Kastamonu’nun ismi kabul gören bir efsaneden geliyor. Efsane kısaca şöyle: Kastamonu Kalesinin fethi sırasında; Bizans Tekfuru’nun güzel kızı Moni Türk komutana aşık olmuş. Türkler kaleye girerken Bizans Tekfuru kızını kaleden aşağı atmış. Bunu görenler “Kastın ne idi Moni’ye” demiş. Böylece Kastamonu ismi ortaya çıkmış. Diğer bir rivayet ise Kaşka kavminin buraya Kaşkalar’ın şehri anlamına gelen Gastumanna (tumanna=şehir) demesi imiş.

Kastamonu’yu gezerken tarihi yapıların fazlalığı eminim sizin de dikkatini çekecektir. Öyle ki, ben gezerken “O kadar çok tarihi konak, cami vb. gördük ki zehirlenmiş olabilirim” diye sosyal medyada hikaye atmışım. O halde buyurun ilçeleriyle beraber Kastamonu Gezi Rehberi’me…

Kastamonu Gezilecek Yerler

Kastamonu Kalesi: Şehrin ana simgelerinden biri. MS 12. yüzyılda Kommenos Hanedanlığı tarafından yaptırılmış. Şehre hakim bir tepe üzerinde bulunan kale panoramik bir Kastamonu manzarası sunuyor. Ulaşımı kolay. Giriş ücretsiz. Kaleye çıkan yokuşta hediyelik yöresel eşya satan satıcılar bulunuyor.

İsmail Bey Külliyesi: Fatih Sultan Mehmet’in öz dayısı, Candaroğulları Beyliği’nin son hükümdarı Kemallettin İsmail Bey tarafından yaptırılmış. Dönemin ilim ve ticaret merkezi. Buram buram tarih kokan bir yer. Külliyenin içeriğinde cami, medrese, türbe, hamam, deve hanı, misafirhane bulunmakta. Deve hanı ve medresenin içinde hediyelik eşya satan işletmeler var.

Cumhuriyet Meydanı: Şehrin en büyük meydanı olan Cumhuriyet Meydanı, ülkemizin en güzel meydanlarından biri olarak gösteriliyor. Hükümet Konağı, Rıfat Ilgaz Kültür Merkezi gibi tarihi binalarla çevrili meydanın orta bölümünde Şerife Bacı Anıtı yer alıyor. Önemli günlerin törenleri bu meydanda yapılıyor.

Nasrullah Cami: Şehrin en heybetli, en büyük camisi. II. Bayezid döneminde (1506) Kadı Nasrullah tarafından yaptırılan eser, orijinalinde 6 kubbeli iken, 1746 yılındaki çalışma ile 9 kubbeye genişletilmiş. Rivayete göre cami şadırvanından su içenler tekrar Kastamonu’ya gelirlermiş.

Milli Mücadele yıllarında Mehmet Akif Ersoy bu camide vaazlar vermiş, ilk kez İstiklal Marşı’nı burada okumuş.

Nasrullah Köprüsü: Kastamonu merkezini ikiye ayıran Karaçomak Deresi üzerinde bulunan köprü Nasrullah Cami ile eş zamanlı yapılmış. Köprünün üzerinde iki adet sadaka taşı var. Yapının orijinali 4 kemerli (5 diyen kaynak da var) iken yapılan yol düzenlemeleri ile 2 kemer bırakılmış. Restorasyon sebebiyle görünümü asimetrik hal alan köprü için halk arasında Kambur Köprü denmekteymiş. Cami için söylenen rivayet köprü için de geçerli. Köprüdeki sadaka taşları arasından geçenlerin yolu tekrar Kastamonu’ya düşermiş. Denemesi bedava

Saat Kulesi: Dönemin valisi Abdurrahman Paşa tarafından 1885 yılında şehre kazandırılan saat kulesi Saray Üstü Tepesi’ne inşa ettirilmiş. Kulenin alt tarafında şehir manzarasına karşı bir kafe bulunuyor. Kulenin bulunduğu tepeden Kastamonu Kalesi’nin güzel fotoğraflarını çekebilirsiniz.

Kurşunlu Han: Candaroğulları Beyliği’nin son dönemlerinde inşa edilen han, döneminin en büyük ticaret merkezi konumundaymış. Günümüzde otel olarak kullanılıyor.

Penbe Han: II. Bayezit zamanında inşa edilen Penbe Han, tıpkı Kurşunlu Han gibi ticaret merkezi olarak kullanılmış. Diğer ismi Balkapanı. Zamanında pamuk (Farsça Penbe pamuk demekmiş) ve bal ticareti yapıldığı bu isimler verilmiş. Şimdilerde işletmesi bir restorana ait.

Cem Sultan Bedesteni: Penbe Han’ın karşısında bulunan bedesten, Fatih Sultan Mehmet’in oğlu dönemin Kastamonu Sancak Beyi Cem Sultan tarafından yaptırılmış. Penbe Han gibi restoran olarak hizmet veriyor.

Aşıklı Sultan Türbesi: Kastamonu’da birçok türbe bulunmakta. En çok ziyaret edileni ise Aşıklı Sultan Türbesi. Kastamonu Kalesi’nin fethi sırasında şehit düşen Aşıklı Sultan’a ait türbe ilginç bir özelliği ile dikkatleri çekmekte. Yaklaşık 9 asır önce şehit olan Aşıklı Sultan’ın ayakları çürümeden günümüze kadar gelebilmiş. 2014 yılına kadar bu görüntüyü görebiliyorken Diyanet bunu yasaklamış. Türbenin önünde bilgilendirici yazılar ve Aşıklı Sultan hikayesini okuyabileceğiniz dijital bir ekran bulunuyor.

Şeyh Şaban-ı Veli Külliyesi: Pir Şaban-ı Veli, 15. yüzyılın sonlarında Taşköprü’de dünyaya gelmiş bir zat. Adının verildiği külliye; cami, türbe, şadırvan, 2 dergah evi ve kütüphaneden oluşuyor. Külliyenin bahçesinde bir de Asa Suyu bulunmakta. Şaban-ı Veli’nin asasını yere vurmasıyla çıktığına inanılan suyun bazı hastalıklara iyi geldiği inanılıyor. Asa Suyu, zemzem ile aynı tat ve kokuya sahipmiş.

Yılanlı Cami ve Külliyesi: Kastamonu’nun en eski külliyesi. Anadolu Selçuklu Devleti’nin son zamanlarında (1273) inşa edilmiş. Cami, şadırvan, türbeler ve konakların yanında tıp eğitiminin verildiği Darüş Şifa gibi bölümleri bulunmaktaymış. 1837 yılında çıkan yangın Darüş Şifa tamamen yanmış. Sadece giriş kapısı duruyor. Yangının bıraktığı etkiyi kapıda görebilirsiniz.

Cami de Darüş Şifa ile aynı kaderi paylaşmış, yangın sonrası tekrar yapılmış. Caminin içinde türbe bulunmakta. Burada 25 sanduka mevcut.

Saray Cami: Ahşap minareli, şirin, küçük bir cami. 1575 yılı tarihli. Caminin hemen yanında Kastamonu konaklarının en güzel örneklerinden Mevlana Konağı bulunmakta.

Atabeygazi Cami ve Türbesi: Kastamonu’nun en eski camisi. Kale yolunda bulunan cami 1273 yılında inşa edilmiş. Kastamonun Kalesi’nin fethi Cuma gününe denk geldiği için Fetih Camisi olarak adlandırılıyor. Minber kılıç kuşanarak çıkma geleneği halen devam etmekteymiş.

Caminin bir diğer özelliği ise 40 tane ahşap direğin üzerine oturtulmuş ahşap bir tavana sahip olması. Bu yüzden halk arasında “Kırk Direkli Cami” olarak da bilinmekte. Camiye bitişik türbenin kime ait olduğu tam olarak bilinmiyor.

İbni Neccar Cami: Candaroğulları Beyliği döneminde 1353 yılında inşa edilen cami, kare planlı ve kesme taştan yapılmış. İşlemeli, ahşap bir kapısı var. Biz gittiğimizde restorasyon çalışmaları devam etmekteydi.

