Gezilerimi genelde arkadaşlarımla yapsam da, bu sefer bana gezi sevgisini aşılayan babam, abim ve kuzenim eşlik etti. Rotamızın ilk halkasını Tar Şelalesi oluşturuyordu. Trabzon’a yaklaşık 160, Rize’ye 75 kilometre uzaklıktaki şelale, sınırlarında bulunduğu ilçe olan Çamlıhemşin’e ise 11 kilometre mesafede bulunuyor. Çamlıhemşin’den Ayder Yaylası yönüne dönülüp 10 kilometre gidildiğinde sol tarafta bir yol ayrımı kalıyor. Zaten yol ayrımının yanında bulunan bal ve hediyelik eşya satan dükkanı görünce doğru yerde olduğunuzu anlayacaksınız. Artık araçları alana park edip 2 kilometrelik güzel bir doğa yürüyüşü yapma vakti…

Rize Belediyesi tarafından düzenlemesi yapılan bu yürüyüş rotası insana gerçekten huzur veriyor. Yemyeşil ormanlık alan, yan tarafınızda akan Tar Deresi ve yolun sonunda sizleri bekleyen Tar Şelalesi . İnsan daha ne istesin Yol boyunca çardaklar ve dinlenme yerleri de sizler için düşünülmüş. Güncelleme: Artık bu yürüyüş rotası da ücretlendirilmiş. Giriş ücreti 3 TL, öğrenciler için 1.5 TL.

Kademe kademe yaklaşık 250 metreden düşen şelale, bu yüksekliğiyle Türkiye’nin en yüksek şelalesi konumunda. Ancak kademeli şekilde düştüğünden dolayı şelalenin tamamını görmek mümkün değil. Tepeye baktığınızda bulutlardan geliyormuş gibi bir görüntü oluştuğu için halk arasında “Bulut Şelalesi” denmiş.

Şelalenin bir diğer güzelliği ise oluşturduğu gölet alanında yüzme imkanı vermesi. Şelalelerin yüzülebilir olanlarını bir ayrı seviyorum Serin sularda 2 kilometrelik doğa yürüyüşünün verdiği yorgunluğu atmak çok güzel bir his.

Tar Şelalesi’ne vedamızı yaptıktan sonra Çamlıhemşin’e geri dönerek Zil Kale‘ye doğru yöneldik. İlçe merkezine 13 kilometre uzaklıktaki kalenin inşa tarihi kesin olarak bilinmiyor. Osmanlı dönemindeki adı Zir Kale olan bu yapının 13. yüzyılda yapıldığı tahmin edilmekte. Gördüğünüzde konumu itibari ile oldukça şaşıracağınızı düşündüğüm kale, Bizans döneminde doğudan gelebilecek tehlikelere karşı gözetleme ve bölgedeki diğer kalelerle birlikte haberleşme kalesi olarak kullanılmış. Osmanlı döneminde ise kervanların konaklama ya da sığınma yeri olarak görev yaptığı tahmin edilmekteymiş.

Giriş ücretinin 3 TL olduğu kalenin yapısı 8 burç, bir gözetleme kulesi,dış ve orta surlar ile iç kaleden oluşmakta. Çok güzel korunmuş yapısıyla ziyaretçilerinin ilgisini çekmeyi başaran Zil Kale, muhteşem manzarasıyla da görsel bir şölen sunuyor. Yanı başımdaki bu tarihi dokuyu bugüne kadar görmemiş olmam hayret verici doğrusu

Şelale – kale – şelale üçlememizin son ayağı Palovit Şelalesi. Zil Kale’ye uzaklığı 6.5 kilometre olan bu şelale, tam bir doğa harikası. Yaklaşık 15 metreden dökülen şelalenin debisi bugüne kadar ülkemizde gördüğüm en yüksek debili şelalelerinden biri. Yaz – kış fark etmeksizin gürül gürül akan su, insanı büyülemeye yetiyor. Şelalenin debisi ne kadar yüksek olsa da, buna karşılık oluşturduğu gölet çok küçük. Akıntıdan dolayı da içinde yüzmek pek mantıklı değil. Ama yüzmeye çalışanları görmedim değil

Şelale sever olarak yaptığım günübirlik geziyi kısaca özetledim. Zaman zaman böyle yazılar yazmaya devam edeceğim…

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Evet, bu Brest I. Dünya Savaşı sonunda Ruslar ile Almanlar arasında imzalanan Brest – Litovsk anlaşmasındaki yer. Başkent Minsk’e yaklaşık 350 kilometre uzaklıkta. Bizim şehre ulaşıp, gezip, Lviv trenine yetişmemiz için yaklaşık 10 saatimiz vardı. Gidiş – gelişi de hesaplarsak Brest’te geçireceğimiz vakit 3 saat civarıydı. Zamanı dolu dolu kullanabilmek adına bir gün önce başkentten aracımızı kiraladık ve sabahın erken saatlerinde kendimizi yollarda bulduk.

