Bursa, Marmara Bölgesi’nde bulunuyor ve Türkiye’nin en kalabalık dördüncü ili. En gelişmiş şehirlerimizden biri. Özellikle sanayi ve otomotiv sektöründe ülkemizin en büyük merkezi. Bunların yanında tarihi yapısı ve doğal güzellikleri ile turistik illerden biri olarak da göze çarpıyor.

Bursa Gezilecek Yerler

Ulu Cami: Ülkemizdeki Ulu Camilerin en büyüğü, en bilineni. Bursa’nın simgelerinden biri. Yıldırım Bayezid döneminde Niğbolu Zaferi’ne şükür niyetiyle 1396-1400 yılları arasında yaptırılmış. Yirmi kubbesi ile Osmanlı’nın çok kubbeli yapılarının ilki olma unvanını taşıyan cami özgün bir mimariye sahip.

Taç kapısı, işlemeli minberi, kubbe altındaki on altı köşeli şadırvanı, duvarları süsleyen hat levhaları ile Bursa seyahatinizde ilk görülmesi gereken yapıların başında geliyor.

Yeşil Cami: Fetret Devri’ni bitiren ve Osmanlı Devleti’nin ikinci kurucusu kabul edilen Çelebi Mehmet tarafından 1419 yılında yaptırılmış. Bursa’nın ve ülkemizin en güzel camilerinden biri. Cami girişindeki taç kapı, göz alıcı bir güzelliğe sahip.

Caminin dışı gibi içi de tam bir şaheser. Çini süslemeleri, ahşap işçiliği insanı büyülüyor. Cami içinde çok güzel de bir şadırvan yer alıyor.

Yeşil Türbe: Yeşil Külliye’nin en önemli eserlerinden. Çelebi Mehmet tarafından 1421 yılında yaptırılmış. Yeşil Cami’nin karşısında bulunuyor. Sekizgen prizma şeklindeki türbeye yeşil ve turkuaz renkli çinilerle kaplı olmasından dolayı bu isim verilmiş. Yapının içinde Çelebi Mehmet ve çocuklarının türbeleri bulunuyor.

Muradiye Külliyesi: Şehirde yapılan son sultan camisi. II. Murat tarafından 1425-26 yıllarında yaptırılmış. Cami, medrese, hamam, darüşşifa ve türbeden oluşan bir külliye. Caminin çini süslemeleri oldukça dikkat çekici.

Yıldırım Külliyesi: Osmanlının erken dönem mimarilerinden bir diğer örnek. Yıldırım Bayezid tarafından 14. yüzyıl yaptırılan külliye eşsiz bir mimariye sahip. Külliyeden günümüze ulaşan yapılar cami, medrese, hamam, darüşşifa ve türbe. Bursa kemeri ilk defa külliye içindeki camide kullanılmış.

Zafer Plaza: Türkiye’nin uluslararası nitelikteki altıncı, Bursa’nın ise ilk alışveriş merkezi. Üçgen piramit şeklinde, mavi camlardan oluşan bir binası var.

Kapalı Çarşı: İlk hali Orhan Gazi dönemine dayanan Kapalı Çarşı, sonraki yıllarda yeni çarşıların eklenmesiyle oluşmuş. 1958 yılında çıkan yangında neredeyse tamamı yanan çarşı yeniden inşa edilmiş. Çarşının üstü modern bir şekilde kapatılmış. Ünlü ipek kumaşları, şehre özgü tekstil ürünlerini bu çarşıda bulabilirsiniz.

Tophane: Bursa gezisinde uğranması gereken en turistik noktalardan biri Tophane. Çünkü bu bölgede saat kulesi, Hisar Kapısı, Osman ve Orhan Gazi’nin türbeleri bulunuyor.

Tophane Parkı’nda tüm heybetiyle duran saat kulesi, 1905 yılında inşa edilmiş. Yüksekliği 33 metreye varan kule bulunduğu konum sebebiyle geçmişte bir süre yangın gözetleme kulesi olarak kullanılmış.

Tabii ki Tophane’nin manzarasından bahsetmemek olmaz. Burası şehri kuşbakışı seyredebileceğiniz panoramik bir görüntüye sahip.

Hisar Kapısı: Bursa Kalesi’nin tarihi M. Ö. 1. yüzyıla kadar gitmekte. Birçok kez onarım gören kale Evliya Çelebi’ye göre 67 kule ve 5 kapıya sahip. Bu kapılardan biri Tophane’ye çıkarken solunuzda sizleri karşılayan Hisar Kapısı (Saltanat Kapısı). Çelebi Mehmet döneminde onarımı yapılmış. Diğer kapılar ise Kaplıca Kapısı, Zindan Kapı, Pınarbaşı Kapısı ve Yer Kapı.

Osman Gazi Türbesi: Osmanlı’nın kurucusu Osman Gazi, 1326 yılında Söğüt’te vefat etmiş. Vasiyeti üzerine fetih sonrası naaşı Bursa’ya getirilmiş ve Saint Elia (Gümüşlü Kümbet) Kilisesine gömülmüş. Yapı daha sonra hasar almış ve türbe Sultan Abdülaziz döneminde tekrar inşa edilmiş.

Orhan Gazi Türbesi: Osman Gazi’nin oğlu olan Orhan Gazi’nin türbesi babasının türbesinin karşısında yer alıyor. Diğer türbe gibi Sultan Abdülaziz döneminde tekrar inşa edilmiş.

Saraybosna Kardeşlik Çeşmesi: Bosna’daki Osmanlı mimarisinin simge eserlerinden olan çeşmenin benzeri 2008 yılında kardeş şehir Bursa’da hizmete açıldı. Çeşme Fomara Meydanı’nda bulunuyor. Bu çeşmenin benzerleri, Balıkesir’de “Bosna Çeşme” ve Konya’da “Baş Çarşı Çeşmesi” olarak karşımıza çıkmakta.

Cumhuriyet Caddesi: Trafiğe kapalı olması, ortasından tramway hattı geçmesi ile Bursa’nın İstiklal’i. Caddenin üzerinde birçok dükkan bulunuyor. Cadde üzerine hamam ve hanlar gibi tarihi yapılar da yer alıyor.

Koza Han: İstanbul’daki cami ve medresesine gelir sağlamak amacıyla II. Bayezit tarafından 1492 yılında yaptırılmış. Kesme taş ve tuğlaların kullandığı han, iki katlı olarak inşa edilmiş. Üst katta ipek ve ipek ürünleri satan dükkanlar bulunuyor. Zamanında handa ipek böceği kozaları ticareti yapılmış, hanın da adı buradan gelmekteymiş.

Kent Müzesi: Adliye binası olarak 1926 yılında inşa edilen yapıda hizmet veren 2004 yılında açılmış. Ülkemizin ilk kent müzesi. Üç katı bulunuyor. Bodrum katında “El Sanatları Çarşısı, İpek Kenti Bursa ve Üreten Bursa” bölümleri yer almakta.

Zemin katta Bursa ve çevresinde oluşan ilk uygarlıklardan, Osmanlı Dönemi’ne ve Kurtuluş Savaşı yıllarına uzanan Bursa tarihi ile ilgili bilgilerin aktarıldığı “Uygarlıklar Kenti Bursa” ve Cumhuriyet dönemi sonrasını anlatan “Çağdaş Bursa” galerileri sergileniyor. Birinci kat ise “Yaşam ve Kültürüyle Bursa” adlı galeri için ayrılmış. Müzenin giriş ücreti 2 TL.

Balibey Han: Fatih Sultan Mehmet döneminde inşa edilen yapı, Osmanlı’nın ilk üç katlı hanı olarak biliniyor. Kapalıçarşı’ya ticaret amacıyla gelenlerin konaklama ihtiyacını karşılayan han, günümüzde geleneksel el sanatları çarşısı olarak hizmet vermekte.

Dönen Taşlar Heykeli: Kinetik heykel akımının öncüsü olan ünlü Alman heykeltıraş Christian Tobin’e yaptırılan heykel, Karagöz ve Hacivat’ın diyalogunu temsil etmekteymiş. Heykelin yapımında Gemlik’ten çıkarılan Diabas taşı kullanılmış. Fotoğrafta arka tarafta kalan kısım çürüdü denilerek yıkıldığı için şu an yok.

Irgandı Köprüsü: Dünyada 4 tane çarşılı köprü bulunmakta. Bunların en eskisi 1442 yılında inşa edilen Irgandı Köprüsü. Yıllar içinde yıkıma uğrayan köprü 2004 yılında restore edilmiş.