Musa Fakih Cami: İlginç bir tarihi cami daha. Candaroğulları döneminden kalma. Kesin inşa tarihi bilinmiyor. Ahşap bir kapıya, farklı bir minareye sahip.

Kastamonu Evleri ve Konaklar: Safranbolu, Odunpazarı gibi tarihi evlere sahip yerleri duymuşsunuzdur. Her ilde de birkaç tane tarihi evlere denk gelmek mümkündür. Ancak Kastamonu’da bu sayı oldukça fazla. Şehirde 400’ün üzerinde tarihi ev ve birçok konak bulunuyor. Hatta resmi kurumların bazıları da bu tarihi yapıları kullanmakta.

Yakupağa Külliyesi: Şehre hakim bir tepede kurulan külliye, Kanuni Sultan Süleyman döneminde Yakup Ağa tarafından 1547 yılında inşa ettirilmiş. Külliyenin içeriğinde cami, medrese, imaret, misafirhane ve sıbyan mektebi gibi yapılar bulunuyor.

Arkeoloji Müzesi: Atatürk’ün 30 Ağustos 1925’te şapka devrimi ile ilgili konuşma yaptığı tarihi bina günümüzde müze olarak kullanılıyor. Üç bölümden oluşan müzenin bir bölümünde Atatürk ve Şapka İnkilabı’na değinilmiş. Müzeye giriş ücretsiz.

Etnografya Müzesi: Yaklaşık 150 yıllık olan Liva Paşa Konağı restore edilmiş ve müze haline getirilmiş. Üç katlı binanın en üst katında bir konağın odaları canlandırılmış. İkinci katta ise oda oda el zanaatlarının sergilendiği bölümler yer alıyor.  En ilgi çekici eserlerden biri ahşap cami Mahmutbey Cami’nin orijinal kapısı. Müzenin giriş ücreti bulunmuyor.

Rıfat Ilgaz Kültür Merkezi: Hababam Sınıfı’nın da yazarı olan Rıfat Ilgaz Cide – Kastamonu doğumlu. Adını verdiği kültür merkezinin binası geçmişte cezaevi olarak kullanılmış. Günümüzde ise galeri salonları ve gösteri salonunun bulunduğu güzel bir kompleks.

Şapka Müzesi: Şapkanın Kastamonu tarihinde önemli bir yeri bulunmakta. Atatürk’ün “Bu serpuşun adına şapka denir” dediği şapka devrimi Kastamonu’da (İnebolu) gerçekleşmiştir. Bu sebeple de Mimar Vedat Tek Kültür ve Sanat Merkezi’nde Türkiye’de ilk ve tek şapka müzesi bulunuyor. İçeriğinde geçmişten günümüze 800’den fazla şapka barındıran müze oldukça ilgi çekici.

Komplekste dantel müzesi, Atatürk sergi salonu gibi bölümler de var. Bu arada söylemeden geçemeyeceğim kompleksin bulunduğu alan çok güzel tasarlanmış ve bakılmış

Mahmutbey Cami: Merkeze bağlı Kasaba Köyü’nde bulunan cami Candaroğulları hükümdarı Mahmut Bey tarafından yaptırılmış. Caminin içi tamamen ahşap, hiç çivi kullanılmamış. Cami, 2014 yılında UNESCO Dünya Mirası Geçici Listesi’ne alınmış.

Şerife Bacı Şehitliği: Kastamonu’ya gidene kadar adını duymamıştım Şerife Bacı’nın. Şehrin birçok yerine ismini veren kahramanın kim olduğunu öğrenince yeni duyduğum için kendime kızdım. Milli Mücadele yıllarında Ankara’ya cephane taşımak için gönüllü olan, dondurucu soğukta vefat edeceğini anladığında kazağını cephanenin üstüne örten ve bebeğine sarılan kahraman.  Donarak şehit olduğunda daha 21 yaşında olan Şerife Bacı Milli Mücadele’nin sembol isimlerinden biri. Doğduğu Seydiler’de adını taşıyan bir şehitlik bulunuyor.

Kastamonu’nun şehir merkezinin güzelliği bir yana, şehri ziyaret etmeme sebep olan çok güzel kanyonları bulunuyor. Küre Dağları Milli Parkı sınırları içindeki bu doğa harikalarına bakalım biraz da…

Çatak Kanyonu: Azdavay ilçesine 7 kilometre uzaklıkta. Kanyona ulaşım kolay. Yolları virajlı ve biraz dar. Araçla kanyonun 350 metre yakınına kadar gidilebiliyor. Bundan sonrası orman içinde güzel bir doğa yürüyüşü. Vardığınızda ise muhteşem bir manzara sizleri bekliyor. İsterseniz cam terasa çıkabilir, isterseniz fotoğraf terasından güzel çekimler yapabilirsiniz. Bu arada giriş ücreti 6 TL.

Kanyona doğru çıkarken araç yolu ve yürüyüş yolu tabelalarını göreceksiniz. Doğanın içinde yürüyüş yapmak isteyenler yürüyüş yolunu seçebilir. Bizim zamanımız olmadığı için araç yolunu seçtik. Kanyon yakınlarında bir de mağara tabelası görmüştük. Kanyondaki görevliye bunu sorduğumuzda mağaranın açılmadığını söyledi, bunu da belirtmiş olayım.

Zamanı olanlar için benim gidemediğim Azdavay (Saray ya da Başdeğirmen) Şelalesi’ni önereyim.

Horma Kanyonu: Yetkililer size sesleniyorum. Kanyon dediğin böyle olmalı. Bakın, örnek alın  Çoğunluğu kayalara monte edilmiş demir üzerindeki ahşap iskelelerden oluşan 3 kilometre yürüyüş yolu. Çok büyük bir emek var. Bu emek sayesinde muhteşem manzaralara tanık oluyorsunuz. Kanyonun sonuna geldiğinizde sizi Ilıca Şelalesi karşılıyor. Bundan daha güzel ne olabilirdi ki Biz ilk önce şelaleyi görüp kanyonu daha sonra gezdik. Kanyonun girişinde yeni yeni işletmeler kuruluyor. Kanyona giriş için verilen 6 TL şelale için de geçerli.

Ilıca Şelalesi: Fotoğrafını defalarca gördüğüm, her gördüğümde iç çektiğim şelale. Sonunda görmek ve yasak olsa da yüzmek (herkes girince dayanamadım) nasip oldu Zara Çayı’nın sularının 15 metre yüksekten dökülmesiyle oluşan Ilıca Şelalesi muhteşem bir görüntü sunuyor. Mevsim sebebiyle suyu azalmış olsa da, bize yetti. Sabahın erken saatlerinde gitmekte fayda var, kalabalığın suya girmesiyle beraber berraklık da ortadan kalkıyor.

Yukarıda dediğim gibi isterseniz önce şelaleye giriş yapıp kanyona geçebilirsiniz. Yokuş olacağı için biraz yorulabilirsiniz. Tek taraflı bir yönü kullandığınızda yorulursanız şelaleden kanyon girişine ya da tam tersi şekilde taksi seçeneği (kanyon şelale 45 TL dendi) mevcut. Bu arada hem şelalenin hem de kanyonun yolu gayet iyi. Şelaleye girişteki otopark 5 TL.

Valla Kanyonu: Gel gelelim ennn uzaktaki kanyona. Pınarbaşı ilçesinden Ilıca Şelalesi’ne doğru gidilen yolun yarısı gayet güzel. Ancak kanyon yoluna dönülen geri kalan 13 kilometre çok kötü. Öncelikle bunu bilmek gerekiyor. Altı alçak arabayla gidilebilir fakat oldukça yavaş gitmeniz gerekecektir.

Arabayı park ettiğiniz yerden seyir terası yaklaşık 1150 metre. Güzel bir doğa yürüyüşü ve ahşap yol sonrası 3 katlı seyir terasına ulaşıyorsunuz. Gerçekten ürpertici. Yükseklik korkusu olanların dikkat etmesi gerekiyor. Rüzgarda en üst katın hafif sallandığını hissedebilirsiniz. Seyir terası her ne kadar ürkütücü olsa da, manzarası bunu unutturuyor. Terasın yanındaki kayada bu kanyonda kaybolan ve bulunamayan dağcı Anıl Bakar için bir fotoğraf göreceksiniz. Uzunluğu 12, derinliği 1.1 kilometre olan kanyon dünyanın en derin ve geçişi en zor kanyonları arasında gösteriliyor. Rehbersiz geçişine izin verilmiyor.