Yollar öylesine düz ki, ucu bucağı gözükmüyordu. Aksaray – Konya yolunun bir benzeri desem, zihinde canlandırılması daha kolay olur sanırım Yol boyunca “Dikkat! Sisli bölge” yazıları ile karşılaştık. Gerçekten de o bölgelerde yükselti artmamasına rağmen sise maruz kaldık. Yaklaşık 3.5 saat süren yolculuğumuz sonrası Brest’e ulaştık.

Vakit az olduğu için hızlı hareket etmemiz gerekiyordu. Bu yüzden bazı yapıları aracımızdan görmek zorunda kaldık. Bunlardan ilki de Resurrection Church (Diriliş Kilisesi) oldu. II. Dünya Savaşı kurbanlarını anmak için 90 lı yıllarda yapılan kilise, Brest şehrinin en büyük kilisesi konumunda.

Aracımızı merkeze park ettikten sonra Sovetskaya Sokağı‘nda gezimize başladık. Burası Brest’in kalbi diyebileceğim ana bölge. Polonya’ya yakınlığının da etkisiyle bir Sovyet şehrinden çok Avrupai havası var. Trafiğe kapalı olan sokakta birçok kafe ve restoran mevcut. Ama Mc Donalds – Burger King falan yok, boşuna aramayın bizim gibi Sokağın sonunda ise 2009 yılında yapılan ve Brest’in tarihiyle alakalı bölümlerin tasvir edildiği Milenyum Anıtı bulunmakta.

Brest’in merkezini geride bıraktıktan sonra merak ettiğim Brest Kalesi – Anıt Kompleksine doğru yola koyulduk. Kalenin bir diğer ismi de Brest – Litovsk Kalesi. II. Dünya Savaşı’nda Alman işgaline karşı verilen savunmadan ötürü 1965’te “Kahraman” ünvanı verilmiş.

Kompleksin ana giriş kapısı kocaman bir Sovyet yıldızından oluşuyor (Biz bilmediğimiz için başka yerden girdik ) Alanın içinde ise sizi anıtlar karşılıyor. Bunlardan bir tanesi “Susuzluk Anıtı“. Hikayesi şöyle: Savaşın ilk gününde düşman ateşiyle kaleyi savunanların su kaynakları yok olmuş. Ve o dönemlerde alışılagelmedik sıcak günler yaşanıyormuş. Su, yaralı askerler, kadınlar ve çocuklar kadar dönemin bazı silahları için de gerekliymiş. Bunun için de bazı askerler su alabilmek için, ölümü göze alarak nehir kenarına gitmişler. Ve birçoğu da o bölgede hayatını kaybetmiş.

Bir diğer büyük anıt ise “Ana Anıt” diye geçiyor. 54 metre genişlikte ve 30 metre yükseklikte olan anıtta bir Sovyet savaşçısının yüzü tasvir edilmiş. Bunların haricinde ise alanda Sonsuz Ateş, 100 metre uzunluğunda bir dikilitaş, Beyaz Saray ve müze bulunuyor.

Anıt kompleksinden sonra kendimizi Demiryolu Müzesi‘nde bulduk. Burası bir açık hava müzesi. Girişi sanırım 3-4 TL gibi bir rakamdı. Burada Sovyetler Birliği’nden kalma birçoğu çalışır durumda olan trenler sergileniyor. Hepsine olmasa da birkaçının içine girmek mümkün. 2002 yılında açılan müze, aynı zamanda film çekimleri ve çeşitli festivaller için de kullanılıyor.

Artık yavaş yavaş Minsk’e dönüş vakti. Haritamızdaki bazı yerleri hiç olmazsa aracımızdan görelim istedik. Onlardan birisi de Aziz Nicholas Kilisesi. 20. yüzyılda yanan bir ahşap kilisenin üzerine inşa edilen kilise Rus-Bizans tarzı mimariye sahip. Akşam ışıklandırmasını görememiş olsak da çok güzel olduğu söyleniyor

Brest’ten ayrılmış olsak da gezi listemizde iki yer daha vardı: Ruzhany Sarayı ve Kosava Kalesi. Hem Brest – Minsk yolu üzerinde olmaları, hem de birbirlerine yakın olmaları nedeniyle bu iki yapıyı rotamıza dahil etmiştim. İlk durağımız Ruzhany Sarayı oldu. 16. yüzyıl sonlarında Lehistan – Litvanya Birliği’nden soylu bir devlet adamının kalesi olarak inşa edilen saray, zaman içinde birçok kez zarara uğrayıp restore edilmiş. Hatta, 1914 yılında fabrika işçileri tarafından yanlışlıkla yakılmış I. Dünya Savaşı sırasındaki maddi sıkıntılar ve II. Dünya Savaşı’nın etkileri sebebiyle tekrar restore edilememiş ve harabe halde günümüze ulaşmış. Yakın zamanlarda ise sarayın giriş kapısı restore edilmiş.