Köprüde geleneksel halk sanatları atölyelerinin bulunuyor. Köprülerin diğerleri ise Bulgaristan’daki Osma Köprüsü, İtalya’daki Ponte Vecchio Köprüsü ve Rialto Köprüsü. Bulgaristan Filibe’de gördüğüm Meriç Nehri üstündeki çarşılı köprü niye listeye alınmamış acaba

Türk İslam Eserleri Müzesi: Osmanlı Devleti’nin ilk medreselerinde olan Yeşil Medrese 1414-1424 yılları arasında inşa edilmiş. Diğer adı Sultaniye Medresesi olan yapının içinde yer alan müzede, 13. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar uzanan Selçuklu ve Osmanlı dönemi eserler sergileniyor. Bu eserler arasında çiniler, seramikler, ahşap ve oyma eserler, Selçuklu ve Osmanlı sikkeleri, geleneksel Türk elişleri ve giysileri yer alıyor. Giriş ücreti 10 TL. Müze Kart geçerli. Günümüzde tadilat dolayısıyla müze ziyarete kapalı.

Panoramik Müze: Yepyeni bir müze. Dünyanın tam panoramik en büyük müzesi olan yapı Kasım 2018’de hizmete açılmış. Panoramik müzede 360 derece dairesel döngü içerisinde Bursa’nın fetih günü resmedilmiş. Müzede ayrıca Bursa’nın Beylikten Cihan Devletine uzanan yolculuğunu anlatılmakta. Ben gitmedim. Giriş ücreti 5 TL.

Tofaş Bursa Anadolu Arabaları Müzesi: Müzenin ana bölümünde geçmişten günümüze kullanılan taşıtlar ve Tofaş üretimi arabalar sergileniyor. Araba severler için ilgi çekici. Yan binada Sanat Galerisi yer alıyor. Gerçekten iyi düzenlenmiş kompleks bir alan. Ayrıca yıllara meydan okuyan çınar ve karadut ağaçlarının yer aldığı güzel bir müze bahçesi var. Giriş ücretsiz.

Cumalıkızık: Osmanlı mimarisini en güzel yansıtan evlerin bulunduğu köy. 2014 yılında UNESCO Dünya Mirası Listesi’ne alınan Cumalıkızık, tarihi dokunun çok iyi korunduğu yerlerden. Doğal sokakların anıtsal eserlerle birleştiği köy, dizi ve filmlerde de mekan olarak kullanılmakta. Günümüzde ününe yakışır şekilde birçok turisti ağırlıyor.

Misi Köyü: Cumalıkızık kadar popüler olmasa da, şehir merkezine oldukça yakın tarihi bir köy daha bulunuyor: Misi Köyü yani günümüzdeki adıyla Gümüştepe. 2000 bin yıllık tarihe sahip köy, rengarenk tarihi ahşap evlere sahip. Köyün ortasından geçen Nilüfer Çayı köye ayrı bir hava katıyor.

İnkaya Tarihi Çınar Ağacı: Uludağ yolu üzerinde yer alan tarihi ağaç, neredeyse Osmanlı Devleti ile yaşıt. Yaklaşık 600 yılı deviren koca çınar, Türkiye’nin en yaşlı ağaçlarından biri. Çevresinde tesisler mevcut. Pek olumlu yorumlar almasa da, çayınızı kahvenizi tarihi çınarın gölgesi altında içebilirsiniz.

Uludağ: Ülkemizde kayak denilince akla Uludağ geliyor. Dik ve heybetli görünüme sahip olan Uludağ, 2500 metre yüksekliği ile Marmara Bölgesi’nin en büyük dağı. Bursa’ya uzaklığı 35 kilometre. Yaz kış fark etmeksizin yıl içinde binlerce yerli ve yabancı turiste ev sahipliği yapmakta. Yıllar önce arkadaşım Özgün Uludağ’ı yazmıştı, okumak için tıklayın.

Tirilye: Yakınlığı ile hem Bursalıların hem de İstanbul’da yaşayanların hafta sonu gözdelerinden biri Tirilye. Eski bir Rum köyü. Tarihi evleri ve zeytini ile ün yapmış bir yerleşim yeri.

Tirilye için ayrı bir yazı yazılır aslında. Küçücük köy ama birçok gezilecek yere sahip. Bunlar arasında Fatih Cami, Taş Mektep, Dündar Evi, Tabut Ev, Kemerli Kilise gibi yerler bulunuyor.

Gölyazı: Gölyazı da Tirilye gibi eski bir Rum balıkçı köyü. Tarihte Apollon Krallığının merkezi olan Gölyazı, sit alanı olarak koruma altına alınmış durumda. Tarihi sokaklara sahip Gölyazı’yı tepeden seyretmek için en iyi noktalardan biri Zambak Tepe.

Köyün girişindeki köprüde sizleri Ağlayan Çınar karşılıyor. Yaklaşık 750 yıllık geçmişe sahip tarihi çınara böyle denmesinin sebebi, gövdesinde oluşan oluktan doğal kaynak suyunun yüzeye çıkması. Çınar için rivayet edilen bir de aşk hikayesi var. Mehmet ile Rum kızı Eleni çiftinin buluşma ve vefat noktaları olan ağaç, o günden beridir arkalarından göz yaşı dökmekteymiş.

Köyde görülmesi gereken yerlerden biri Aziz Panteleimon Kilisesi. Anadolu Rum Ortodoks kiliseleri örneklerinden olan kilisenin 1903 yılında inşa edildiği tahmin ediliyor. Mübadeleye kadar aktif olarak faaliyet göstermekteymiş.

Gölyazı, Uluabat Gölü kenarında bir yarımada. Buraya kadar gelmişken gölde sandal keyfi yapabilirsiniz.

Belirtmem gereken bir konu var. Son zamanlarda Gölyazı için kirliliği ve bakımsızlığı hakkında birçok şikayet bulunmakta. Gidecek olanların bu konuyu dikkate almayı öneririm.

Bursa’da benim gitmediğim ve gitmeyi çok istediğim bazı yerler bulunuyor (Gittikçe yazıyı güncellemeyi düşünüyorum). Bu yerlerin başında tabi ki şelaleler yer alıyor. Bursa’ya yolum düşerse gideceğim şelaleler: Saitabat Şelalesi, Küreklidere Şelalesi, Suuçtu Şelalesi, Alaçam Şelalesi. Sadağı Kanyonu Tabiat Parkı ise bir diğer uğrayacağım nokta olacak.

Bursa Yemek

Yavuz İskenderoğlu: Bursa’ya gelip de yöreye has iskender yememek olmaz. Şehirde adım başı iskender yapan yer bulabilirsiniz. Eminim ki hepsi oldukça lezzetli yapıyorlardır. Biz tercihimizi Yavuz İskenderoğlu’ndan yana kullandık (karşımıza çıktı). Lezzeti oldukça güzeldi.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Edirne Gezilecek Yerler

1- Selimiye Cami: Kelimelerle nasıl anlatılır ki…Mimar Sinan’ın bile “Ustalık eserim” dediği yer Selimiye Cami. Yapımına 1568 yılında başlanıp 15 000 kişinin çalışmasıyla ancak 7 yılda bitirilebilen cami, 2011 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası Listesi’ne dahil edilmiştir.

Bu ihtişamlı yapı, dört tane üç şerefeli minaresiyle, muhteşem kubbesiyle Osmanlının en önemli eserlerinden biri. Minareler oldukça ince olmasına rağmen 85 metre yüksekliğe sahip.

Caminin içindeki mermer işçiliği, çini süslemeleri göz alıcı. Bir de benim gözümden kaçan bir detay varmış ki, zamanında bilmediğim için çok üzüldüm O da mermer sütunların birinde yer alan ters lale motifi. Bu motifin de rivayet edilen hikayesi şöyle: Caminin yapılacağı yer lale bahçesidir, ancak bahçe sahibi arsasını satmak istememektedir. İkna çabaları sonucunda camiye lale motifi konulması şartıyla arsayı satmayı kabul eder, Mimar Sinan da arsa sahibinin tersliğini anlatmak için ters lale motifini cami sütununa koyar.

Bu arada, Selimiye Cami’nin dış duvarında Balkan Savaşından kalma Bulgar toplarının izini de görebilirsiniz. Atatürk  bu izin herkes tarafından görülmesi için onarılmasını istememiş.

Manevi olarak insana huzur veren yapıda bana da bayram namazı kılmak nasip oldu

2- Eski Cami: Çok kubbeli cami örneklerinden biri olan Eski Cami, Edirne’de Osmanlılardan günümüze gelen en eski anıtsal yapı. Yıldırım Bayezid’in oğlu Emir Süleyman tarafından (1403) inşasına başlanan, yine Bayezid’in oğlu Mehmet Çelebi döneminde (1412) tamamlanan yapı şehrin ilk ulu camisi. Osmanlı padişahlarından burada kılıç kuşananlar olması sebebiyle, Cuma ve bayram hutbeleri kılıç kuşanarak yapılmakta ve gelenek sürdürülmekte.