Aslında yapılan bu seyir terasından önce başka bir yerdeki seyir terası kullanılıyormuş. Sosyal medyada attığım hikayeye bir takipçim böyle cevap vermişti. Yani bizim gittiğimiz yeni olan teras. Seyir terasını gördükten sonra arabayı park ettiğimiz yerde gözleme yedik ve çay içtik. İlginç bir yerdi, denenebilir

Bu bölgede adını reklamlarda da görebileceğiniz Ilgarini Mağarası ve Ejder Çukuru da bulunuyor. Uzak olması ve rehberle gezilmesi gerektiği tavsiyesi üzerine buralara gitmedik.

Kastamonu birbirinden şirin ilçelere de sahip

Cide: Şehrin en uzak sahil ilçesi. Orada çalışan lise arkadaşım sayesinde gezdiğimiz Cide’de ilk durağımız Tuğ Tepesi Seyir Terası idi. Gün batımına yakın saatlerde orada olmamız, manzarayı daha da güzelleştirmişti. Terasta bir de sosyal tesis bulunuyor.

Manzaraya doyduktan sonra Cide Limanı’na inip soluklandık. Cide, çok güzel bir sahil ve sahil yoluna sahip. Limandaki tekneden ya da yol üstündeki restoranlardan deniz ürünlerini deneyebilirsiniz.

Sahil yolunu Bartın yönünde 12 kilometre geçince muhteşem bir koy sizleri bekliyor. Adı Gideros Koyu. Amazon kadınlarının yaşadığı, korsanların saklandığı rivayet edilen Gideros Koyu, sessiz, sakin, yeşil ile mavinin buluştuğu bir doğa harikası.

Cide’ye doğru giderken ulaşabileceğiniz Evken Şelalesi, Malyas Kanyonu ve Loç Vadisi Seyir Terası ile Bartın’ın Kurucaşile ilçesi sınırındaki Kapısuyuköyü Plajı da akılda bulunması gereken yerlerden.

İnebolu: Çok sevdiğim bir ağabeyimi ziyaret etmek için gittiğim ilçe, ülkemiz için önemli bir yere sahip. Kurtuluş Savaşı döneminde Yunan zırhlılarını İnebolu Limanı’na gelip ilçedeki cephaneleri istemiş, istediklerini alamayınca da ilçeyi bombardımana tutmuşlar. İnebolu’ya kahramanlıkları için İstiklal Madalyası verilmiş.

İnebolu’nun tarih sayfalarındaki bir diğer önemi ise 1925 yılında Atatürk’ün şapka ve kıyafet devrimini burada gerçekleştirmiş olması. Şapka Nutku’nu okuduğu Türk Ocağı ise müze olarak kullanılıyor. Şu anda restorasyon çalışmaları devam etmekte.

İnebolu’ya kadar gelmişken tarihi İnebolu evlerini ve Kent Müzesi’ni de ziyaret edebilirsiniz.

Abana: Şehrin en küçük ama oldukça fazla turist çeken ilçesi. Burası 6 kilometre uzunluğundaki kumsalı, yemyeşil doğası ile tercih ediliyor. Hacıveli bölgesindeki plaj, köy ve tarihi yapılar ilgi çekici türden. Hacıveli Koyu’ndaki oluşumlar bizim oldukça ilgimizi çekmişti.

Çatalzeytin: Kastamonu’nun Sinop sınırındaki sahil ilçesi. Mavi ile yeşilin bir arada olduğu küçük bir yerleşim yeri.  İlçeye gelmeden önce Ginolu Kalesi ve Koyu’na uğrayabilirsiniz.

Taşköprü: Memleketim Trabzon’a dönerken yol üstündeki ilçe Taşköprü’ye de uğrayalım dedik.   İlçeye adını veren köprünün 1366 yılında inşa edildiği düşünülüyor. Gökırmak üzerindeki köprü araç trafiğine açık, aktif olarak kullanılmakta.

İlçeden Sinop’a doğru 2 kilometre gidildiğinde Pompeiopolis Antik Kenti solunuzda kalıyor. İsmini Romalı Kumandan olan Pompeius Magnus‘tan alan antik kent M.Ö. 64 yıllarında kurulmuş. Günümüzde kazı çalışmaları devam etmekte. Elde edilen eserlerden bazıları kazı alanının orada bulunan depoda sergileniyor. Görevli arkadaş oldukça ilgili ve sizi bilgilendiriyor. Yazıtlarda sarımsak festivalinden bile bahsedilmekte. Giriş için şimdilik ücret ödenmiyor. Yolunuzun üzerindeyse görülebilir.

Hatırlatmakta fayda var, Mersin’de de Soli-Pompeipolis adında bir antik kent bulunuyor.

Bu arada Taşköprü’ye gelmişken kuyu kebabı yemeyi ve meşhur sarımsağından da almayı unutmayın.

Beni oldukça etkileyen Kastamonu için hazırladığım haritamı da paylaşıyorum.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Not: Erfelek Şelaleleri, Hamsilos gibi yerler altta “Sinop Merkezi Dışında Gezilecek Yerler” başlığı altında

Sinop Merkezinde Gezilecek Yerler

1- Tarihi Cezaevi: Burası turistlerin Sinop’a gelip uğramadan gitmediği yer. Başlı başına bir gelme sebebi desem yanlış olmaz. “Anadolu’nun Alcatraz’ı” (Alcatraz, ABD’de San Francisco şehrinde ünlü bir cezaevi adası) olarak anılan cezaevi, 1999 yılında kapatılıp müzeye çevrilmiş.

Gaskalılar döneminde yapılan kale surlarının ardında, tarihi kaynaklara göre ilk önce zindan olarak kullanılmaya başlanan yapı, 1800’lü yılların sonlarına doğru resmi olarak hapishane işlevi görmeye başlamış. Cezaevinin kuzeyine 1939 yılında Çocuk Islahevi adında ek bir bina eklenmiş.

Sinop Cezaevi, ağırladığı ünlüler ve çekilen dizi – filmler sayesinde popüler bir ziyaret noktası haline gelmeye başladı. Burada tecrit edilen en önemli ünlü şüphesiz Sabahattin Ali. Burada bir yıl geçiren ünlü şair, herkesin bildiği “Aldırma Gönül” şiirini burada yazmıştır. “Kuyucaklı Yusuf” romanını ve birçok eserini bu hapishanede kaleme alan şairin odası ziyarete açık durumda, şiirleri ise hapishane duvarlarında sergilenmekte.

Sabahattin Ali dışında Refik Halit Karay, Hüseyin Hilmi, Ahmet Bedevi Kuran, Refi Cevat, Burhan Felek, Kerim Korcan, Osman Deniz gibi kişiler de bu hapishanede yatmıştır.

Cezaevinde çekilen filmler ve diziler ise şöyle;

Filmler: Pardon, Bizim Hikaye, Eşkıya Dünyaya Hükümdar Olmaz

Diziler: Köpek, Parmaklıklar Ardında, Esir Şehrin Göz Yaşları, Tatar Ramazan

Müzeye giriş ücreti 6 TL. Müzekart geçerli. Ziyaret saatleri;

2- Diyojen Heykeli: Hapishanenin karşı çaprazında bulunan heykel, 2006 yılında dikilmiş. Sinoplu olan Antik Yunan filozofu Diyojen, Büyük İskender’in bir dileği olup olmadığını sorması üzerine verdiği “Gölge etme başka ihsan istemem” cevabı ile tanınmakta. Ünlü filozofun fıçı içinde yaşadığı, tek mal varlığının ise sadece bir su kabı olduğu rivayet edilmekte. Gerçi o su kabını da eliyle su içen çocuk görünce attığı söyleniyor

3- Sinop Kalesi: M.Ö. 7. yüzyılda yapıldığı tahmin edilen kale, birçok uygarlık tarafından restore edilerek günümüze gelmesi sağlanmış. Denize sıfır, liman ve şehir manzarasına sahip kaleye çıkış ücretsiz. Kalenin en güzel manzarasına sahip yerde bir kafe bulunuyor, dilerseniz yorgunluğunuzu burada atabilirsiniz.