Bu arada Ruzhany Sarayı’nda bulunduğumuz sürede yanımızda küçük misafirlerimiz vardı. Okuldan çıkıp evlerine gitmekte olan iki küçük arkadaşımız bize rehber gibi bir şeyler anlatmaya başladılar. Olayı daha da ilginç kılan ise konuştukları dilin İngilizce olmaması. Onlar anlatıyor, biz anlamıyorduk Bu durum 10 dakika kadar sürdü. Sonucunda teşekkür etsek de gözlerinden para istedikleri anlaşılıyordu. Cebimizde kalan son bozuk paraları versek de arkadaşları memnun edemedik

Ruzhany Sarayı’nı geride bırakıp son durağımız olan Kosava Kalesi‘ne yol aldık. 1838 yılında Gotik mimarisiyle yapılan kale sarayı (böyle geçiyor), Ruzhany Sarayı gibi I. ve II. Dünya Savaşları sebebiyle birçok kez zarar görmüş. Biz ziyaret ettiğimizde restore haldeydi. Bu arada kalenin hemen karşısında ne olduğunu çözemediğim bir müze bulunmakta

Belarus’ta Ruzhany ve Kosava gibi birçok kale ve saray bulunmakta. Bu ülkede fazla zaman geçirecekler için bizim gitmediğimiz Mir Kalesi‘ni de listeye koymalarını öneririm.

Kapanışı yapmadan önce Brest haritamı burada paylaşayım.

Brest’ten Minsk’e dönüşümüz, yoldaki duraklarımızı hesaba katmazsak yaklaşık 2.5 saat sürdü. Çünkü akşam 6’da kiraladığımız aracı geri vermemiz gerekiyordu Aracı teslim ettikten sonra Minsk – Lviv trenimizle Lviv’e doğru hareket ettik.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Çorum’un bir benzeri Bayburt oldu. Artık Bayburt’un da bende farklı bir yeri var. Sebebini soracak olursanız başım(ız)dan geçen olayları bu yazımda uzunca anlatmaya çalışacağım…

Malum gezilerim Trabzon odaklı. Onun için, eğer günübirlik gidiyorsam erken kalkmam şart. Sabahın 6.30 unda abimin uçağı olması sebebiyle düşündüğümüzden biraz daha erken kalktık. Normal koşullarda Rize’den gelip bize katılacak olan Özgün’ü Rize’den almaya karar verdik. Biz derken, ben ve çok sevdiğim bir abim :))

Madem ki Rize tarafına kadar gittik, Bayburt’a Araklı üzerinden gitmeye karar verdik. Daha önce araştırmalarımda bu yol üzerindeki Salmankaş Tüneli’nin açılıp açılmadığına dair net bir bilgi bulamamıştım. Güzel bir macera olur düşüncesiyle bu yola girdik. Yol gayet güzel, tek şerit gidiş-geliş. Etraf Karadeniz’in yeşilliğiyle dolu.

Bayburt’a yaklaştıkça rakım yükselmeye, yeşillikler de yerini dağlık alanlara bırakmaya başladı. Ancak yol güzelliğinden bir şey kaybetmedi. Ve yine bir akarsu bulmak çok zor olmadı

Yol güzel, ben yine sabırsızdım. Bir an önce geziye başlamak istiyordum. Merakla beklediğimiz Salmankaş Tüneli‘ni açık gördüğümüzde yolumuzun daha kısa olacağının farkına varmıştık. Tünel tek şerit gidiş-geliş açılmış, ancak hiçbir uyarı işareti yoktu. İşte bu durum bizi neredeyse kazaya götürüyordu. Birazcık(!) hızlı girdiğim tünelin çıkışındaki virajı fark etmem gecikince küçük bir drift yaptık :)) Böylece Bayburt gezimizin heyecanlı geçeceğinin ilk mesajını almış olduk.

Bayburt’ta ilk gezeceğimiz yer Aydıntepe ilçesindeki Yeraltı Şehri. Buraya gelmeden önceki düşüncem, 2-3 dakika yürümeyle biteceği yönünde idi. Ancak ön yargılı olmamak gerekmiş.