Minber işlemeleri, caminin içinden kafanızı kaldırdığınızda gördüğünüz kubbelerin güzelliği, dekoratif yazılar, Kabe’den getirildiğine inanılan taşın caminin iç duvarlarından birinde olması bu camiyi ziyaret etmek için yeterli sebepler.

3- Üç Şerefeli (Burmalı) Cami: Sultan II. Murad döneminde (1443 – 1447) döneminde inşa ettirilen cami, birçok yönden ilkleri barındırmakta. Bunlardan bazıları; ilk revaklı avluya sahip olması, çok kubbe yerine tek kubbeli olması, üç şerefeli minarenin camiyle birlikte kesme taş kullanılarak yapılan ilk minare olması.

Dört minareye sahip caminin her bir minaresi ayrı bir özelliğe sahip. Camiye adını veren Üç Şerefeli Minare, caminin ilk minaresi olup 67 metre uzunluğa sahip. Burmalı minare de Üç Şerefeli kadar ilgi çekmekte.

Caminin hemen arka sokağında restorasyonu yeni tamamlanan, Fatih Sultan Mehmet’in okullarından Saatli Medrese yer alıyor. Yeri gelmişken orayı da ziyaret etmeniz tavsiyemdir.

4- Adalet Kasrı: Edirne Sarayı’nın ayakta kalabilen tek yapısı olan kule, Kanuni Sultan Süleyman tarafından Mimar Sinan’a 1561 yılında yaptırılmış. Kare planlı kule, dönemin Bakanlar Kurulu ve Yargıtay’ı olarak kullanılmaktaymış. İdam edilenlerin başları buraya çok yakın bir yerdeki ibret taşlarına konulurmuş.

Restorasyon halinde olduğu için karşı kıyıya geçip Matbah-ı Amire (mutfak sarayı) ve Edirne Sarayı kalıntılarını göremedik.

Adalet Kasrı’nın hemen yanında Edirne ile özdeşleşen Kırkpınar Yağlı Güreş Alanı bulunmakta. Bu alanın önünde ise pehlivan heykelleri yer alıyor.

5- Muradiye Cami: Sarayiçi’ne hâkim bir tepede bulunan cami, II. Murat zamanında (1436) inşa edilmiş. Selimiye Cami manzarasına sahip caminin günümüze gelebilen iç duvar süslemeleri ve çinileri görülmeye değer. Cami avlusunda tekke şeyhlerinin, şairlerin ve din alimlerinin mezarlıkları bulunmakta.

6- Tarihi Rüstempaşa Kervansarayı: Mimar Sinan eserlerinden olan kervansaray, Sadrazam Rüstem Paşa tarafından 1560 – 61 yıllarında yaptırılmış. Osmanlı döneminin ihtişamlı yapılarından olan kervansaray günümüzde otel olarak hizmet veriyor.

7- Sokullu Mehmet Paşa Hamamı: Burmalı Cami çaprazında bulunan hamam, 16. yüzyılda inşa edilen Mimar Sinan eserlerinden. Çifte hamam planında olan yapının verdiği hizmet ise oldukça eleştiriliyor.

8- Saraçlar Caddesi: Burası Edirne’nin İstiklal Caddesi. Trafiğe 2008 yılında kapatılan caddede kafeler, restoranlar, alışveriş mağazaları bulunuyor.

9- Alipaşa Çarşısı: Saraçlar Caddesi’nde yer alan çarşı, Kanuni Sultan Süleyman’ın sadrazamlarından Hersekli Semiz Ali Paşa tarafından 1569 yılında Mimar Sinan’a yaptırılmış. Halk arasında “Kapalı Çarşı” olarak da bilinen Alipaşa Çarşısı 130 dükkân ve 6 kapıya sahip.

10- Büyük Sinagog: Balkanların en büyük, Avrupa’nın 3. büyük sinagogu konumundaki Büyük Sinagog, 1905’teki yangında yok olan sinagogların yerine II. Abdülhamid’in fermanı ile yaptırılmış (1907). Çok kültürlü şehrin yansıması olan sinagog, oldukça sade bir iç mimariye sahip.

11- Hıdır Baba Tabyaları: Adını tepe üzerinde bulunan Hıdır Baba Türbesinden alan tabyalar, Balkanlar Savaşında önemli kararların alındığı yer olarak biliniyor. Günümüzde restorasyonu devam etmekte.

12- Bulgar Kilisesi: Sultan II. Abdülhamid zamanında (1880) Bulgar vatandaşlar için inşa edilen Ortodoks Kilisesi, günümüzde de kilise faaliyetine devam ediyor. Geçtiğimiz aylarda restorasyonu tamamlanıp tekrar ibadete açılan kilisenin dış mimarisi göze çarpıyor.

13- Makedonya Kulesi: Diğer bilinen adı ile Saat Kulesi. “Kulede saat yok” diyebilirsiniz. Haklısınız, çünkü saat kaldırılmış. Aslında bu kule, Roma zamanından kalma. Hadrianopolis’in kurucusu hükümdar Hadrianus tarafından yaptırılan surların köşelerindeki 4 surdan ayaktan kalabileni Makedonya Kulesi. Osmanlı zamanında üzerine saat koyularak Saat Kulesi işlevi görmüş. Günümüzde iç kısmı oldukça bakımsız, sadece dışardan bakabiliyorsunuz.

14- Arkeoloji ve Etnografya Müzesi: Selimiye Cami’nin doğusunda kalan müze, 1971 yılında hizmete açılmış. Müzede, Enez (Ainos) Antik Kenti kazısından çıkarılan eserler ile Roma dönemine ait lahitler ve Osmanlı mezarları sergilenmekte. Etnografya kısmında bir Osmanlı başkenti olan Edirne’nin kültüründen kesitler sunuluyor.  Müze fazla büyük değil. Selimiye Cami çevresini gezerken görülmeli. Giriş ücreti 6 TL. Müze Kart geçerli.

15- Edirne Kent Müzesi: Gezdiğim şehir hakkında daha iyi bilgi sahibi olmak için eğer varsa oranın Kent Müzesi’ni gezmeye çalışırım. Edirne Kent Müzesi de 2017 yılında Hafız Ağa Konağı’nın müze haline getirilmesiyle faaliyete geçmiş. Edirne’nin tarihinden kültürüne, ekonomisinden sosyolojisine bilgiler bulabileceğiniz müzede Mimar Sinan ve Selimiye Cami de unutulmamış tabi ki. Bu arada müzenin personeli çok ilgili ve güler yüzlü

16- II. Bayezid Külliyesi – Sağlık Müzesi: Osmanlı’da tıp nasıldı diye merak edenler için çok güzel bir yer burası. Temeli 1484 yılında padişah II. Bayezid’in emri ile atılan külliye 4 yıl sonra bitirilmiş. Medrese ve şifahaneden oluşan külliyenin odalarında dönemin sağlık uygulamaları canlandırılmış.

Bir sağlık çalışanı olarak oldukça etkilendiğim müzede, su sesi ve müzikle şifa kısmı benim en çok hoşuma giden bölüm olmuştu. Giriş 5 TL. Üniversite işlettiği için Müze Kart geçmiyor. Akademisyenlere ücretsiz.

17- Av Köşkü: Edirneli bir arkadaşımın tavsiyesi ile gördüğüm yer, 1671 yılında avı çok seven padişah IV. Mehmed (Avcı) tarafından yaptırılmış. Sarayiçi bölgesinde yer alan köşkten günümüze bir bölümü gelebilmiş. Ormanlık alan içinde, sakinlik arayanlar çay – kahve için bu bölgeye gelebilirler. Yemek fiyatları için eleştiriler mevcut, uyarayım

Şehir merkezinden ayrılıp Karaağaç’a geçelim. Meriç Nehri’nin karşı kıyısı Karaağaç, Lozan Antlaşması ile savaş tazminatı olarak topraklarımıza katılmış bölge. Buraya ulaşmak için önce iki köprüyü geçmeniz gerekiyor.

18- Tunca Köprüsü: Tunca Nehri üzerinde yer alan köprü 1608 – 1615 yılları arasında Ekmekçizade Ahmet Paşa tarafından yaptırılmış. On gözlü köprünün orta kısmında yazıtlı köşk bulunmakta. Bu bölüm su taşkınları neticesinde yıkılmış ve aslına uygun restore edilmiş.

19- Meriç Köprüsü: Diğer adı Mecidiye Köprüsü olan yapının inşasına Sultan Abdülmecid zamanında 1842 yılında başlanmış, 1847 yılında bitirilmiş. 263 metre uzunluğundaki köprü, on iki kemere sahip. Ortasında mermerden yapılmış yazıtlı köşk bulunmakta. Gün batımlarının değişilmez adreslerinden biri. Selimiye Cami’nin minareleri de köprü fotoğraflarını süslemekte.