4- Aşıklar Parkı (Barış Manço Parkı): Kaleden görülen sahil kenarındaki park, yürüyüş yapabileceğiniz, dinlenebileceğiniz huzurlu bir yer. Kıyı boyunca hediyelik eşya stantlarının bulunduğu bölge, akşam saatlerinde çok daha hareketli oluyor.

Bu arada hatırlatmakta fayda var. Sahilden kalkan tekne turları 10 TL ücretli ve 30-45 dakika boyunca sizi Sinop sahilinde gezdiriyor.

5- Karakum Plajı: Sinop’a kadar gitmişken denize girmemek olmaz. Şehir merkezine 5 kilometre uzaklıktaki plaj, adını kumsalının siyahlığından almakta. Giriş ücreti 5 TL, şezlong ve şemsiye ayrı ücretlendiriliyor. Yan tarafından kumsala inilirse ücretsiz bölüme geçiliyormuş. “Ben o kadar uzağa gidemem” diyenler için ise şehrin girişindeki Kumkapı Plajı güzel bir alternatif.

6- Pervane Medresesi: Şehir merkezinde yer alan medrese, Sinop’un Selçuklular tarafından 2. kez alınması sonrası 1262 yılında Selçuklu Veziri Muinüddin Süleyman Pervane tarafından yaptırılmış. Günümüzde Sinop’a özgü el sanatları ve mutfağı ile ilgili ürünlerin bulunabildiği çarşı olarak hizmet vermekte.

7- Alaaddin Cami: Pervane Medresesi’nin hemen güneyinde yer alan cami, 1214 yılında Sinop’un fethi sonrası Selçuklu hükümdarı Alâeddin Keykubat tarafından yaptırılmış. Şehrin en büyük camisi olarak biliniyor.

8- Mehmet Ağa (Kaleyazısı) Cami: Sinop’un ana caddesi üzerinde yer alan cami, 1651 yılında Kaleyazıcısı Mehmet Ağa tarafından yaptırılmış. Sonradan yapılan ahşap çatısı ve güdük minaresi ile turistlerin dikkatini çekmeyi başaran bir yapı (en azından benim ).

9- Hacı Ömer Cami: Tersane bölgesinde limana yakın konumda bulunan cami, 1903 yılında Hacı Çerkez Ömer Efendi tarafından yeniden inşa ettirilmiş. Caminin hemen yanında bulunan Şehitler Çeşmesi ise 1853 yılında Rusların baskını sonrası şehit düşen askerlerimiz anısına yaptırılmış. Yine aynı sebeple yakın zamanda caminin adı Deniz Şehitleri Hacı Ömer Bey Camisi olarak değiştirilmiş.

10- Paşa Tabyaları: Yarımadanın doğusunda Karakum Plajı’na oldukça yakın bulunan Paşa Tabyaları, 19. yüzyılda Ruslardan gelebilecek muhtemel saldırılara karşı yapılmış. Yarım ay şeklinde, 11 adet top yuvası, cephanelik ve mahzenden oluşmakta.

11- Balatlar Kilisesi: Roma döneminde hamam olarak kullanıldığı düşünülen yapı, Bizans döneminde kilise, daha sonraları tahıl deposu ve manastır olarak işlev görmüş. Günümüzde arkeolojik kazı çalışmalarının devam ettiği tarihi bölgede, Diyojen’in de bir heykeli bulunuyor.

12- Etnografya Müzesi: Tipik bir 18. yüzyıl sonu Osmanlı konaklarından biri olan Arslantorunlular Konağı, Etnografya Müzesi olarak hizmet veriyor. Girişin ücretsiz olduğu müzede, Sinop kültürü ile ilgili bilgi alabilirsiniz.

13- Şahin Tepesi: Şehri gezdikten sonra günün yorgunluğunu Sinop manzarası ve gün batımı eşliğinde kapatmak isterseniz Şahin Tepesi uygun bir yer. Dilerseniz tepedeki kafede bir şeyler içerek manzaranın tadına varabilirsiniz

Sinop Merkezi Dışında Gezilecek Yerler

14- Erfelek (Tatlıca) Şelaleleri: Sinop adına en çok sevdiğim, beni benden alan, bir daha gitmekte tereddüt etmeyeceğim doğa harikası yer.

Sinop merkezine yaklaşık 45 kilometre uzaklıkta yer alan takım şelalelere giriş ücreti kişi başı 5 TL, araçla girecekseniz 15 TL. İlk şelalenin bulunduğu alan piknik için elverişli bir yer.

Erfelek (Tatlıca) Şelaleleri toplam 28 adet şelaleden oluşmakta. İlk şelale hariç şelalelerde yüzmek serbest. Adrenalin severler şelaleleri tırmanarak en tepeye ulaşabilirler. Bunun için bazı şelalelerin yanında halatlar mevcut. Tırmanış 1-1.5 saat sürmekte. Kesinlikle tavsiye ediyorum. En azından bir şelalede yüzmeyi ihmal etmeyin Tırmanacak olan arkadaşlar yanlarına deniz ayakkabısı ya da sandalet almayı unutmasınlar.

Şelaleleri tırmanınca bir derme çatma kafe sizi karşılıyor. Burada yayık ayran içerek yorgunluğunuzu dindirebilirsiniz. Küçük bardak 3 TL, büyük bardak ise 5 TL. Ayrıca burada çay, kahve, gözleme gibi başka seçenekler de bulunuyor.

Tepeden dönüş ise işin en sıkıcı kısmı. Yaklaşık 25 dakika patika yoldan (çoğunlukla şelale görmeden) başladığınız yere dönmeniz gerekiyor.

Bu arada hatırlatmakta fayda var. Burayı bir tatil beldesi gibi düşünebilirsiniz. O yüzden ne kadar erken giderseniz, o kadar az kişiyle karşılaşırsınız

15- Hamsilos Koyu: Bir buzul aşındırması sonucu oluşan ve dünyada kendiliğinden oluşan tek koy (fiyort) unvanına sahip Hamsilos, şehir merkezine 14 kilometre uzaklıkta yer alıyor. Muhteşem manzaraya sahip bu doğa harikası huzur arayanlar için birebir. Tabii ki yine erken saatlerde gidin ya da gün batımında orada bulunun.

Düzenleme (02.09.2019): Üzülerek söylüyorum, Hamsilos’a giriş ücretli hale gelmiş ya da gelmek üzere. Şahıs 5 TL, otomobil girişi 15 TL.

16- Akliman Tabiat Parkı: Hamsilos’a giderken yol üstünde kalan tabiat parkı, piknik yapmak, denize girmek isteyenler için ideal bir yer. Giriş ücreti araç başına 15 TL.

17- İnceburun: Burası ülkemizin ennnn kuzeyi İl merkezine yaklaşık 23 kilometre uzaklıktaki İnceburun’da 1863 yılında inşa edilmiş bir deniz feneri bulunmakta.

18- Sarıkum Göleti: Sinop’a yaklaşık 22 kilometre uzaklıktaki gölet, bahri ve yeşilbaş ördeklerin üreme bölgesi ve göç yoludur. Tek bir gözetleme barakasının bulunduğu gölet, pek bakımsız kalmış. Vakti olanların ziyaret etmesi tavsiyemdir.

19- Bektaşağa Göleti: Erfelek Şelaleleri’ne giderken yol üstünde kalan Bektaşağa Köyü’ndeki gölet bir başka doğal güzellik. Yanıbaşındaki işletme oldukça eleştiri almış, benden söylemesi. Manzarayı fotoğraflayıp şelalelere doğru yol almak en iyisi

20- İnaltı Mağarası: Bağlı olduğu ilçe olan Ayancık’a 40, Sinop merkezine yaklaşık 95 kilometre uzaklıktaki mağara 2008 yılında keşfedilmiş. Boyabat tarafından gidilen yolun (bizim kullandığımız yol) son 12 kilometresi stabilize. Ancak bu yolu gitmeye değiyor Mağaranın giriş ücreti 5 TL, ücreti ödedikten sonra mağaraya çıkmak için merdivenleri kullanmanız  gerekiyor.