Yeraltı şehrine ulaştığımızda yağmur yağmaya başlamıştı. Ve giriş kapısı kapalıydı. Tam söylenmeye başlıyorduk ki görevli adam bizi fark etti ve kapıyı açtı. Giriş ücreti sivil için 4, öğrenci için 2TL. Ama çok dikkat edilmiyor. Biz 3 kişi için 10 TL ödedik.

Burası 3000 yıllık tarihe sahip. 1988 yılında inşaat kazısı sırasında tesadüfen ortaya çıkmış. Yapılan çalışmalarla gezilebilir alan 850 metreye kadar çıkarılmış. Yürümeyle hemen bitireceğimizi sandığımız yeraltı şehri git git bitmedi diyebilirim

Bu şehirde odalar, toplantı salonları, mutfak ve su ihtiyaçlarını görecek kaynak ve havuz bulunmakta. Yerin 2.5-3 metre aşağısında bulunan bu mekan ilçe girişindeki kalenin altında  sonlanıyor.

Yeraltı Şehri sonrası çıkış kapısının üstündeki kaleye çıktık. Kaleden geriye fotoğrafta görünenden başka bir şey kalmamış fakat belediye işçileri çevre düzenlemesi yaparak bu yapıyı güzelleştirmeye çalışıyorlar.

Aydıntepe’yi geride bırakıp güneye doğru yol aldık. Hedefimiz Sırakayalar Şelalesi. Ne yapıp edip gezilerimde bir şelale buluyorum :)) Artık ne kadar yüksekteysek, Nisan ayı olmasına rağmen karlar daha erimemiş.

Sırakayalar, Bayburt merkezine bağlı bir köy. Yolu gayet iyi. Şelaleleri bulmak zor değil. Yolunuzun üstünde kalıyor. Biz 2 tane şelale bulduk. Daha fazlası var mı bilmiyorum. Yaz aylarında serinlemek için girilmeye müsait gözüküyorlar.

Şelale sonrası merkezi gezip bir şeyler atıştıralım dedik. Dönüş yolunda bu park dikkatimizi çekti. Bayburt Yenişehir Parkı, Ankara Büyükşehir Belediyesi’nin katkılarıyla yapılmış bir park. Geniş bir alana sahip. Fotoğrafta gördüğünüz masal diyarından kopup gelmiş masal kahramanları bence çok güzel düşünülmüş. Arka tarafta ise, piknik yapılabilecek bir alan mevcut. Böyle bir parkın Trabzon’da da olmasını isterdim.

Dönüşümüzü tamamlayarak merkeze geldik. Vakit kaybetmeden Bayburt Kalesi‘ne doğru yol aldık. Araçla belli bir mesafeye kadar çıkılabiliyor. Oradan sonrasını yürümek zorundasınız.

Kaleye çıktığımızda içimiz burkuldu. Çünkü güzelim kale sahipsiz bırakılmış. İnsanımız yine yapmış yapacağını. Etraf yazılarla dolu. Muhtemelen akşam saatlerinde çıkmak güvenli değil . Giriş kapısına bir gişe koyarak bu kale ücretli yapılsa, bunların önüne geçilebilirdi diye düşünüyorum.

Olumsuzlukları geride bırakırsak kalenin görüntüsü gerçekten çok güzel. Tüm Bayburt ayaklarınız altında. Şehrin ortasından geçen Çoruh Nehri, manzarayı bir hayli güzelleştiriyor. Bir Amasya beklemeyin ancak kendisine has güzellikte bir görüntüye sahip bence.

Kaleden gezilerimin vazgeçilmezi Saat Kulesi‘ni görmek mümkün. Saat Kulesi, Bayburt’un merkezindeki Cumhuriyet Caddesi’nin hemen sonunda yer alıyor.

Artık karnımızı doyurma vakti. Cumhuriyet Caddesi’nde Maydanoz Restoran’a girdik. Tercihimiz Maydanoz Special oldu. 15TL’ye yiyebileceğiniz bu lezzetli kebap, beytinin Bayburt versiyonu

Sıra ilginç bir yapı olan Baksı Müzesi‘nde. Bayburt merkeze 45 kilometre uzaklıkta Bayraktar Köyü’nde bulunan bu müze Bayburt doğumlu sanatçı ve akademisyen profesörümüz tarafından yaptırılmış. Oldukça geniş bir alana kurulmuş olan müzenin yapısında 1500 metrekarelik Ana Sergi Salonu, 1000 metrekarelik Depo Müze, konferans salonu, kütüphane ve konuk evleri bulunmakta. Bu arada Baksı ismi, Bayraktar Köyü’nün eski ismiymiş.