20- Karaağaç Tren İstasyonu: II. Abdulhamit döneminde yaptırılan tren istasyonu, mimarisiyle dikkat çekiyor. İstanbul’daki Sirkeci Garı’ndan esinlenilerek inşa edilen yapı, günümüzde Trakya Üniversitesi Rektörlük Binası olarak hizmet veriyor.

21- Lozan Anıtı: Bu anıt, Lozan Antlaşması’ndaki diplomatik zaferi temsil etmekte. Temeli 98 yılında dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel tarafından atılan anıt, 3 sütundan oluşmakta. Bu sütunlar, en yüksekten başlayarak Anadolu’yu, Trakya’yı ve Karaağaç’ı simgeliyor. Orta bölümde bulunan genç kız; estetik, zerafet ve hukuku, elindeki güvercin barışı ve demokrasiyi, diğer elindeki belge de Lozan Antlaşması’nı sembolize ediyor.

22- Ciğerci Mustafa Usta: Edirne denilince akla ciğer geliyor. Gece geç saatlerde ulaştığımız şehirde açık bulduğumuz Mustafa Usta’da soluğu aldık. Açlıktan mıdır bilinmez tadı gayet güzeldi. Bu arada Edirne’de önerilen mekan Ciğerci Niyazi Usta imiş, belirteyim. Ciğer sevmeyenler için Köfteci Osman tavsiye edilenler arasında.

23- Limon Hostel: Merkezi konumda, uygun fiyatlı ve temiz bir yer arıyorsanız burası ideal bir seçenek. Hostel sahibi oldukça sıcakkanlı ve yardımsever biri. Ancak tekrar söylüyorum burası bir hostel, otel değil

Trakya’yı da böylece geride bıraktım. Tekirdağ yazım için burayı, Kırklareli yazım için burayı tıklayın

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Kuzeyinde Bulgaristan, doğusunda Karadeniz, batısında Edirne ve güneyinde Tekirdağ bulunan Kırklareli’nin birbirinden güzel 8 ilçesi bulunmaktadır. Şehrin ismi “Kırk Kilise” olarak geçmekteyken, 1924 yılında milletvekili Fuad Umay’ın teklifi ile şimdiki hali “Kırklareli” adını almıştır.

Kırklareli Gezilecek Yerler

Gezilecek yerlerin büyük bir çoğunluğu il merkezi dışında bulunuyor. Ancak listeme şehir merkeziyle başlıyorum

1- Atatürk Evi: “Kentsel Sit Alanı” olan Yayla Mahallesi’ndeki Atatürk Evi, geçtiğimiz yıl ziyaretçilerine kapılarını açmış. Selanik göçmeni olan Kırklareli Belediye Başkanı Mehmet Siyah Kesimoğlu’nun çabalarıyla açılan yapı, Atatürk’ün Selanik’te doğduğu evin birebir aynısı. Atatürk’ün evini ziyaret etmek isteyip de yurt dışına çıkamayanlar için çok güzel bir fırsat. Ayrıca, müzeye giriş ücretsiz.

2- Ali Rıza Efendi Kültür Evi: Yine tarihi Yayla Mahallesi’nde bulunan kültür evi, 1800’lü yıllardan kalma atıl durumda ve yıkılmak üzere olan fotoğraftaki konağın restore edilmesiyle hayat bulmuş. Atatürk’ün babası Ali Rıza Efendi’ye atfedilen kültür evinde, Kırklareli’nde yaşamış halklar ve kültürleri sergileniyor. Kültür evinin içinde Bulgaristan, Yunanistan, Karadağ ve Türk odaları bulunmakta.

3- Büyük Cami (Alman) Çeşmesi: Hızırbey Cami’nin bahçe duvarında yer alan çeşme, 19. yüzyılda Hacı Adil Bey tarafından yaptırılmış. Tamamen mermerden kare planda yapılan çeşmenin halk arasında neden Alman Çeşmesi olarak bilindiği hakkında kesin bir bilgi bulunmuyor.

4- Vilayet Meydanı: Hükümet konağının önünde yer alan meydan. Ortasında küçük bir havuz, bir tarafında Atatürk Parkı ve Anıtı, diğer tarafında ise Kırklarelili Korgeneral Dingiloğlu Paşa tarafından getirtilen F5 uçağı bulunuyor. Çevresinde çay bahçeleri, kafeler ve lokantalar yer alıyor.

5- Eski Cezaevi: Ermeni Kilisesi olarak 19. yüzyılda inşa edilen bina, mübadele sonrası cezaevi olarak kullanılmış. Cezaevi boşaltıldıktan sonra bina bir daha kullanılmamış, günümüzde atıl durumda bırakılmış.

Artık yavaş yavaş merkezden uzaklaşabiliriz

6- Avcı Şeko Uyumsuz’un Yeri: Dupnisa Mağarası’na giderken soluklanabileceğiniz, doğayla baş başa kalmanızı sağlayacak bir yer burası. Sarpdere Köyü yakınlarda bulunan bu yerde, dere üstüne kurulu masalarında oturarak bir şeyler atıştırabilirsiniz, en azından bu güzel yerde bizim yaptığımız gibi çaylarınızı yudumlayabilirsiniz.

7- Dupnisa Mağarası: Şehir merkezine yaklaşık 55 kilometre uzaklıktaki mağara, Sarpdere Köyü’ne ise 5 kilometre mesafede bulunuyor. Trakya’nın turizme açılan tek mağarası olan Dupnisa, iki kat ve üç mağaradan oluşuyor. Üst katta Kuru ve Kız Mağaraları, alt katta ise Sulu Mağara yer alıyor.

Dere yanındaki patika yoldan ulaşılan mağara girişinden sonra bol bol merdiven inip çıkacaksınız. Göz alıcı güzellikte dikit, sarkıt ve sütunlara sahip mağaranın iç ortam sıcaklığı diğer mağaralar gibi düşük. Tedbirli gitmekte fayda var. Ayrıca 450 metrelik ziyaret edilebilen kısım geri dönülmüyor. Mağaranın ayrı bir çıkış kapısı bulunmakta, fotoğraflarınızı buna göre çekin

Bayram vakitlerinde fazlasıyla ziyaretçisi olan mağaranın giriş ücreti 10 TL. Otopark ücreti ise 5 TL.

8- Demirköy Demirhanesi: Fatih Sultan Mehmet’in ordusunun İstanbul’un fethinde surlara gedik açmak için kullandığı şahi toplarının döküldüğü yer burası. Şu an restorasyon halinde olan bölgede, 15. yüzyıl ortalarından 19. yüzyıl sonlarına kadar aralıksız üretim gerçekleştirmiş. Fotoğrafta görülen cami ise, dökümhane çalışanları için inşa edilmiş.

9- Monopetra Kayalıkları: Baştan söyleyeyim bu kayalıkları bulamadık Haritadaki konum yanlış. Bulgarca’da Tek Kaya anlamına gelmekteymiş. Biz de bulduğumuz bir kaya ve güzel manzarayı sizlere Monopetra diye yutturmaya çalışalım. Kim inanırsa artık 😀

10- Cehennem Şelaleleri: Her zaman söylerim, şelalenin yeri bende ayrı. Gittiğim şehirde bir şelale bulmaya çalışırım. Vize ilçesi Kızılağaç Köyü sınırları içindeki bu şelaleye ulaşmak için tabelaları dikkatli takip etmek lazım. Kızılağaç Köyü’nden Demirköy istikametine gittiğinizde solunuzda kalan küçük bir tabelası olan yol ayrımından ilerlemeniz gerekiyor. Araç belli bir yere kadar gidebiliyor. Buradan sonra patika yoldan dereye kadar yürüyorsunuz. Dereye indiğinizde iki seçeneğiniz var. Sağa ya da sola dönmek. Peki hangisini kullanacaksınız? Cevap vereyim: İkisini de. Sola döndüğünüzde, kayalıklar arasında küçük bir şelale sizi karşılayacak.

Sağa dönüp güzel manzaralar eşliğinde dereyi takip ettiğinizde ise kısmen daha büyük bir şelale sizleri bekliyor. Bu şelalenin avantajı ise küçük bir doğal havuza sahip olması. Benim gibi bir şelale severden kaçar mı peki?

11- İğneada Longoz Ormanları: Önce longozun ne demek olduğuyla başlayayım. Longoz (Subasar Ormanı), denize doğru akan derelerin getirdiği kumların birikerek kıyıda set oluşturması ve dere ağzını kapatması sonucu akarsuyun biriktiği yerde oluşan bir özel ekosistemdir. Yalnızca belirli ağaç, bitki ve kuş türleri bu yaşam ortamını tercih ederler (Kaynak).

Adını burayı fetheden İne Bey’den alan İğneada, 2007 yılında Milli Park olarak tescil edilmiş. Milli Park, Demirköy ilçesine 27 kilometre, Kırklareli merkezine ise 97 kilometre uzaklıkta yer alıyor.