Astım ve romatizma hastalığına iyi geldiğine inanılan mağarada 670 metre kadar yürüyüş alanı bulunuyor. Boyu 2.5 kilometre olup, 18 metre genişliğe, 20 ile 50 metre yüksekliğe sahip mağara, sarkıtları ile ziyaretçilerini bekliyor.

21- Akgöl: Boyabat tarafından İnaltı Mağarası’na gidildiğinde karşınıza çıkacak olan Akgöl, doğa severler için güzel bir manzara sunmakta.

22- Salar Köyü Kaya Mezarı: Boyabat ilçesine bağlı Salar Köyü’nde yer alan kaya mezarı, M.Ö. 7. yüzyıla tarihleniyor. Patika yoldan tırmanarak kaya mezarına ulaşmak mümkün.

Biz bunu yapmayıp köyde her yıl düzenlenen ve şansımıza o gün yapılan “Yağmur Duası” etkinliğine katıldık. Katılımcılara ikram edilen yemeği de yemeyi ihmal etmedik

23- Bazalt Kayalıkları Tabiat Anıtı: Sinop’un Boyabat ilçesine yaklaşık 15 kilometre uzaklıkta bulunan Bazalt Kayalıkları, volkanik patlama sonucu 5 milyon yıl önce oluşmuş. Yükselikleri 30 – 40 metreyi bulan altıgen prizma şeklindeki büyük sütunlardan oluşan kayalıklar ilginç bir görüntü oluşturmakta. Sit alanı ilan edilen bölgede yürüyüş parkurları, seyir terasları oluşturulmuş. Parkurun en sonunda ise bir şelale bulunuyor

24- Boyabat Kalesi: M. Ö. 6. yüzyılda  Paflagonyalılar tarafından temelleri atılan kale, Roma, Bizans ve Osmanlı dönemlerinde kullanılmış. Gökırmak Vadisi’ndeki iki sarp kayalıktan birine kurulmuş olan kale, heybetli görünümü ile dikkati çekiyor. Girişin ücretsiz olduğu kalenin en üst kısmına kadar çıkmak mümkün. Ancak bakımsızlık direkt göze çarpmakta. Kalenin tepesindeki kanatlı karıncalar (sinekler?) oldukça rahatsız ediciydi.

Kalenin hemen alt tarafında yerel halkın uğrak yeri Kalebağı Mesire Alanı var. Zamanınız varsa burada piknik yapabilirsiniz. İlçeden ayrılmadan önce Boyabat Evleri’ni ziyaret etmeyi unutmayın.

25- Ayancık Sahil: Sinop’a 55 kilometre uzaklıktaki sahil ilçesi Ayancık, küçük, tatlı bir yerleşim yeri. Oldukça güzel bir sahile sahip. Bu ilçeye geldiyseniz gün batımını sahilden izleyin

26- Ayancık Evleri: Sahil bölgesinde bulunan tarihi evler, restorasyon sonrası rengarenk bir görünüme kavuşmuş. Nette Sinop için yaptığım araştırmada tesadüfen bulduğum bu evleri vakti olanların görmesi gerektiği kanısındayım.

Sinop’ta Yemek

“Sinop ve Yemek” deyince akla Sinop Mantısı ve Sırık Kebabı gelir. Yemeğe çok düşkün biri olmasam da benim de bu konu hakkında bazı önerilerim olacak.

Teyzenin Yeri: Sinop’ta mantı adına herkes tarafından söylenen mekan burası. Ben gitmedim ancak yerlisi dahil burayı öneriyor. Konum olarak Aşıklar Parkı’na çok yakın olduğu için, yer bulmakta güçlük çekebilirsiniz, çok sıra oluyormuş.

Meşhur Sırık Kebabçısı Ali Postaloğlu: Sırık kebabının ana yeri gösterilen Boyabat’ta adım başı sırık kebapçısı görebilirsiniz. Biz tercihimizi Ali Postaloğlu’ndan yana kullandık. Diğer gelişimizde Sinop girişindeki İzzet Usta’nın Yeri’nde (aşağıdaki haritada Meşhur Sırık Kebapçısı) yemiştik. Bu tat bana hitap etmiyor; ama bu gidişimizde babam, öncekinde ise abim kebabı çok beğenmişlerdi Erfelek Şelalesi bölgesinde de bu kebabı deneyebilirsiniz; ancak dediğim yerlerden daha pahalı olacaktır.

Şekerci Mehmet Gürbüz: Boyabat’a özel bir tatlı bulunmakta: Boyabat Ezmesi. Bunun da muciti olarak Mehmet Gürbüz gösterilmekte. Fındık ezmesi üstüne konulan ceviz ile oluşturulan tatlı benim oldukça hoşuma gitmişti. Ben görmesem de badem ve antep fıstık ezmeli çeşitleri de varmış. Erbaş Şekerleme de diğer önerilen mekan.

Türkiye’nin kuzey ucu Sinop’un gezilecek yerler haritasını da aşağıya bırakıyorum. Bir gün mutlaka bu şehri gezmenizi tavsiye ediyorum

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Bolu’ya gitmeye nasıl karar verdiğimizi açıklamadan önce şu sorunun yanıtını verelim: “Sonbaharın doğa üzerinde yarattığı renk cümbüşünü en iyi nerede görebilirsiniz?” Hiç şüphesiz “Bolu”…. Instagram hesabımı açtığımdan beri başta Yedigöller olmak üzere Bolu’da yer alan bütün göllerin fotoğraflarını hayranlıkla takip ediyorum. Mevsimlerden sonbaharsa hem gökkuşağının bütün renklerini ağaç yapraklarında görebiliyorsunuz, hem de bu renklerin göller üzerinde oluşturduğu yansımaları.

Bolu’nun “Gezmek Güzel Şey” site yöneticisi Serdar’ın da gezmeyi planladığı yerler arasında bulunması, hatta hangi göllere gidileceğini en ince ayrıntısına kadar planlamış olması, gezmeyi bir başka sonbahara ertelemememiz gerektiğini söylüyordu. Ancak Bolu’da gezmek istediğimiz yer sayısının fazla olması ve ortak arkadaşlarımızın işlerinin yoğunluğu nedeniyle gezi ekibini oluşturma konusunda biraz zorluk yaşadık. Tam ümitlerimizi kesmişken Serdar’ın üniversiteden yakın arkadaşı Candan, hafta sonu nöbetini bizim için değiştirebileceğini söyledi. Böylece Serdar, Candan ve bendenizden oluşan gezi ekibi yolculuk hazırlıklarına başladı.:)

Bolu’ya Ulaşım

Bolu gezimiz için hafta sonu iki gün ayırdık. Planımız doğrultusunda cumartesi sabah saat altıda uçakla Trabzon’dan Ankara’ya hareket ettik, sonrasında Ankara Kızılay’da Candan’la buluşarak Bolu’ya geçtik. Yolculuğumuz süresince sağ olsun Candan’ımız arabasını feda etti. Başka türlü birbirine epey uzakta konumlanmış bu kadar gölü nasıl gezebilirdik bilmiyorum. Bu nedenle özel araç Bolu göller gezisinin olmazsa olmazıdır. Tekrar Candan’a çok teşekkürler…

1. Gün (21 Ekim 2017)

1.gün planımız Yedigöller, Abant Gölü, Sülüklü Göl, Akkayalar Traverteleri ve Bolu‘nun merkezini gezmekti; ancak dar yolları, araç trafiği ve meydana gelen ufak çapta kazalar nedeniyle Yedigöller’den ayrılmamız epey zamanımızı aldı. Bu nedenle planımızı değiştirerek Sülüklü Göl’e pazar günü gitmeye karar verdik. Akkayalar Traverterleri’ni ise Google maps’de yerinin yanlış işaretlenmiş olması nedeniyle bulamadık.:(

Yedigöller Milli Parkı

Yol boyu Yedigöller’e varıncaya dek öyle harika manzaralara tanıklık ettik ki… Henüz Yedigöller’e gelmeden sonbaharın ağaç yaprakları üzerinde bıraktığı kırmızı, turuncu, sarı, yeşil ve kahverenginin bin bir tonu bizi bizden alıp götürdü. Bu güzel kareleri fotoğraflayıp ölümsüzleştirmek içinse aracı devamlı durdurmamız gerekiyordu. Bir an önce Yedigöller’e varmayı istediğimiz için fotoğraf çekmeyi ve yol boyunca kahverengi tabelalarla tarif edilen manzara seyir teraslarına gitmeyi Yedigöller dönüşüne bıraktık. Yine de araç hareket halindeyken Candan video kaydetmeyi, bense fotoğraf çekmeyi ihmal etmedik.

Yedigöller Milli Parkı, heyelan nedeniyle meydana gelen yedi gölden (Büyükgöl, Küçükgöl, Nazlıgöl, Sazlıgöl, İncegöl, Deringöl, Seringöl) ve meşe, gürgen ve çam gibi farklı ağaç türlerinden oluşmakta. Biz en çok İncegöl’ü beğendik. Herkes en çok bu gölü beğenmiş olacak ki fotoğraf çekilmek için sıraya girmemiz gerekti.

Milli parkta kamp ve piknik yapan, doğa fotoğrafı çeken, trekking yapan yüzlerce insanla karşılaştık. Bu kadar insan içinde doğaya zarar verenler de oluyor tabii. Ancak burası o kadar harika bir doğaya sahip ki zarar vermemek, gelecek tüm nesillerin bu güzelliklere şahit olabilmesi için korumak lazım.

Bütün bu güzelliklere şahit olmak için otomobille girdiğimiz için 12 TL ödedik. Ancak içeriye girdiğimizde aracımızı park edecek alan bulmakta zorluk yaşadık. Hafta sonu ve tam mevsiminde gitmiş olmamız nedeniyle yerli yabancı pek çok turist buraya akın etmiş. Biz Yedigöller’den ayrılırken ki Yedigöller’den ayrılmamızın 4 saat sürdüğü düşünüldüğünde hala turistler gelmeye devam ediyordu. Milli parkın dışında kilometrelerce araç kuyrukları oluşmuştu. Bu nedenle buraya hafta içi gelmek daha mantıklı olabilir.

Dönüşte madem aracın içinde bekliyoruz, kahverengi tabelayla gösterilen Anıt Çam’ı görelim dedik. Ormanın içinde keyifli bir yürüyüşten sonra tahta merdivenleri takip ederek 500 yıllık 30 metre boyunda, 1,74 metre çapındaki Anıt Çam’a varabildik. Ardından aracımıza geri döndük.

Uçak yolculuğumuzda hava yolu şirketinin hizmeti olarak verilen Skylife’ta Yedigöller’i anlatan yazıyı dikkatle okumuş ve planlarımıza Kapankaya Manzara Seyir Terası‘na gitmeyi de eklemiştik. Dönüş yolunda aracımızı yol kenarını park edip seyir terasına tırmanmaya başladık. Tırmanırken biraz nefes nefese kaldık; fakat terasın en üst katına çıktığımızda tüm muhteşemliğiyle ağaçlar karşımızdaydı.  Buraya bir ekleme yaparak inişte şahit olduğumuz bir olayı aktarmak isterim.   Bir çift tırmanıştayken (daha doğrusu kadın adamı çekiştire çekiştire yukarı çıkmaya zorlarken) adam feryat ederek bizden yardım istedi: “Birisi karıma yukarısının da burdan gördüğümüzle aynı güzellikte olduğunu anlatabilir mi? Allah rızası için…” Ancak yapabileceğimiz bir şey yoktu.

Abant Gölü ve Milli Parkı

Abant Gölü’ne vardığımızda güneş batmak üzereydi. Milli park olması nedeniyle yine 12 TL ödeyerek içeriye girdik. Ancak Yedigöller’den sonra gittiğimiz için olacak, bizim çıta epey yükselmişti Yedigöller’e göre daha yapay gelse de güneşin batışının göl üzerindeki yansımasına şahit olmak olağanüstüydü.

Bolu Merkez

Abant Gölü’nden sonra artık iyice acıkmıştık; çünkü sabah kahvaltımızı uçakta verilen pohaça ve çayla yapmıştık, arabada da pestil ve köme yiyerek öğünlerimizi geçiştirmiştik. Candan’la ben gün boyu acıkmaya dair hiçbir şey söylemediğimiz için Serdar’ı biraz şaşırttık. Hatta bu gezimizde bir ilk de yaşandı. Serdar ilk defa bir gezide acıktığını söyledi ve biz de bu anı hemen ses kaydı yaptık. Ardından Bolu Et Mangal’a doğru yol aldık; fakat mekanın kapalı olduğunu görünce Bolu Et Evi‘ne direksiyonu kırarak karnımızı doyurduk.

Bolu Et Evi’nden ayrıldıktan sonra kalmayı planladığımız Otel Eratay‘a giderek, eşyalarımızı bıraktık. 2 tane 2 kişilik oda için 200 TL ödedik. Ardından Bolu’nun caddelerinde yürümeye başladık. En ünlü caddesi olan İzzet Baysal Caddesi‘nde yürürken İzzet Baysal’ın heykeline rastladık. Etrafta İzzet Baysal’ın ünlü sözlerini görünce Bolu için ciddi emek harcadığını anladık. Cadde boyunca Tarihi Tabaklar Hamamı, Köroğlu heykeli, Saraçhane Cami ve Taşhan‘ı gördük. Misafirlerine otantik bir ortam sunan Taşhan’a girip dibek kahvesi içtik. Taşhan’dan çıktıktan sonra yine İzzet Baysal Caddesi’nde bulunan Sufle adlı mekanı fark edip birer sufle yedik ve dinlenmek üzere otele geri döndük.

2. Gün (22 Ekim 2017)

Sabah otelde kahvaltımızı yaptıktan sonra hemen yola çıktık. Planımızda birbirinden apayrı noktalarda konumlanmış ve sayıca ilk güne göre çok daha fazla olan yerler vardı. Hepsine gidebilecek miyiz diye düşünürken çareyi gittiğimiz yerlerde kalış süremizi kısaltmakta bulduk. Kimi zaman yanlış yollara saparak yolculuk süremizi uzatsak da harika manzaralara tanıklık ettik. Yolculuk süresince devamlı olarak aracı durdurup fotoğraf çektik. Kimi zaman aracın camından kafamızı dışarıya uzatarak, kimi zaman ise kapıyı açıp arabadan dışarı sarkarak… Yalnız bu sırada aracın altında ezilme tehlikesi atlattığımız oldu.

Gölcük Milli Parkı

2. gün ilk durağımız Gölcük Milli Parkı oldu. Gitmeden önce internette okuduğum gezi yazılarında eğer vaktiniz sınırlıysa Abant yerine Gölcük’ü tercih edin diyorlardı. Gerçekten Gölcük Milli Parkı olağanüstü güzellikteydi. Girişte yine 12 TL ödedik. Çevresini tam 1 tur yürüdük. Yürürken de yüzlerce fotoğraf çektik. Çektiğimiz fotoğrafların olmazsa olmazı göl kenarındaki meşhur evdi. Bu noktada evin göle büyülü bir hava kattığını söylemek gerekir.

Seben Gölü ve Taşlıyayla

Seben Gölü, Karadeniz bölgesinin en büyük gölü olup sulama amacıyla yapılan suni bir göl. Ancak bu kadar büyük bir gölün Google Maps’de göl olarak gözükmemesine çok şaşırdık. Buraya giderken gölün çevresini araçla turlayacağımızı düşünüyorduk; fakat yol yapım çalışmaları nedeniyle gölün çevresindeki ana yolu kapatmışlardı. Biz de ana yolun kapatıldığı yerde aracımızdan inip göle doğru yürüdük; gölün fotoğrafını çektikten sonra tali yoldan Solaklar Kaya Evleri’ne doğru devam ettik. Yol boyunca geçtiğimiz yaylalar ve farklı mimari yapılara sahip yayla evleri görülmeye değerdi.

Solaklar Kaya Evleri

MÖ 1200’lü yıllarda Frigyalılar tarafından düşman saldırılarına karşı kendilerini savunabilmek için yapılan kaya evleri, sonbaharın ağaçlarda bıraktığı farklı renk tonlarıyla birlikte çok güzel gözüküyordu. Kaya evlerinin altından dere akıyor ve derenin kenarında küçük bir su değirmeni bulunuyordu. Fotoğraflarımızı çektikten sonra aracımıza binip yola koyulduk.

Mudurnu

Nasıl Denizli’nin horozu meşhursa, Mudurnu’nun da tavuğu meşhur. İlçenin girişinde bizleri tavuk heykeli karşıladı. İlçenin merkezine geldiğimizde aracı park edip birbirinden güzel konakların çevresinde yürümeye başladık. Mudurnu Saat Kulesi‘ne çıkarak, Mudurnu’ya ve o güzelim konaklarına tepeden baktık. Ardından içinde çarşının yer aldığı Şemsiyeli Sokak‘tan geçtik. Yıldırım Bayezid Cami ve Hamamı, Semerci Dede ve Tekkeliler Konağı’nı ziyaret edip aracımıza bindik.

Karamurat Gölü

Mudurnu’dan sonra rotamızı Sülüklü Göl’e doğru çevirdik. Sülüklü Göl yol güzergahında hemen yolun kenarında bulunan Karamurat Gölü’nün fotoğrafını çekmeden yola devam edemezdik. Bu yolda devam ederken  navigasyonumuz bizi  Sülüklü Göl için daha kısa alternatif yol çizdi. Ancak biraz ilerleyince bu yolun asfalt olmadığını, trekking yapanlar için ayrılan bazen toprak, bazen sulak ve engebeli bir yol olduğunu gördük. Yine de bu yola girmiştik, artık dönemezdik. Yedek lastiğimiz de olmadığından lastiğimiz patlayacak diye epey korktuk aslında; ama bunu dillendirip olumsuzlukları çekmemeye çalıştık. Sonuçta bu yol bizi öyle harika manzaralara çıkardı ki; “Yanlış yola girmek hiç bu kadar güzel olmamıştı” dedik.

Sülüklü Göl

Sülüklü Göl’e vardığımızda zaten doğa bizi bütün güzellikleriyle etkilemişti. Göle indiğimizde tüm muhteşemliğiyle  karşımızdaydı, içinde 300 yıl önceki heyelandan beri halen çürümeden yaşayan ağaç gövdeleri bulunmaktaydı. Candan başta olmak üzere oradan ayrılmayı hiç istemedik. Özellikle de burada kamp yapanlara çok özendik. Ancak gezilecek yer sayımızın fazlalığı nedeniyle erken ayrılmamız gerekti. Biz de Sünnet Gölü’ne doğru yola koyulduk.

Sünnet Gölü

Sünnet Gölü’ne girerken milli park statüsünde olması nedeniyle giriş ücreti olarak 12 TL ödedik. Girişteki görevli gölün adının neden sünnet olduğunu açıklayamasa da heyelan gölü olmasının bunda payı olacağını düşünüyorum. Gölün çevresinde piknik, yürüyüş, bisikletle gezinti; göl kenarında ise mercan ve alabalık yakalamak için olta balıkçılığı yapabilirsiniz. Yine göl kenarındaki otelde dilerseniz konaklayabilirsiniz. Sülüklü Göl’de göllerle ilgili beklentimiz biraz daha yükseldiği için olacak, bu göl bizi pek tatmin etmedi. Bu nedenle 5-10 dakika kadar burada kaldıktan sonra Çubuk Gölü’ne doğru yola koyulduk.

Çubuk Gölü

Çubuk Gölü, gitmeden önce en çok merak ettiğim göller arasındaydı. Gölün internetteki fotoğraflarını çok beğenmiştim. Göl kenarındaki yel değirmenlerinin gölle birlikte bende oluşturduğu “Hollanda” algısı hoşuma gitmişti; ancak değirmenlerin arasına araçlarını çekerek piknik yapan insanlar yüzünden o fotoğraflarda gördüğüm karelerin hiçbirini kendi fotoğraf makinemle yakalayamadım. Bu açıdan biraz hayal kırıklığına uğradığımı  ifade etmeliyim. Ayrıca değirmenlerin bir dizi film için yapılması ve dizi film tutmayıp yayından kaldırılınca da kendi haline bırakılmasına da üzüldüm. Değirmenlerin içindeki tahta döşemeler bakımsızlıktan her an kırılacakmış gibi çıtırdıyor, camları kırık ve yerlerde, fırıldakların bazıları kopmuş, duvarlarının boya ve sıvası dökülmüş…

Göynük

Göynük’e vardığımızda hemen ilçenin muhteşem konaklarını ve mimari yapısını tepeden seyredebileceğimiz Zafer Kulesi‘ne çıktık. Ancak yol yapım çalışmaları ve yine Google Maps’in bizi en olmadık yollara yönlendirmesi yüzünden aracımızı park edip yokuş yukarı yürümek zorunda kaldık. Muhteşem manzarayı seyrettikten sonra ilçe merkezinde biraz yürüyerek Süleyman Paşa Cami ve Fatih Sultan Mehmet’in hocası Hz. Akşemsettin Türbesi‘ni ziyaret ettik.

Beypazarı

Göynük’ten sonra son durağımız olan Beypazarı’na doğru yola koyulduk; ancak ana yol güzergahındaki yol yapım çalışmaları nedeniyle yol kapalıydı. Yine eski tali yollardan giderek Nallıhan-Beypazarı karayoluna ulaştık. Bunun için aracımızın hızını birazcık arttırmamız gerekti; çünkü eski yollar yüzünden zamanımız daha da azalmıştı. Beypazarı’na vardığımızda planımız güneş henüz batmamışken Hıdırlıktepe’ye çıkmak ve ilçeyi tepeden seyretmekti; ancak yine yol yapım ve tepenin yeniden düzenlenme çalışmaları nedeniyle buraya ulaşamadık. Biz de merkezinde biraz dolaşıp çarşısından meşhur Beypazarı havucu ve Beypazarı kurusundan satın aldık. Yol üstünde iki tane havuçtan oluşan Havuç Heykeli’ni gördük. Ancak Beypazarı’nda Serdar’ın mide bulantısı ve yan ağrısı başladığı için Beypazarı Devlet Hastanesi’ni de ziyaret etmemiz gerekti. Böbrek taşı düşürüyordu ve biz o gece Trabzon’a uçakla dönmeyi planlıyorduk. Acil servisteki ilk müdahale ve Beypazarı-Ankara Havalimanı güzergahında aracın içinde dinlenmesi biraz olsun ağrısına iyi geldi ve uçakta herhangi bir sorun yaşamadan Trabzon’a varabildik. Acil servisten çıktıktan sonra akşam yemeği olarak Beypazarı güvecinin tadına baktık; ancak etten çok içinde sebzeli pilav bulunduğu ve önümüze soğuk getirildiği için beğenmedik. Bu sırada zaman darlığı yüzünden Ankara’da görmeyi istediğimiz arkadaşlarımızı göremedik; ancak sağlık söz konusu olduğundan bu isteğimizi başka bir geziye bıraktık. Bir de Beypazarı’nın gezi planına benim isteğim doğrultusunda eklenmiş olması ve zamanımızın çoğunu hastanede geçirmiş olmamız nedeniyle Beypazarı’nı pek ayrıntılı gezemedik. Onun için yine Ankara aktarmalı bir gezi planlarsak tekrar Beypazarı’na uğrayacağız.

Teşekkür

Geziyi planlayan, gezinin büyük bir çoğunluğunda aracı kullanan, böbrek taşı düşürüyor olmasına rağmen bize çaktırmamaya çalışan Serdar’a; ilk defa tanışmama rağmen yıllardır tanışıyormuşuz samimiyetini veren ve aracını gezi için feda eden Candan’a gezi yoldaşlıkları için çok teşekkür ederim.

Abimle (Erdinç) planladığımız bu geziye yakın arkadaşım( Ahmet nam-ı diğer Ahmedov) ve onun da yakın arkadaşı Alican’ın aynı yerlere gitmeleri sebebiyle 4 kişi başladık. 28 Temmuz Gece 12 sularında Trabzon’dan yola çıktık. Aracımızla (ilk göz ağrımız 2011 Ford Focus)  yaklaşık 6.5 saat süren yolculuk sonunda Sinop İnceburun‘a vardık. Tahmin edersiniz ki o saatte kimsecikler yoktu

İnceburun

Türkiye’nin en kuzeyinde biraz vakit geçirdikten sonra şehir merkezine geçtik. Daha önce 2 kez gelmiş olduğum bu şehir artık tanıdık geliyordu. Kalesinin ve meşhur hapishanesinin açılma saatlerini beklerken liman kenarındaki çay bahçesinde karışık tostlarımızı yedik. Biraz dinlendikten sonra yeni açılmış olan kaleden Sinop limanı manzarasına bakışımızı yaptık. Çok oyalanmadan yürüme mesafesindeki (10 dakika) ünlü hapishaneye vardık. Burada Ahmet ve abim müzekart çıkarttılar. Müzekartı herkese öneririm, gerçekten çok işe yarıyor 1999 yılında kapatılarak müzeye çevrilen hapishane eski günleri gözler önüne seriyor. Aldırma Gönül, Leylim Ley gibi şarkıların şiir yazarı Sabahattin Ali’nin burda hapis yatmış olduğunu öğrenince daha da şaşırıyoruz. Onun için ayrılmış bir bina bile mevcut. Hapishane gezimizi tamamlayıp merakla gitmek istediğimiz Erfelek Şelaleleri‘ne doğru yola koyuluyoruz. Tabelalarla alakalı sıkıntı olabileceği korkusu yolları geçtikçe ortadan kalktı. Tabelaler gayet güzel yerlere konmuş, yönünüzü kaybetme durumunuz yok. Ancak yol zaman zaman bozuluyor. Umarız gittiğimize değer diyor ve devam ediyoruz. Giriş araç için yanlış hatırlamıyorsam 12 TL idi. Şelalerin başladığı alan ayrıca piknik için elverişli bir yer. Zamanı olanlar düşünebilir. Biz hemen şortlarımızı giyip saatlerimizi ayarladıktan sonra şelaleler içinden yolculuğumuza başladık(Yanınıza deniz ayakkabısı ya da sandalet almayı unutmayın).  Tırmanmayı sevmeyenler ya da bu tarz adrenalini yaşamak istemeyenler için şelalelerin yan tarafında patika yol var. Biz dönüş yolu için kullanmayı tercih ettik. İlk şelaleyi tırmanarak geçmenin imkanı yok o yüzden patika yolu kullanarak 2. şelaleye çıktık ve macera orda başladı. Buz gibi suya ayakları sokan Alican bir anda dengesini kaybedince vücudunun büyük kısmı ıslandı ve bizi gülme krizine soktu

Muhteşem 4lü-Soldan sağa Ahmedov-Alican-Abim ve Bendeniz

Şelaleleri tırmanmak oldukça güzel ve heyecanlıydı. Su gerçekten çok soğuktu ve biz o suya dalmayı düşünüyorduk. Şelalelerin yarısına gelmiştik ki bir amca “Bu su ölüyü diriltir, girmeye cesaretiniz var mı?” diye sordu. Halinden kenidisinin girmiş olduğu anlaşılıyordu. Biz de “İleri ki şelalelerde inşallah ” diyerek yolumuza devam ettik. Son şelalelere yaklaşınca kendimize uygun bir gölet bulduk ve cesaretimizi toplayıp dalışımızı yaptık. Gerçekten ölüyü diriltir mi bilemem ama bizi baya kendimize getirdiği kesin O heyecanı herkese tavsiye ederim. Ve 1.5 saatin sonunda yolculuğu tamamladık. Dönüş yolu ise patika yoldan baya sıkıcı bi şekilde yaklaşık 25 dakika sürdü. Erfelek’ten mutlu bir şekilde şehir merkezine Alican’ı bırakmaya döndük. Ama öncesinde abimin özellikle yemek istediği Sırık Kebabı için İzzet Usta’nın Yeri’ne gittik. Şelalelerdeyken internetten bulup aradığımız İzzet Usta bize merkeze yakın olan yerini tarif etmişti.

Sırık Kebabı

Bizi oldukça güzel karşıladı ve muhteşem Sırık Kebabı‘nı önümüze getirdi. Afiyetle yedik ve tekrar Alican’ı bırakmak üzere merkeze gittik. Alican’la vedalaştıktan sonra Safranbolu üzerinden Amasra’ya gitmek üzere yola koyulduk. Yol üstündeki Kastamonu’da üniversiteden arkadaşım Volkan’la ve eşiyle de vakit geçirmemek olmazdı. Bir kafede hep beraber tatlılarımızı yedikten sonra akşam saatlerinde Safranbolu’ya ulaştık. Amasra’ya geçmeden önce benzin aldığımız yerdeki abiye Amasra’nın ne kadar süreceğini sorduk. Yarım saat cevabını aldık. Ancak navigasyonumuzda 2 saat gibi bir süre vardı. Yola koyulduğumuzda amcanın tahminlerinde bir sıkıntı olduğunun farkına vardık Çünkü yol çok virajlıydı ve mesafe olarak kısa değildi. Akşam saatlerinde kesinlikle tavsiye etmiyorum. Gece 11 sularında Amasra‘ya vardık. Ancak çok şaşkındık, çünkü inanılmaz bir araç ve insan kalabalığı vardı. Zorlukla otelimiz Balkaya Pansiyon‘a yerleştik. Bizce 3 kişi için odası gayet iyiydi. Gece sahil kesimini ve kale tarafını biraz gezdikten sonra güzelce uyuduk. Sabah erken saatlerde kalkıp yan taraftaki pastahaneden kahvaltımızı yaptıktan sonra Amasra salatasını tatmadan olmaz dedik.

Amasra Salatası

3 kişilik salataya 24 TL verdikten sonra Ağlayan Ağaç‘ı aramaya koyulduk. Biz ağacı adalara bakarak ararken yanımızdaki kuruyan ağacın Ağlayan Ağaç olduğunu öğrenince şok olduk Kalan Amasra turumuzu tamamlayıp denize girebileceğimiz yer aramaya başladık. Bartın İnkumu Plajı‘nı gözümüze kestirip oraya doğru yola çıktık. Gayet güzel bir halk plajı vardı. Denizi temizdi. Beklentilerimizi karşıladığını söyleyebilirim. 1 saat kadar orda vakit geçirdikten sonra Batı Karadeniz’deki son durağımız Safranbolu‘na yolculuğa çıktık. Akşam saatlerinde karanlık ve yorucu olan bu yol, gündüz vaktinde muhteşem bir görüntü almıştı. Ağaçların arasından yapılan yolculuk gerçekten zevkliydi. Safranbolu’na vardığımızda bizi Hıdırlık Seyir Tepesi karşılıyor. Orda Eski Safranbolu dediği yerleri ve muhteşem evleri görmek mümkün. Aracınızı buraya ve yakınlara parkedip çarşı kısmına geçebilirsiniz. Daha önce Şirince’yi görenler için söylüyorum ben bir farklılık göremedim. Ama ikisi de gezilip görülmesi gereken yerler bence. Safranbolu’ya gitmişken 10 kilometre yakınındaki Kristal Teras‘ı görmemek ayıp olur dedik.

Safranbolu tepeden görünüş

Kristal Teras güzel düşünülmüş ancak bakımsızlık yüzünden güzelliği kalmamış bence.Girişi 3TL. Hemen aşağısında Tokatlı Kanyonu var. Oranın girişi de 2TL. Eğer vaktiniz yoksa orada zaman kaybetmeyin, çok gezilesi bir yer değil  İyice etrafı gezdikten sonra artık karnımızın acıktığını farkedip Yeni Safranbolu’ya doğru hareket ettik. Kebaplardan sonra karnımız da doydu. Artık Alanya’ya doğru uzuuun bir yolculuğa çıkabiliriz. O da diğer blog’umda inşallah

Görüşmek üzere…

Sinop Hapishane

İnceburun fener

Amasra – Barış Akarsu heykeli

Amasra Safranbolu Yolu (alıntıdır)

Amasra – Arka tarafta Atatürk’ün gökyüzüne bakan yüzü

Safranbolu Tokatlı Kanyonu

Sinop Liman

Safranbolu – Kristal Teras

Sinop – Erfelek Şelalesi

Amasra

Amasra-gece liman