İçindeki eserler insanı tatmin etmese de belli bir amaca hizmet etmek için kurulmuş bu yapıya saygı duymak gerekiyor. Görevli arkadaştan öğrendiğimiz kadarıyla belli zamanlarda çocukların yaptığı eserler sergileniyormuş. Ayrıca köyün çocukları müzenin kütüphanesinden de faydalanıyorlarmış. Bunları duymak müzeyi daha değerli kıldı gözümüzde. Unutmadan müzeye giriş ücreti 10TL.

Gel gelelim Bayburt’un benim hafızamda yer edinme sebebine. Amacımız Helva Köyü’ndeki Buz Mağarası‘nı gezmek. Bu sebeple Helva Köyü’ne doğru yola çıktık. Ancak Google Haritalar’ın gösterdiği ilk yolu kaçırdık. Yolumuz üzerinde haritada gözüken bir yol daha vardı. Biz de o yolu kullanmaya karar verdik. 7 kilometrelik bu yolun ilk 1 kilometrelik kısmı kum-toprak karışımı bir yoldu. İlerledikçe eriyen karlar yolu çamur haline getirmeye başlamıştı. Arabanın ilk battığı yerden sonra ben geri dönmeyi teklif ettim. Ancak, Özgün ve çok sevdiğim abim bu yolu gitmeye kararlıydılar…

Yolda ilerledikçe çamura batıp çıkmalarımız artmaya başladı. Yolun yarısına gelmiştik ki; araç çamurdan çık(a)madı :)) Hemen çalılar yardımıyla lastik altını doldurup başarılı işlemle aracı olduğu yerden çıkardık. Ama daha 100 metre kadar gidemeden tekrar saplandık, bu sefer çıkarmak mümkün olmadı.

Bu beklenmeyen durum hepimizde şok etkisi yaratmıştı. Yolun tam yarısındaydık ve ne yapacağımız hakkında en ufak fikrimiz yoktu. Köy çok uzaklardan gözüküyordu. Oraya kadar gidip yardım isteyebilirdik ya da kendi imkanlarımızla çıkmaya çalışacaktık. Ama bu kendi imkanlarımızla yapılabilecek bir şeye benzemiyordu. En sonunda fikir birliği yapıp köye gitmeye karar verdik. 3 kilometrelik yolu hızlı adımlarla alırken içimden geçenler dizi sahnelerini aratmıyordu. Acaba köyde bizi neler bekliyordu? Kesin köyde konaklamak zorunda kalacaktık. Bir de köylü kızı buldum mu tamamdı Alın size tam bir dizi hikayesi.

Köye vardığımızda bizi köyün girişinde yaşlı bir amca karşıladı. Tabii ki bir sürü soru ile: “Kimsiniz? , Neden geldiniz? , Ne iş yapıyorsunuz?” ve buna benzer bir sürü soru. Derdimizi anlattıktan sonra bizi köydeki genç bir arkadaşa yönlendirdi. Şenol isimli fotoğraftaki kardeşimize, annesine ve babasına da bu soruları cevaplamak zorunda kaldık. Başlarda isteksiz olan Şenol kardeşimiz duygu sömürümüze dayanamayıp traktöre doğru gitti Bu arada Şenol’un annesi terörist olabileceğimizden şüphelenmiş, bu yüzden babasına kimliklerimizi göstermek zorunda kaldık :))

Artık olumsuzluklar yerini eğlenceye bırakmaya başladı. Asılan suratlar yerini gülümsemeye bıraktı. Traktör üstünde arabaya kadar baya eğlenceli bir yolculuk yaptık. Şenol tam bir profesyonel çıktı Traktör kullanışını izlemek çok zevkliydi. Aracın yanına geldiğimizde ise bir başka sorun bizi bekliyordu. Araç çeki demirinin nerede olduğunu bilmiyorduk. Neyse ki Şenol bunu da biliyordu ve bizi o çamurdan bir hamlede çıkardı.

Çamurdan çıktıktan sonra arabaya dönmek yerine Özgün’le traktörde dönmeyi tercih ettik Yol boyunca Şenol’la olan muhabbetimizde Buz Mağarası’na ancak Ağustos ayında çıkılabileceğini öğrendik Ayrıca gitmeyi düşündüğümüz diğer bir yer olan Çimağıl Mağarası’na da gitmenin uygun olmadığını öğrendik

Köye döndüğümüzde Şenol kardeşimize binbir kere teşekkür edip küçük bir hediye vererek köyden ayrıldık.