İki parçadan oluşan Milli Park, 5 tane göle, sazlık alanlara, longoz ormanlarına sahip. Dilerseniz Mert Gölü’nde kanoyla gezintiye çıkabilirsiniz. Aslında şiddetle tavsiyemdir Biz 2 kişilik kanoya 3 kişi binmiş ve 50 TL ödemiştik.

Kano gezintisi sonrası serinlemek için kendinizi Karadeniz’in soğuk sularına bırakabilirsiniz

Bu arada İğneada’ya yaklaşık 15 dakika mesafede bulunan Beğendik Köyü de tavsiye edilenler arasında. Sahili güzel olduğu söylenen köye zamanımız kısıtlı olduğu için gidemedik.

12- Aya Nikola Manastırı: Bizans İmparatoru Justinyen dönemine (M.S. 6. yüzyıl) ait manastır, kayalar oyularak meydana getirilmiş. Zamanında kesişlerin dinlenme yeri olarak da kullanılmış. Maalesef böyle bir tarihi yapı günümüzde sahipsiz ve bakımsız bırakılmış. Yine de manastır yeni evli çiftlerin uğrak noktası. Biz gittiğimizde 4 çift fotoğraf çekimi için orada bulunuyordu

13 – Kıyıköy Kamp Alanı: Kamp severseniz burası tam size göre. Papuç Deresi kenarına kurulmuş alanda birçok kamp yeri bulunuyor. İster kendi çadırınızı alıp kamp yapabilir, isterseniz oradaki çadırlarda kalabilirsiniz. Sadece kamp için değil, piknik yapmak, bu güzel manzaraya şahit olmak için de insanlar bu bölgeyi ziyaret ediyorlar.

14- Lüleburgaz Sokollu Mehmet Paşa Külliyesi: Sokollu Mehmet Paşa (Tavil Mehmet Paşa), Osmanlının en önemli isimlerinden biri. Kaptan-ı derya, Rumeli beylerbeyliği ve sadrazamlık görevlerinde bulunan Sokollu, iki metreyi bulunan boyuyla “Tavil” yani “uzun boylu” lakabı ile anılmakta. Kanuni Sultan Süleyman’ın son sadrazamı, 2. Selim ve 3. Murat dönemlerinde de sadrazamlık görevini yürütmüştür. Öldürülmesi hakkında çeşitli rivayetler olsa da, 1579 yılındaki vefatından sonra Osmanlı yükselme devrinden, duraklama devrine geçiş yapmıştır.

Külliyeye gelecek olursak, böyle bir eserin Lüleburgaz’a yapılma sebebi stratejik konumundan kaynaklanıyor. İstanbul – Edirne – Belgrad hattındaki öneminden dolayı Sokollu Mehmet Paşa, külliye yapılması emrini vermiş, 1569 yılında Mimar Sinan ve ekibi bu külliye inşa etmişler.

Külliye birçok yapıdan oluşmakta. Bunlardan bazıları; cami, kervansaray, medrese, çifte hamam, köprü ve çeşme gibi eserler bulunmakta. Özellikle cami, hamam ve hamamın bulunduğu alan görülmeye değer. Köprü ise özelliğini yitirmiş durumda.

15- Kadıali (Gazi Ali) Cami: Edirne Caddesi üzerinde bulunan cami, Sultan I. Murat zamanında 1360 – 1363 yıllarında Hacı İlbeği tarafından oğlu Gazi Ali adına yaptırılmış.

16- Vize Kalesi: Ülkemizin sakin şehirlerinden (cittaslow) biri olan Vize, önemli tarihi yapılarıyla anılıyor. M.Ö. 70’li yıllarda yapıldığı tahmin edilen kale de bunlardan biri. Trak, Roma, Bizans ve Osmanlılar dönemlerine şahitlik etmiş kale, iri ve kesme taşlardan yapılmış. Günümüzde sadece burçlar ayakta kalabilmiş. Gitmişken görülebilir.

17- Gazi Süleyman Paşa Cami Küçük Ayasofya: Ülkemizde birçok Ayasofya var. Tabi ki en ünlüsü İstanbul’daki Ayasofya Müzesi. Memleketim olan Trabzon’daki Ayasofya Cami’den sonra gördüğüm 3. Ayasofya Vize’deki Gazi Süleyman Paşa oldu.

İmparator Jüstinyen döneminde (MS 6. yy.) kilise olarak inşa edilen Küçük Ayasofya, 14. yy. da camiye çevrilmiş. Aslına uygun olarak restore edilen yapının minare kısmı biraz sırıtıyor sanki

Bilinen 9 Ayasofya’dan diğerleri İstanbul (Küçük Ayasofya), Edirne, İznik, Gümüşhane, Zonguldak ve Bitlis’te bulunuyor.

18- Antik Tiyatro: Trakya bölgesindeki tek Roma tiyatrosu olma özelliğini gösteren yapı, 1995 – 97 yıllarında yapılan kazı çalışmaları ile açığa çıkartılmış. Kazıların devam ettiği bölge koruma altına alınmış. En azından görebileceğimiz şekilde bir ortam sağlansaydı daha hoş olurdu

19- Pınarhisar Kalesi: Bizans döneminde inşa edilip Osmanlı döneminde onarım gören kale, günümüzde kaderine terk edilmiş durumda. Bir an önce çevre düzenlemesi yapılıp, halka kazandırılması gerekiyor.

20- Babaeski Köprüsü: Ergene Irmağı’nın kollarından biri olan derenin üstünde yer alan köprü, 1633 yılında Sultan IV. Murat döneminde yaptırılmış. Kesme taşlardan yapılı, altı kemerli olan köprü araç trafiği için dar bir yapıya sahip olsa da halen aktif olarak kullanılıyor.

21- Cedid Ali Paşa Cami: Mimar Sinan eseri olan cami 1555 yılında Cedid Ali Paşa tarafından yaptırılmış. On dokuzuncu yüzyılda büyük tamirat gören cami, küçük Selimiye Cami modelinde inşa edilmiş. Günümüzde de restorasyonu devam etmekte.

Kırklareli sonrası Trakya gezimizin son durağı, Osmanlı’nın ikinci başkenti Edirne’ye doğru yol aldık. Haritamı da aşağıya koyayım 🙂

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Hem Marmara, hem de Karadeniz’e sınırı bulunan Tekirdağ; Çanakkale, Edirne ve Kırklareli illeriyle çevrili. Toplam onbir ilçesi olan Tekirdağ’ın adı, Hıristiyan hükümdarlara verilen unvan olan “tekfur” kelimesinden gelmekte. Cumhuriyet ilan edildikten sonra bu isim değiştirilerek “tekir” kelimesi getirilmiş.

Tekirdağ Gezilecek Yerler

1- Arkeoloji ve Etnografya Müzesi: Vali Konağı olarak 1927 yılında inşa edilen bina, 1977 yılında müze olarak kullanılmaya başlanmış. İznik çinileri ile kaplı girişi, İznik seramikleri kaplı üst kat pencereleri ile sizi etkileyecek olan müze binasının içinde ise taş eserler salonu, arkeolojik küçük eserler salonu, etnografya salonu ve açık teşhir salonu olmak üzere 4 bölüm bulunmakta. Giriş ücretsiz.

2- Namık Kemal Evi: Ünlü şairimiz Namık Kemal adına yaptırılan ev, eski Tekirdağ evleri örnek alınarak 1993 yılında yapılmış. Namık Kemal’in doğmuş olduğu bölge yakınlarında inşa edilen ev, 1994 yılında müze olarak hizmete açılmış. Etnografik eşyalarla donatılan evde, Namık Kemal’in eserleri ve kendisi hakkında da bazı çalışmalar sergilenmekte.  Pazar ve pazartesi günleri kapalı.

3- Namık Kemal İl Halk Kütüphanesi: Kütüphane binası, bir zamanlar burada yaşayan İtalyan Dussi ailesine ait olduğundan ötürü “İtalyan Konağı” olarak bilinmekte. Bina 19. yüzyıla ait olsa da, 2001 yılından sonra kütüphane olarak hizmete girmiş.

4- Rakoczi Müzesi: Macar Bağımsızlık Hareketi’nin önderi II. French Rakoczi ve arkadaşlarının 18. yüzyıl başlarında Avusturya ile girdiği savaştan mağlup ayrılması üzerine, dönemin Osmanlı padişahı III. Ahmet tarafından bu kişiler Osmanlı topraklarına davet edilmiş ve Tekirdağ’a yerleştirilmiş. Rakoczi’nin kaldığı ev, Macar hükümeti tarafından müze olarak düzenlenmiş.  Giriş ücreti 5 TL.

5- Tarihi Beşevler: Tekirdağ eski kent evlerini merak ediyorsanız adresiniz Tarihi Beşevler olmalı. Tekirdağ Büyükşehir Belediyesi tarafından restorasyonu yapılan bu tarihi evler, hem turist olarak bizlerin, hem de yeni evli çiftlerin fotoğraf çekimleri için kullandığı mekan haline gelmiş durumda.

6- Hükümet Konağı: Ön cephesi 1910 – 11 yıllarında Mutasarrıf Selanikli Hüsnü Bey tarafından yaptırılan binanın arka bölümü ise 1934 yılında Vali Haşim İşçan tarafından inşa ettirilmiş. Karşısında bulunan Zübeyde Hanım Parkı’nda Namık Kemal Heykeli ve Orta Cami yer almakta.

7- Rüstem Paşa Cami: Mimar Sinan’ın eseri olan cami, Sadrazam Damat Rüstem Paşa tarafından 1554 yılında yaptırılmış. Bizim gezdiğimiz günlerde restorasyonda olan eserin tekrar ziyarete ne zaman açılacağı hala belli değil.

8- Şehitler Abidesi: Muratlı Caddesi’ndeki abide, Tekirdağ’ın fethi sırasından şehit düşen askerlerin anısına belediye tarafından 1949 yılında yaptırılmış.

Biraz şehir merkezinden dışarı çıkalım. Bu noktada Tekirdağ Büyükşehir Belediyesi’nin Miras Yolu Projesi’nden bahsetmem gerekiyor. Uçmakdere’den başlayıp Gaziköy, Güzelköy, Eriklice ve Tepeköy’ü içine alan bu proje, güzergahındaki tarihi ve kültürel yerleşim yerlerini kapsıyor. Amaç, bu tarihi köylerin restore edilerek turizme kazandırılmasını sağlamak.

9- Uçmakdere: Miras Yolu’nun aktivite durağı Uçmakdere. Burası yamaç paraşütü yapacakların adresi. Bol virajlı, çokça da güzel manzaraya sahip Uçmakdere Miras Yolu’nun başlangıç noktası.

10- Hora Feneri: Hoşköy’de bulunan fener, 1861 yılında Fransa’dan getirilen malzemelerle Fransızlar tarafından yaptırılmış. Eskimiş, bir hayli bakımsız kalmış fener 20 metre yükseklikte.

11- Şarköy Sahili: Miras Yolu’ndaki köylerin bağlı olduğu ilçe Şarköy, Miras Yolu’nun son durağı. Tekirdağ’a uzaklığı Miras Yolu’ndan gidilirse yaklaşık 65, ana yoldan gidilirse 85 kilometre. Güzel bir sahile sahip, turizm merkezi haline gelen Şarköy’e yolunuz düşerse denizin içindeki denizkızı heykelini görmeyi de unutmayın.

12- Muratlı Atatürk Evi: Muratlı, Tekirdağ’ın 23 kilometre kuzeyindeki ilçesi. Burada Atatürk Evi adında aslında bir Göçmen Evi bulunmakta. Atatürk’ün 1936 yılında Romanya’dan gelen göçmenler için yapılan köyleri görmek ve incelemek amacıyla Muratlı’ya gelmiş, uğradığı bir ev 2000 yılında kamulaştırılarak Atatürk Evi olarak ziyarete açılmış.

13- Özcanlar Köfte: Tekirdağ’a gelmişseniz Tekirdağ Köftesi’ni tatmadan ayrılmamak gerekiyor. Biz tercihimizi Özcanlar Köfte’den yana kullandık. Porsiyonunda 10 köfte bulunuyor. Bazı yerlerde soğumasın 5 + 5 şeklinde servis ediliyormuş. Lezzet olarak orta kalitede diyebilirim.

Tatlı olarak da herkesin önerisi yöreye özgü Hayrabolu tatlısı ve peynir helvası.

Tekirdağ sonrası Kırklareli’ne doğru yolumuza devam ettik.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

İstanbul’daki son günümüzde Anadolu yakasını gezme kararı almıştık. Ancak bütün gezi boyunca o kadar yorulmuşuz ki… Normalde sabahın erken saatlerinde yürüyüşe başlayan bizler, öğle vakti saat 12’de Kadıköy’de buluşabildik. Bendeniz saat 10.30’da Bakırköy’den Turyol’un motoruyla Avrupa’dan Anadolu yakasına geçerken; Gezmek güzel şey Serdar yorgunluk morgunluk dinlemeden sabahın erken saatlerinde yola koyulmuş, Sultan Ahmet Cami, Ayasofya Cami ve Topkapı Sarayı’nın bulunduğu bölgeyi gezmişti. Durum böyle olunca, Kadıköy’e Serdar’dan daha önce varmış oldum. Ben de Serdar gelene kadar sırt çantamı emanetçiye bıraktım, Kadıköy’de yürüyüş yaptım, ailem için hediyeler satın aldım. Serdar gelince de Kadıköy sahilinde buluştuk, Moda’ya doğru yola koyulduk.

Moda Sahili

Kadıköy İskele’den Moda’ya doğru yürürken mevsimin etkilerini de görebiliyorduk. Yazın burası cıvıl cıvıl oluyormuş, biz kışın gittiğimiz için pek bir durgundu. Burada Arap aileyle karşılaştık. Yol tarifi sormak için bizi durdular. Serdar, Kadıköy’e nasıl gidebileceklerini anlattı. Ardından deniz kenarında biraz yürüdük, yolumuzu Barış Manço Müzesi’ne çevirdik.

Barış Manço Müzesi

Çocukluğunda Barış Manço’nun 7’den 77’ye adlı tv programını seyreden, gençliğinde ise Barış Manço şarkılarını gitarda çalıp söyleyen bendeniz için bu müze çok fazla anlam taşıyor. Barış Manço’nun ölmeden önce ailesiyle birlikte yaşadığı, 7’den 77’ye tv programını sunduğu, 80 ve 90’lı yıllarda doğanların Moda 81300 denilince akıllarına gelen yer olan bu muhteşem köşk, 1898 – 1900 yılları arasında Mr. Dawson tarafından Pepe Kalfa’ya inşa ettirilmiş. Aslında köşkün aynısından bir tane daha varmış; çünkü Mr. Dawson birini kendi, diğerini oğlu için inşa ettirmiş. Baba oğul burada çok uzun süre yaşamadan satıp İngiltere’ye geri dönmüşler. Daha sonra pek çok kez el değiştirse de Mr. Dawson’un evinin son sahibi Barış Manço olmuş. Diğer köşk, bu köşk kadar şanslı olmamış, kentsel dönüşüm çerçevesinde yıkılmış, yerine apartmanlar yapılmış.

Köşkün bahçe kapısından içeri girer girmez karşımıza çıkan domates, biber ve patlıcan heykelleri, Barış Manço’nun meşhur şarkısını ve hikayesini bizlere anımsattı Bahçenin yan tarafında bulunan ve Manço’nun tv programında da sıkça gördüğümüz arabası, en son nasıl park edildiyse o şekilde garajda duruyordu. Ardından köşkün giriş kapısına yöneldiğimizde bizi arkadaşım eşek heykeli karşıladı. İçeri girdiğimizde zevkle döşenmiş dekore edilmiş evin her köşesi ve her köşede karşımıza çıkan Manço’ya ait eşyalar bizlerde hayranlık uyandırdı. Kıyafetleri, takıları, kemerleri, piyanosu, cam vazo koleksiyonu bir harikaydı. Köşkün merdivenleri piyano tuşları şeklinde boyanmıştı. Merdiven boşluğundaki duvarlarda Manço’nun şarkılarının notaları yer almaktaydı. Köşkün her köşesinde Manço’yu hissedebiliyorduk.

Köşkün bütün odalarını çok beğenmiş olsam da en çok beğendiklerim limonluk (kışlık bahçe), şövalye odası ve banyo oldu. Limonluk adı verilen kışlık bahçenin duvarları sarı renkte, içerisinde Kurtalan Ekspres’e ait enstrümanlar var. Burada aynı zamanda Amerikan yapımı ilk orgları atası olarak bilinen “harmonium” da bulunmakta.

Şövalye Odası ise evin eski sahipleri tarafından kiler olarak kullanılan, Manço’nun çalışma odası olarak değerlendirdiği ilginç oda. Manço evi satın aldıktan sonra bu duvardaki sıvaları söktürerek orijinal duvarları ortaya çıkartmış. Belçika Kraliyeti’nin kendisine verdiği şövalye unvanındaki amblemden camlara ve kapıya yaptırmış. Odayı şövalyelerin kullandığı malzemelerle süslemiş.

Köşkün içerisinde beğendiğim odalardan birisi de banyo Neden banyoyu beğendiğim konusuna gelecek olursak, yapıldığı dönem düşünüldüğünde hala modernliğini koruyor olması sanırım Siyah fayanslarla döşeli olmasına rağmen aydınlatması çok iyi planlanmış, oldukça güzel gözüküyor.

Yol Güzergahımız

Barış Manço Müzesi’nden ayrıldıktan sonra aslında hedefimizde Cadde Bostan Sahili’ne gitmek vardı. Ancak gezimizin Kadıköy ayağına geç başlamış olmamız ve her yere yürüyerek gitmeye çalışmamız nedeniyle bu hedefimizi başka bir zamana bırakmaya karar verdik. Fenerbahçe stadının önünden geçtik. Bu sefer “Bize her yer Trabzon” atkısı açmadık. Bağdat Caddesi boyunca yürümeye devam ettik. Göztepe Parkı’nın önünden geçtik. Sonrasına İstanbul Oyuncak Müzesi’ne gidebilmek için ara yollara saptık.

İstanbul Oyuncak Müzesi

Oyuncak Müzesi’ne gitme hayalim, Sunay Akın’ı tanıdığım günden beri vardı. Bu hayalimin ilkini İzmir’deki Ümran Baradan Oyuncak Müzesi’ne giderek gerçekleştirmiştim. Ancak asıl gitmek istediğim hep İstanbul Oyuncak Müzesi’ydi; çünkü her köşesinde Sunay Akın’ın emeği vardı. Sunay Akın’dan dinlediğim hikayelerin hep bir parçası hayalimde beni bu müzeye götürüyordu. İşte 3 günlük İstanbul gezimizin benim için en önemli olan noktasına gelmiştik. İstanbul Oyuncak Müzesi ve bahçesindeki dev zürafalar karşımdaydı. Yeni yıl yaklaştığı için ne güzel de süslenmişti, bahçesinde kurşun askerler nöbet tutuyordu. Çocuklar cıvıl cıvıldı ve müzenin kapısından çıkıyordu. İçeride fotoğraf çekmek yasak olduğu için sizlerle sadece dış görünümünün fotoğrafını paylaşacağım. Buradan ayrılırken Oyuncak Müzesi’nin sloganı ile ayrılacaksınız. Yani bir elinizde çocuğunuz, bir elinizde de çocukluğunuz… Aklınızda ve hayalinizde kalanlardan başka şeylerin de size hatıra kalmasını isterseniz, Oyuncak Müzesi’nin jetonlarından satın alabilirsiniz.

Çamlıca Tepesi

Oyuncak Müzesi’nden ayrıldığımızda Çamlıca Tepesi’ne nasıl gidebiliriz diye kararsız kalmıştık. Aslında yola ilk çıktığımızdan beri bunu düşünüyorduk. Sonunda taksi tutmaya karar verdik. Biraz yürüdükten sonra boş bulduğumuz ilk taksiye bindik ve Çamlıca Tepesi’ne gittik.

Çamlıca Tepesi’ne gittiğimizde akşam olmak üzereydi, ezan okunuyordu. Hem güneşin son ışıklarını, hem de İstanbul’un akşam manzarasını görmeyi başarabilmiştik. Buraya dışarıdan yiyecek götürmek yasakmış. Bizim de elimizde teyzemin sabah hazırladığı kek ve tavuklu sandviçler vardı. Yasak olduğu için buradaki küçük masa ve taburelere oturmadık. Seyir balkonunda ayakta durarak İstanbul manzarasına doğru yiyeceklerimizi yedik. Buradaki köpekleri de besledik. Bu sırada biraz da donduk; çünkü akşam olunca hava soğumaya başlamıştı.

İstanbul’dan Ayrılış

Çamlıca Tepesi’nden ayrıldıktan sonra valizlerimizi almak için ben Kadıköy’e, Serdar Ümraniye’ye geçti. Buralardan otobüsle Sabiha Gökçen Havalimanı’na geçerek, uzmanlık sınavımız sonrası stres atmamıza yardımcı olan 9 günlük tatilimizi sonlandırmış olduk. Sabiha Gökçen’de metrelerce bagaj kuyruğunda sıra beklemiş olsak da uçağa tam vaktinde yetiştik, sağ salim Trabzon’a döndük.

Teşekkür

Gezimizin ana planlayıcısı Serdar’a çok teşekkür ederim.

 Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

“İstanbul yürüyerek gezilir mi, gezilirse nasıl gezilir?” gibi soruların cevabını Gezmek güzel şey site yöneticisi Serdar’la hakkıyla verdiğimiz İstanbul gezimiz işte karşınızda Bu gezimiz 3 gün sürdü ve neredeyse İstanbul’un altını üstüne getirdik. Ancak şunu söylemeliyim ki gezimizi yürüyerek gerçekleştirdiğimiz için fiziksel anlamda epey yorulduk. Yorgunluğumuz biraz da mevsimin kış olması, ara ara yağmur ve karın bize eşlik etmesi, yanımızda bizi yürüyüşten caydıracak kimsenin bulunmaması, üstelik ayakkabılarımızın da yürüyüş veya spor ayakkabı yerine bot olmasından kaynaklanıyordu. Bu nedenlerle ufak tefek sakatlıklarımız da oldu; ama şikayetçi değildik.

İstanbul’da günde 25 – 30 km’lik yürüyerek oluşturduğumuz rotalarımızın ilkini bu yazımda sizlerle paylaşıyorum. Eminönü‘nde Galata Köprüsü‘nün başladığı yer bizim yürüyüşe başlangıç noktamızı oluşturuyordu. Eminönü’nde hafif yağmurlu bir günde o muhteşem deniz kokusunu içimize çeke çeke, martıları, iskelelerden kalan gemileri ve balık ekmek satan balıkçıları seyrede ede köprüyü karşıya geçtik; böylece İstanbul Boğazı‘nın batı kıyısındaki yürüyüşümüze başlamış olduk.

İlk Hedefimiz Galata Kulesi

Galata Köprüsü’nü karşıya geçtikten sonra artık Karaköy‘deydik. İlk hedefimiz olan Galata Kulesi için İstanbul’un eski ve dar sokaklarında yukarıya doğru tırmandık. Galata Kulesi, benim İstanbul’da en sevdiğim yer olduğu için heyecanlıydım. Ayrıca burayı ilk defa kışın ve yağmurlu bir havada ziyaret edecektim. Biraz tırmandıktan sonra tüm ihtişamıyla kule karşımıza çıkmıştı. Galata Kulesi’ni ziyaret edip eşsiz manzarasını hafızlarımıza kazıdıktan sonra İstiklal Caddesi‘ne doğru yola koyulduk. Galata Kulesi’ni daha önce sitede paylaşmıştık, dilerseniz okuyabilirsiniz.

İstiklal Caddesi

Galata Kulesi’nden ayrıldıktan sonra İstiklal Caddesi‘nde ilerlemeye başladık. Bu arada boş boş yürümedik, İstiklal Caddesi üzerinde yer alan görülmesi gereken yerleri de ziyaret ettik. Kırım Kilisesi, Santa Maria Draperis Kilisesi, Sent Antuan Kilisesi ve Çiçek Pasajı‘na gittik; Galatasaray Üniversitesi’nin görkemli kapısının önünden geçtik.

Sabahın erken saatleri olduğu için etrafımız sessiz sakindi, hatta bir kerecik bile olsun tramvay geçmedi. Sokak çalgıcıları da yoktu. Sanırım saat seçimimiz yanlıştı; ama yazıyı okumaya devam ederseniz bunu nasıl telafi ettiğimizi görebilirsiniz

Madame Tussauds Müzesi‘ne giriş ücreti pahalı olduğu için girmedik. Serdar daha önce Amerika’da Madame Tussauds Müzesi’ne, ben ise Eskişehir’de Yılmaz Büyükerşen’in Balmumu Heykeller Müzesi‘ne gitmiştik. Biraz da bu nedenle buradan feragat ettik. Sokak satıcılarından kestane satın alıp Taksim’den Beşiktaş Vodafone Arena’ya doğru yürüyüşümüze devam ettik.

Beşiktaş Vodafone Arena

Beşiktaş Vodafone Arena’ya vardığımızda, Gezmek güzel şey site yöneticisi Serdar, hemen atkısını çıkardı. Ancak özellikle altına çizmek istiyorum, bu atkı basit bir atkı değildi; çünkü üzerinde Trabzonspor’un bordo mavi renkleriyle “Bize her yer Trabzon” yazıyordu. Ardından stadın önünde Serdar’a atkısıyla fotoğraf çektim. Çekerken şiddete uğramadık, kimsecikler de görmedi. Zaten burada önemli olan da Serdar’ın “Bize her yer Trabzon” temalı fotoğraflarına bir yenisini daha eklemiş olması, taraftarlar arasında çatışma çıkarmak değil

Dolmabahçe Caddesi

Stadın önünde Serdar’a fotoğraf çektikten sonra Dolmabahçe Caddesi boyunca yürüdük. Dolmabahçe Sarayı, Saat Kulesi ve Camisi‘nin önünden geçtik. Daha önce ziyaret ettiğimiz için sarayın içine girmedik. Cadde boyunca, Atatürk’ün duvarlara asılı siyah beyaz fotoğraflarına baka baka yürüdük.

Biraz ilerleyince Barbaros Parkı‘na vardık. Burada Barbaros Hayrettin Paşa’nın türbesi ve heykeli bulunmakta. Ruhuna dualarımızı ilettik, heykelini selamladık.

Yeni durağımız Çırağan Sarayı idi. Tabii ki içeri girmedik, dışarıdan fotoğrafını çektik. Ortaköy’e adım adım yaklaşıyorduk ve heyecanlıydık. Daha önce pek çok kez buraya gitmiş olsam da restorasyon çalışmaları nedeniyle Ortaköy Cami‘nin içini ziyaret edememiştim. Bu sefer ziyaret edebilecektim.

Ortaköy

Ortaköy’e geldiğimizde hemen buranın deniz kıyısında yer alan meşhur camisi Ortaköy Cami‘nin  önünde fotoğraf çekildik. Güvercinlerin arasından geçerek camiye doğru yöneldik ve caminin içini ziyaret ettik.

Ortaköy Cami’nin esas adı Büyük Mecidiyeköy Cami olsa da bulunduğu bölgenin adıyla anılıyor. Sultan I. Abdülmecid tarafından 1854 yılında yaptırılmış. Dış mimarisinde beyaz kesme taş, iç mimarisinde ise pembe mozaikler ve mermer kullanılmış. Caminin duvarlarındaki, geniş ve büyük pencereler adeta doğal spot görevi üstlenerek kubbeye yakın konumda bulunan Allah, Hz. Muhammed ve dört halifenin yazılı olduğu bölümleri aydınlatmış. Öyle ki gündüz vakti ihtişamlı avizeleri kullanmaya gerek kalmamış.

Cami ziyaretimizi tamamladıktan sonra kardeşim Ecem’in bana 3-4 yıldır anlattığı meşhur kumpirciyi bulmaya çalıştık. Mekanın adını bilmediğimiz için bulmada biraz zorlandık. Halbuki hemen denizin kıyısındaymış. Öğle yemeği niyetine kumpir yedik. Ecem burada waffle da yemişti ve buranın waffle’ının hayatında yediği en güzel waffle olduğunu iddia ediyordu. Gezilerimizde yemekler hiçbir zaman önceliğimiz olmasa da sırf bu nedenle istisnai bir durum yaratarak kumpirin üstüne waffle da yedik Ancak ikisi de standarttı bizce, olağanüstü güzellikte değildi. Belki de yine mevsimin kış olmasının ve turizmin sessizliğinin azizliğine uğramıştık.

Bebek

Ortaköy’den ayrıldıktan sonra İstanbul Boğazı’nın kıyısındaki yürüyüşümüze devam ettik. Arnavutköy ve Bebek‘e doğru ilerlerken dikkatimi çeken bir şey oldu. Bütün yatlar deniz kıyısına demirlenmişti, deniz kıyısında neredeyse boş yer yoktu. “Herkesin yatı mı var acaba?” diye düşünürken Serdar’ın uyarısı sayesinde bunun nedenini anladım. Ben İstanbul’u hep yazın ziyaret ettiğim için büyük ihtimalle yatlar denizde oluyordu. Bu sefer mevsim kıştı, deniz dalgalıydı ve ara kar yağıyordu. Yatların kıyıya demirli olması normaldi

Yürürken Bebek Parkı‘ndan ve İstanbul’un meşhur aktivitesi olan boğazda kahvaltının adresi restoranları gördük. Hafta sonları hava da güzelse tıklım tıklım olan, hatta yemek sırası için oluşan kuyrukların sokaklara kadar taştığı mekanlar, hafta içi sinek avlıyordu. Önemli de değildi, mis gibi deniz kokusunu içimize çeke çeke, İstanbul’un güzel manzaralarına baka baka ilerliyorduk. Arada bir üşüyorduk, arada ayaklarımıza ağrılar giriyordu; ama daha önce de belirttiğim gibi önemli değildi

Rumeli Hisarı (Boğazkesen Hisarı)

Rumeli Hisarı‘na gelince dışarıdan bakmakla olmaz, müzekartımız da var. Hazır müzekartımız da varken ücretsiz içeri girelim dedik. Açıkçası içeride ne olduğunu bilmiyorduk. Surların tepesine çıkarız, İstanbula’a birazcık da tepeden bakarız diye düşünmüştük. Ancak surlara çıkış mümkün değilmiş. Hisarın bahçesinde toplar vardı, onlara baktık, biraz yürüdük, sonra da dışarı çıkıp yolumuza devam ettik.

Bu arada unutmadan Rumeli Hisarı‘yla ilgili birkaç önemli bilgi verelim. Rumeli Hisarı, 1452 yılında Fatih Sultan Mehmet tarafından boğazın en dar noktasına yaptırılmıştır. 90 gün gibi kısa sürede tamamlanmış olması ve dünyanın en büyük kale burçlarına sahip 3 büyük kuleden oluşması en önemli özellikleridir. İçerisindeki amfitiyatroda daha önceleri konserler verilirken, tarihi dokuyu bozmamak adını yasaklanmış.

Baltalimanı Japon Bahçesi

Rumeli Hisarı’dan ayrıldıktan sonraki ilk hedefimiz aslında Emirgan Korusu’ydu. Yol üstünde Baltalimanı Japon Bahçesi‘ni görünce girmek istedik. Daha önce Konya’daki Japon Bahçesi’ne gitmiştim ve çok beğenmiştim. Hatta sitede de yazmıştım, dilerseniz okuyabilirsiniz. Ancak buradaki Japon Bahçesi çok amatörce oluşturulmuştu, kapısında yazan Japon Bahçesi’ni görmesem burasının Japon Bahçesi olabileceği aklıma bile gelmezdi. Ancak şunu da belirtmeliyim ki geziden döndükten aylar sonra (aslında çiçeklerin özellikle de lalelerin açtığı baharın yeşilin en güzel etkilerini doğada gördüğümüz bir zamanda) karşımıza çıkan fotoğrafla epey şaşırmıştık. Meğer Baltalimanı Japon Bahçesi de en az Konya’daki Japon Bahçesi kadar güzelmiş. Kış mevsiminin azizliğine uğramıştık Biz de ne yapalım, burada kısa süre kaldıktan sonra Emirgan Korusu‘na doğru devam ettik.

Emirgan

Emirgan’a vardığımızda gerçekten çok yorulmuştuk; çünkü sabahtan beri yürüyorduk ve akşam olmak üzereydi. Emirgan Korusu’na nasıl en kısa yoldan gideriz diye düşünürken ara yollara saptık, arka kapısından girdik. Lale Müzesi‘nin önünden geçtik. Ağaçların arasındaki yaya yollarından yürüdük. İçeride bulunan köşklerin ve yapay gölün fotoğrafını çektik.  Bu sırada 1-2 dakika süren kar yağışı da oldu. Böylece lale zamanı ya da ilkbaharda gelmek gerektiğini anlamış olduk; çünkü daha önce baharda gittiğimde cıvıl cıvıldı buralar, mevsimin kış olması nedeniyle pek bir renksizdi. Anlayacağınız İstanbul’a bir sonraki gidişimi ilkbahara denk getirip tekrar gidesim var hem Baltalimanı’na hem de Emirgan’a. Size de önerim ilkbaharda lalelerin açtığı zamanda gitmeniz

Akşam Olunca

Emirgan Korusu’ndan yorulmuş bir şekilde ayrılırken otobüs durağına yöneldik. Akşam saatlerinde burada trafik çok sıkıştığı için önce otobüsle Levent’e geçtik, sonra orada metro aktarması yaparak Taksim’e gittik. İstiklal Caddesi‘nde de biraz yürüdük. Sonra ben donduğum için liseden arkadaşlarımız Pelin ve Serkan’ı bekleyemeden J’adore‘a gidip oturduk. Arkadaşlarımız gelince sohbet edip hasret giderdik. Burada yediğimiz Oh la la Beatrice ve sufleyi çok beğendik. Farkındaysanız akşam yemeği yemeden tatlıyla geçiştirdik. Bu nedenle ben tatlı hakkımı iki tane sufleden yana kullandım

J’adore’dan çıkışta İstiklal Caddesi daha bir renklenmiş, şenlenmişti. Sokak çalgıcıları her yerdeydi. Tramvay geçiyordu. Demek ki böyle ünlü caddeler insanıyla eğlencesiyle seviliyor.

Eminönü ile başlayıp İstiklal Caddesi’yle bitirdiğimiz yürüyüşlü İstanbul gezimizin 2. günü de en az 1. gün kadar güzel geçti. Onu da okumak isterseniz, tıklayabilirsiniz

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel