildiğimiz coşkulu kalabalıklardan. Gündüz saatlerinde bomboş olan cadde üstü kafeler, barlar tıklım tıklım.

Zamanın nasıl geçtiğini anlayamadan tren saati geliyor. Bir de akşam gözüyle sahil şeridini yürüyüp başlangıç noktamız tren istasyonuna giriyoruz. Öncesinde çantalarımızı da alıyoruz tabii. Trene giriyoruz. Koltuk numaramız olmadığı için tedirginiz ama genel olarak tren boş. Sevindirik olup bir ikiliye yerleşiyoruz.

Erken sevinmemek lazımmış. Tren her yeni durakla beraber hızla dolmaya başlıyor. Her seferinde koltuğumuzun sahibi geliyor ve yeni koltuk aramaya başlıyoruz. Oya yalvarır gibi bana bakıyor ben de çaresiz vagonlara. Bu şartlarda mı gezecektik dercesine bir ifade var yüzünde. Bir süre ayakta gitmek zorunda kalsak da zar zor tek kişilik bir boş yer buluyorum. Oya’yı oraya oturtup ben de iki vagon arasına doğru ilerliyorum. Arkada yerde içinden sesler gelen bir koli. Bakıyorum bir dolu civciv. Onların yanına çömüp uzun geçeceği belli olan ikinci gece yolculuğuma başlıyorum. Arkamda 5-6 tane zenci benim gibi yere oturmuş şarkı söylüyorlar durmaksızın. Ara ara Türkçe şarkılar da geliyor kulağıma. Ama müzik zevkleri o kadar kötü ki sevinsem mi üzülsem mi bilemiyorum. Yanımda ayaklarını bana doğru uzatmış, saçlarının yanlarını sıfıra vurdurup tepeyi de sarıya boyatmış sıra dışı bir çocuk. İmreniyorum deliksiz uykusuna. Dedim ya bu gece de bana uyku yok. Üstüne zaman da geçmek bilmiyor. Yanımda ne oyalanabileceğim bir telefon var ne de ara ara bakabileceğim bir saat. En yakınımda oturan ve şansıma da uyumayan bir çifti sık sık rahatsız ediyorum saat ve kalan zaman açısından.

Muhabbet ettikçe öğreniyorum ki Pazar gününün talihsizliğine uğramışız. Pazar günleri işçi kesimi Selanik’ten Atina’ya çalışmaya gece treniyle gidermiş. O yüzden bu kadar yoğun oluyormuş. Aklınızda olsun. Gece trenlerini kesinlikle cuma ve pazar gecelerine getirmeyin hiçbir büyük şehirde. Ayrıca tavsiyem, Selanik gezisini de Pazar gününe getirmeyin bizim gibi. Fark ettiyseniz gezi bitti ama bir tane bile müze gezmedik. Nedeni, tatili ve yatmayı seven Yunanlıların müzeleri ve çoğu mağazayı Pazar günü açık tutmuyor olması. Bu bilgi de şöyle kenarda dursun. Bu güzel çift sayesinde Patras’a devam edecek olan yolculuğumuzda aktarmaları nerelerden yapacağımın ayrıntılarını da iyice öğreniyorum.

Daha gün bile doğmadan Atina‘dayız. Atina’yı gezemeyecek oluşumuza bir kez daha üzülerek kalkmasına 20dk olan Patras treni aktarmasını aramaya başlıyoruz. Meğer tek bir tren değilmiş aktarmalarla dolu bir yolculuk daha. Kiato‘ya kadar iki kez daha tren değiştirip devamında da otobüsle ilerliyoruz. Sonunda Patras’a varıyoruz.

Patras İtalya ile olan feribot seferlerinde ana merkezlerden biri. Limana geçip bilet işlemlerini hallediyoruz. İnterrail biletinizle birkaç seçeneğiniz var. Eğer yerde bile yatarım kafasındaysanız, İnterrail biletinize cüzi bir miktar ekleyip güvertede takılabiliyorsunuz yolculuk boyunca. Biz bir koltuğumuz olsun en azından dedik ve ek olarak 61 euro(bize her yer Trabzon) vererek business class uçak koltuğu rahatlığını tercih ettik. Koltuklarımızın bulunduğu oda neredeyse bomboştu. İkinci bileti aldığımıza pişman olduk. Bir giriş kartıyla rahatlıkla iki kişi kalabilirdik salonda. Kimse kontrol etmiyor.

Neyse feribota yolcuların alınmasına bir süre daha var. Uzun bir yolculuk olacağından, bu süreçte rahat rahat tıkınabilmek ve feribot yemek ücretlendirmesine mahkum kalmamak için çantalarımızı dolduruyoruz. Biraz da çevreyi dolanıp saati getiriyor ve Ancona yolculuğumuza başlıyoruz.

Feribot ve İtalya yakası bir sonraki yazıya. (Birkaç yazılığına beni misafir etmeyi kabul ettiği için dostum Serdar‘a sizin de huzurlarınızda ayriyeten teşekkürlerimi iletiyorum. Beraber nice gezilere…