Köyden ayrıldık ayrılmasına ama, arabanın içi ve dışı batmış haldeydi. Bizim üstümüz de pek farklı sayılmazdı. Ama bu durum bile bizi geri döndüremedi. Listemizde son kalan Dede Korkut Türbesi‘ne doğru yol aldık. Bu türbe merkeze 39 kilometre uzaklıkta bulunan Masat Köyü sınırlarında. Bu türbenin Dede Korkut’a ait olduğunu şair Orhan Şaik Gökyay ortaya atmış.

Yüzler gülüyor

Ve bu türbe ziyaretimiz sonrası Bayburt gezimizi sonlandırdık. Tabii ki bu gezi benim için ders niteliğinde oldu. Çıkardığım dersler:

1. Gezi ekibinde en azından bir tane akıllı adam bulunsun

2. Ucunu görmediğin tünele hızlı girme. Hababam Sınıfı’nda geçtiği gibi; “Bu tünelin ucu ….bir yere çıkıyor” lafıyla karşı karşıya kalma :)))

Bayburt’ta gezilecek yerleri özetleyecek olursak;

• Bayburt Kalesi

• Aydıntepe Yeraltı Şehri

• Sırakayalar Şelalesi

• Dede Korkut Türbesi

• Baksı Müzesi

Ve bizim gez(e)mediğimiz;

• Buz Mağarası

• Çimağıl Mağarası

• Korgan Köprüsü

• Erenli Köyü ( Bayburt manzarası ve Hazreti Abdül Vehhab Gazi Türbesi bulunuyor)  

Düzenleme (Ekim 2019): Hayat çok garip. Bir zamanlar olaylar yaşadığım Bayburt’a atamam oldu ve artık bu şehirde yaşayacağım belli bir süre. Bu vesileyle de birkaç yer ekleme ihtiyacı duyuyor insan. O günden bugüne Bayburt’un çok ilerleme kaydettiğini söylemeliyim. Üniversitenin şehre çok büyük katkı yaptığı aşikar. Zamanında gitmediğim birkaç yeri ekleyeyim:

Şehit Osman Türbesi: Bayburt merkezine hakim bir tepede bulunan türbenin kime ait olduğu hakkında farklı rivayetler mevcut. Resmi kaynaklar Saltukoğullarından Mengüç Gazi’nin kardeşi Osman Bey’e ait olduğunu söylese de, türbenin Medineli Ensardan ve Peygamberimizin sahabesinden Osman adlı bir komutana ait olabileceği de düşünülmekte. Türbenin yanındaki küçük türbe ise Osman Bey’in kız kardeşi için inşa ettirilmiş.

Bu tepede bir de Türk şehitliği bulunmakta. Şehitler diyarı diye anılan bir şehir için adına yakışır şehitlik olmuş.

Hazreti Abdül Vehhab Gazi Türbesi: Hz. Muhammed’in sancaktarı, Anadolu’da ilk Gazi unvanı alan komutan Hazreti Abdül Vehhab Gazi’nin türbesi, Erenli Köyü sınırları içinde, kaleyi karşıdan gören bir tepede yer alıyor.

Demirözü Barajı: Bayburt’un iki ilçesinden biri olan Demirözü’nde sulama amaçlı kurulan baraj, turistik olarak da faaliyet gösteriyor. Barajın çevresinde piknik yapmaya elverişli alanlar oluşturulmuş. Özel işletme mevcut. Ayrıca yaz döneminde tekne turu da yapılmakta.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Üniversite arkadaşım Ahmet Serdar ve onun kuzeni Ahmet Tuna ile yaptığımız turda Gaziantep ve Şanlıurfa geride kalmış, geceyi Diyarbakır’da geçirmiştik. Son günün planı ise biraz sıra dışıydı Sabah Diyarbakır’ı gezip, öğlen Hasankeyf ‘e geçeçek; ardından Midyat’ı fethedip Mardin’de günü noktalayacaktık. Söylendiğinde bile uçuk gelen bu fikri zor da olsa yol arkadaşlarıma kabul ettirdim. Diyarbakır ve Hasankeyf gezileri sonrası bizi Midyat karşıladı.

 Midyat

Daha ilçeye girer girmez Midyat ve Mardin gezilerinin nasıl geçeceğinin sinyalleri Saat Kulesi‘nin üzerinde yazıyordu: “Midyat Belediyesi Tarihi Kentler Birliği üyesidir.”

Bu arada Midyat’a varmadan önce bize ilçeyi gezdirebilecek biriyle konuştu bizimkiler. Kim olduğunu sorduğumda arkadaşımın arkadaşının tanıdığı! (zincirleme isim tamlaması ) olduğunu öğrendim. Yani ne biz onu tanıyorduk ne de o bizi. Ama tanıştığımızda kırk yıllık arkadaşı gibi ağırladı bizi. Onunla beraber Midyat sokaklarında dolaşmaya başladık.

Her zaman fotoğraflarını görüp hayran olduğum Midyat artık benim gözlerimin önündeydi.

Gezimizin ilk durağı Konuk Evi oldu. Geçmişte Süryani bir kişiye ait olan bu konak, sahibi olunca devlete bağışlanmış. Çok da güzel yapmışlar Artık burası Midyat’a gelen turistlerin ilk uğrak noktalardan biri.

Girişinde çok cüzi bir miktar ödüyorsunuz. Yanlış hatırlamıyorsam 1 ya da 2 TL idi.

Konuk Evi’nin terasından fotoğraf çekmek ayrı bir zevk

Midyat’ta birçok manastır ve kilise bulunuyor. Bu fotoğrafta bile 2 tanesini bir kareye sığdırabilmişim. Ama buraya gelenlere tavsiye edilen Mor Gabriel Manastırı. Burası dünyada ayakta kalan en eski Süryani Ortodoks manastırı imiş. İlçe merkezine 22 kilometre uzaklıkta bulunan bu manastırı vaktiniz varsa ziyaret edin.

Tarihi yapının bu kadar güzel korunması fazlasıyla mutlu etti beni. Sokakları da bu tarihten payına düşeni almış.

Tabii ki devlet hastanesi de

Midyat, manastır ve kiliseler kadar konaklar yönünden de zengin bir ilçe. Bir sonraki durağımız ziyarete açık olan Hacı Şehmuz Mete Konağı. Yine cüzi bir miktar vererek gezebileceğiniz bu konakta tarihte iz bırakmış ünlü kişilerin halıya işlenmiş fotoğrafları ve yeraltı mağarası bulunuyor.

Midyat’taki kısa turumuzun son adresi Midyat Kent Müzesi. İçindekiler kadar mimarisi de hoşuma giden bu müzenin bir özelliği sol taraftaki yeraltı mağarası yolundan inip müze gezisini farklı bir noktadan çıkarak tamamlıyorsunuz. Labirent gibi. Niye bu kadar hoşuma gitti bilmiyorum

 Mardin

Midyat ‘ı da geride bıraktıktan sonra abisi Mardin’e doğru yol aldık. Burası bugün gezeceğimiz 4. yerleşim yeri. Saat 5 civarı olduğu için vaktimiz kısıtlıydı. Bir an önce gezimize başladık.

Okulun giriş kapısı bile ortama ayak uydurmuş. Bunların düşünülmesi çok güzel.

Gezimizin mimarları yorulsalar da hala gülmeyi başarıyorlar

Nedense ara sokaklar çok hoşuma gidiyor. Mardin’in ara sokakları çok güzeldi.

Bina anlamında ilk gezmeye gittiğimiz yer Kırklar Kilisesi. Kapalı olduğu için giremediğimiz bu kilise 569 yılında Süryaniler tarafından inşa edilmiş.

Kırklar Kilisesi’nden umduğumuzu bulamayınca yönümüzü başka bir kiliseye çevirdik. Malum Mardin’de kilise çok Yol üstünde gördüğümüz bu kilise Mar Hırmız Keldani Katolik Kilisesi. Girişi ücretli. Yanlış hatırlamıyorsam 2TL idi. Aktif olarak kullanılan bir kilise.

Kiliseleri geride bıraktıktan sonra çevre turu yapmaya devam ettik. Kafamızı kaldırdığımızda Mardin Kalesibize bakıyordu Ulaşımın nasıl olduğunu bilmiyorum ama kalenin çevresinde insanların olduğunu söylemeliyim. Manzarası ne kadar güzeldir kim bilir.

Mardin’de mimarisi en çok hoşuma giden binalardan birisi fotoğrafta gördüğünüz Olgunlaşma Enstitüsü. Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlı bu bina eğitimin yanında turizme de açık olsa hiç fena olmazdı Gittiğimizde maalesef kapalıydı.

Bu karede Mardin Kalesi, Olgunlaşma Enstitüsü ve Gazipaşa İlkokulu mevcut. Hepsinin mimarisi ayrı bir güzel.

Gezimizin son durağı bir kafenin terasından baktığımız Mardin Ulu Camii oldu. 1200 yılında yapılan bu camiinin minaresinde 8 tane boğum varmış. Bunlar, cennete açılan 8 tane kapıyı simgeliyormuş.  Bulunduğumuz yerden Mardin ve Mezopotamya manzarası muazzam.

Ve bu son kareyle Mardin’e de veda ettik. Unutmadan söyleyeyim Mardin merkeze yaklaşık 8 kilometre uzaklıktaki Deyrulzafaran Manastırı ve 33 kilometre uzaklıktaki Dara Mezopotamya Harabeleri bizim gidemediğimiz diğer gezilecek yerlerdi. Ayrıca, içki kullanıyorsanız eğer; Mardin’in Süryani şarapları ünlü.

Dört günde yaptığım Güneydoğu Anadolu gezisinden sonra anladım ki, ülkemin her tarafında güzellikler keşfedilmeyi bekliyor. Bundan sonraki hedefim gitmediğim bütün illeri keşfetmek ( Tabii ki yurt dışı gezileri de olacak )

Tekrar ve tekrar adaşım Ahmet Serdar ve Ahmet Tuna’ya bu güzel tur için teşekkür ediyorum

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Yarı endişeli,yarı heyecanlı geçtiğim bu yol Hasankeyf ‘e yaklaştıkça yerini hayranlığa bırakmaya başladı. İlk önce Dicle Nehri bizi selamladı.

Artık daha rahattım. Hiçbir sorunla karşılaşmamış olmanın verdiği huzurla gezebilirdim

İlk gördüğümüz yapı 650 yıllık Zeynel Bey Türbesi. Bu türbenin bugünlerde taşınma haberleri var. Yapılacak Ilısu Barajı nedeniyle Hasankeyf ‘in sular altında kalma tehlikesi konuşuluyor. Bir baraj için 10 bin yıllık tarihi sular altında bırakmak ne kadar mantıklı? Orası tartışılır…

Biraz Hasankeyf ‘ten bahsedeyim. Batman ilimizin bir ilçesi kendileri. Yaklaşık 6500 nüfuslu şirin ve küçük bir tarihi ve turistik yerleşim yeri. 1981’de doğal koruma alanı ilan edilmiş. Yapılan kazı çalışmalarında 3500 yıldan 12000 yıl öncesine kadar arkeolojik kalıntılara rastlanmış.

Tarihte birçok kez el değiştiren Hasankeyf , Artuklulara 200 yıl başkentlik yapmış. 1505 yılında ise Osmanlıların eline geçmiş.

Fotoğrafta görülen nehrin içindeki iki yapıt (biri restore halde) aslında bir köprüymüş. Rivayete göre Artuklular döneminde yapılmış. İki katlı tasarlanan köprünün üstünden insanlar, alt tarafından kervanlar ve hayvanlar geçiyormuş. Ayrıca köprünün açılır, kapanır olduğu da söylenmekte.Bazı kaynaklara göre, köprünün en büyük kemerinin orta kısmı ahşaptanmış. Düşman şehre saldırdığı zaman bu ahşap bölüm yerinden kaldırılır, düşmanın şehre girişi engellenirmiş. Daha detaylı bilgi için tıklayın.

Hasankeyf ‘i gezmeden önce soluklanmak isteyenler için Yol Geçen Hanı manzarasıyla birlikte bir seçenek olabilir.

Çarşı içinden mağaraların olduğu bölüme doğru yöneldik. Burada çeşitli hediyelik eşya mağazaları bulunuyor.

Kalenin ziyarete açıldığı söyleniyor, ancak biz vaktimiz olmadığı için girmedik.

Bu bölgedeki gezimize başlamadan önce Batmanlı küçük arkadaşlarımız ısrarlı bir şekilde rehberlik hizmeti teklif ettiler Ama kibarca reddettik.

Bölge küçüklü-büyüklü mağaralarla dolu. Bu mağaralarda yakın zamana kadar ailelerin yaşadığı söyleniyor. Hatta ne kadar doğru bilemiyorum ama hala yaşayan bir aile varmış.

Kayalara oturan arkadaşlar biz oradayken türkü söylüyorlardı

Yine beni yalnız bırakmışlar Yolun devamı var mı diye bakmaya gittim.

Bir çırpıda UNESCO’nun dünya mirası listesine girmek için gerekli olan 10 kriterden 9’unu karşılayan Hasankeyf ‘i de gezmiş olduk. Zaman kısıtlılığı nedeniyle hızlı bir gezi oldu. Baraj yapımının onaylanmasıyla birlikte sular altında kalacak olan Hasankeyf ‘i vakit kaybetmeden ziyaret edin. Tepede “küçük saray” ve “büyük saray” adlı yapılar da bulunmaktaymış. Fırsat bulursanız oraları da mutlaka görün…

Sırada Midyat ve Mardin var. O da bir sonraki yazıda

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel