Yağmur, sel suları ve rüzgarın yapıyı aşındırmasıyla oluşan peri bacaları ülkemizde en çok Kapadokya bölgesinde meşhur. Bu yüzden de peri bacaları denilince sanki sadece Kapadokya’da varmış gibi düşünülür. Ancak ülkemiz peri bacaları yönünden oldukça zengin. Farklı bölgelerde o kadar çok var ki, duydukça gördükçe şaşırmamak elde değil. Örneğin benim görüp hayran olduğum iki örnek; Erzurum Narman ve Manisa Kula’daki peri bacaları (Kuladokya).

Şavşat’taki peri bacalarına eşimle Artvin için plan yaparken denk geldik. İlk defa gördüğüm bu oluşumu yerinde görmemiz lazımdı. Hemen nerede olduğu ve nasıl gidileceği hakkında araştırmalara başladım. Çok bilgiye ulaşamadığım için de bu yazıyı yazmaya karar verdim

Şavşat Peri Bacaları Nerede?

Peri bacaları, Artvin’in Şavşat ilçesi sınırlarındaki Karagöl’e oldukça yakın konumda bulunuyor. Google Haritalar üzerindeki konumu doğru. Ancak yol tarifi aldığınızda sizi yanlış yönlendirecektir. O yüzden sizlere ayrıntılı anlatmaya çalışacağım.

Şavşat Peri Bacaları’na Nasıl Gidilir?

Öncelikle aracınızın altının yüksek olmasına çok da gerek olmadığını söyleyeyim. Sadece eğer altı alçak bir araca sahipseniz daha çok yürümeniz gerekebilir Onu da doğa yürüyüşü olarak kabul edersiniz.

Gelelim yol tarifine…Peri bacaları için sapacağımız yol Veliköy – Karagöl rotası üzerinde kalıyor. Haritadan kolayca bulabilmeniz için koordinatları vereyim: 41°17’58.5″N 42°27’59.0″E

Bölgeye geldiğinizde doğru konumda olup olmadığınızı teyit etmek için iki şeye bakmak gerekiyor. Birincisi Meşeli Köyüne Hoşgeldiniz (Baktığınız yere göre Güle Güle de yazabilir )tabelası, ikincisi de “Peri Bacaları 1.5 km” yazan yol ayrımı tabelası.

Yol ayrımından sapıp devam ediyoruz. Yol stabilize ancak çok kötü değil. Belli bir noktaya kadar aracınızın durumuna göre gidebilirsiniz. Bazı yerler çamurlaşmış ise çimen üzerinden geçip devam edebilirsiniz, lastik izlerini göreceksiniz. “Yok, ben risk alamam” derseniz de aracınızı bulunduğunuz yere bırakıp doğa yürüyüşüne başlayabilirsiniz.

Yaklaşık 1 kilometre sonra yol ikiye ayrılacak. Burada solu tercih etmeniz gerekiyor. Sağınızda bataklık tarzı bir geniş alan göreceksiniz. İşte orası Çil Gölü. Göl adına bir şey göremeseniz de öyle

Çil Gölü etrafında devam ederken karşınıza bir yol ayrımı daha gelecek. Tekrar solu seçiyoruz. Artık araç yolu bitti. Çok kısa patika yolu sonunda o eşsiz manzara bizi bekliyor olacak.

Patika yoldan ilerken de bir ayrımla karşılaşacaksınız. Burada çok küçük bir tabela konulmuş. Yine solu tercih ediyoruz

Şavşat Peri Bacaları

Güzel bir doğa yürüyüşü sonrası işte o güzellik… Küçük bir alanda olsa da gitmeye görmeye değer. Karşı köylerin görüntüsü de ayrıca huzur verici.

Ancak burası oldukça tehlikeli. Bölgede gezerken çok dikkatli olmak gerekiyor. Herhangi bir koruma önlemi olmadığı için peri bacalarını göreyim derken bir kaza yaşamayın. O yüzden de kenarlara çok yaklaşmamanızı öneririm.

Unutmadan eklemem gerekiyor. Van Başkale’deki Vanadokya, Kütahya Simav’daki Peri Vadi, Çankırı Sakaeli Gelincik Kayası gibi birçok yerde benim henüz görmediğim diğer peri bacaları bulunmakta. Başka bilmediklerimiz varsa lütfen ekleyin Bakalım diğer peri bacalarını görmek nasip olur mu? Olursa ne zaman…

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

BİTMEK BİLMEYEN GEZİ YAPMIŞIZ 

İki günlük Artvin gezimizin ilk gününde “Kenan Emice’nun Çayluğu”, “Hacı Mehmet Şelalesi”, “Mençuna Şelalesi” ve “Deliklikaya Şelalesi”ni gördükten sonra (gördüğünüz gibi sulu selli yerlerin hiçbirini boş geçmiyoruz Çünkü şelalelerin hastasıyız) akşam konaklamak üzere Ceyda Abla sayesinde önceden rezervasyon yaptırdığımız Artvin merkezdeki öğretmenevine gittik. Tabi ki de aksiyon seven bu ekip hemen odasına çekilip dinlenmeye başlamadı. Artvin sokaklarındaki maceramızı Masum’un Deliklikaya Şelalesi‘ni kaleme aldığı yazıdan okuyabilirsiniz. Gelelim ikinci günümüze. İkinci gün sabah saat 8 civarı kahvaltımızı yapıp öğretmenevinden ayrıldık. Konaklama ücreti kişi başı 50 TL’idi. Buradan ayrıldığımızda ilk olarak Şavşat ilçesine bağlı Pınarlı Köyü’nde bulunan Balık Gölü‘ne, Cevizli Köyü’nde bulunan Tibeti Kilisesi‘ne, Karagöl‘e ve Artvin Merkez’e bağlı Hamamlı Köyü’nde yer alan Dolishane Kilisesi‘ne uğradık. Daha sonra başlıktan da anlayacağınız üzere yazının asıl konusu olan Maral Şelalesi‘ni görmek için Borçka ilçesinde yer alan Maçahel Vadisi‘ne doğru yola koyulduk.

ŞİMDİ BİLDİĞİNİZ TÜM VADİLERİ UNUTUN

Bahsettiğimiz şelale; Artvin ile Gürcistan’ın Acara Özerk Cumhuriyeti’ne yayılan Maçahel Vadisi‘nde, Karçal Dağları’nın eteklerindeki Maralköy‘de yer alıyor. Bölge, 1921’de yapılan referandum sonrası Rusya-Türkiye arasında yapılan sınır anlaşmasıyla bugünkü halini almış. Vadide bulunan 18 köyün 12’si Gürcistan, 6’sı ise Türkiye sınırlarına dahil edilmiş. Türkiye sınırları içindeki bu 6 köyün ismi Camili (merkez köy diyebiliriz), Efeler, Kayalar, Uğurköy, Düzenli ve Maralköy. Vadide yer alan köyler yerleşim özellikleri bakımından el bileği ve 5 parmağa benzetildiği için Gürcü dilinde “Maça” el, “hel” bilek anlamında Maçahel olarak anılıyor. Gürcü sınırı Camili Köyü’nün hemen aşağısından geçiyor. Kış şartları çok çetin geçtiği için, uzun bir süre yağan kar yerden kalkmıyor ve yollar kapanıyormuş. Bu sebepten dolayı köylerdeki acil durumlarda (hastalık, doğum vs.) yerli halk  Gürcistan-Türkiye arasında imzalanan protokol kapsamında Borçka ya da Artvin yerine özel araçlar ile Gürcü tarafına götürülüyormuş.

Camili Havzası olarak da tanımlanan bu vadi 2006 yılında UNESCO tarafından ‘Dünya Biyosfer Rezerv Alanı‘ seçilerek Türkiye’nin ilk biyosfer alanı unvanı alan yeri olmuş. Biyosfer alanı ‘küresel öneme sahip doğal alanların korunması ve yöre halkının sürdürülebilir gelişimini sağlamak amacıyla UNESCO tarafından onaylanan alanlar’ şeklinde açıklanabilir. Dünya’da bu şekilde 621 rezerv alanı varmış. Bunlarda birinin de bizim topraklarımızda olması mutluluk verici. Bölge aynı zamanda WWF ve TEMA tarafından da korunuyor. Bu gizli cennetin bu kadar bozulmadan kalmasının sebeplerinden biri, belki de en önemlisi; kış aylarındaki ulaşımın zorluğu. Yolların kardan dolayı 6 ay kapalı kalması ve dışarıdan kimsenin köye ulaşamaması adeta Maçahel’de zamanı durdurmuş (hatta geriye sarmış), bu sayede bölge yapısını koruyabilmiş.

MARAL ŞELALESİ’NE NASIL GİDİLİR?

Borçka’dan yola çıktığınızda Google haritalardan Maralköy’ü aratınca takip etmeniz gereken yol güzergahını hemen çiziyor. Buna göre yaklaşık olarak 52 km’lik bir yol gitmeniz gerekiyor. Ancak merkezden uzaklaşınca Gürcistan sınırında yola devam ettiğiniz için telefonunuz çekmeyebilir, GPS konumunuzu kaybedebilir (benim böyle oldu mesela; ama benden başka herkesin telefonu çektiği için sorun olmadı). Bulunduğunuz yolda hiçbir yere dönmeden direk devam edin ve yılmayın 43 km sonra sağa doğru ayrılan Borçka Karagöl Tabiat Parkı’nı göreceksiniz. Buradan da dönmeden direk devam etmeniz gerekiyor. Aşağı yukarı 5 km kadar ilerleyince “MACAHEL GREEN ROOF HOTEL” ve “MACAHEL KONUK EVİ” diye 2 adet tabela göreceksiniz. Bu tabelalardan tam sol yaparak yukarıya doğru toprak yola girmelisiniz. Yaklaşık 4 km de bu şekilde ilerledikten sonra şelaleye ulaşabilirsiniz

Buraya kadar olan kısım sizin içindi. Şimdi gelelim bizim yolculuğumuza. Biz yolumuza devam ederken sis yavaş yavaş görüş mesafemizi azaltmaya başlamıştı. Ancak bu sis bizim gibi yılmayan dörtlüye vız gelir tırıs giderdi. Çünkü SER-TUR (Böyle bir tur şirketi gerçekte yok. Sadece bize özel) ayrıcalıkları ve kalitesi ile bize tüm dağlar bayırlar düz yol, sisli yağmurlu tüm havalar pırıl pırıl geliyordu. Derken ilerledikçe sis iyice yoğunlaştı ve görüş mesafemiz neredeyse 1 m’ye kadar düştü. Bu yoğun siste ve araçtaki sessizlikte bir süre yol aldık. Tabi bu sırada ben “İnşallah Serdar Abi ve Ceyda Abla sis sebebiyle dönelim demezler.” diye içimden geçirirken Serdar Abi ve Ceyda Abla da “Acaba dönelim diyecekler mi?” diye içlerinden geçiriyorlarmış. Masum’u hiç söylemiyorum bile. Çünkü ona göre “Ölmek var dönmek yoktu“. Tabi bu içimizden geçirdiklerimizi şelale dönüşünde dile getirdik

Siste ilerlerken araçtaki sessizlik de devam ediyordu. Derken sükuneti bozan Serdar Abimiz oldu. “Gençler sizin şansınız nereye gitti, hani?” diyerek dikiz aynasından bir bakış attı Masumla bana. Bunun üzerine durur muyuz tabi hemen Masumla beraber tüm enerjimizi birleştirip sisin dağılması için iyi ve güzel şeyler düşünmeye başladık. Sonra ne oldu dersiniz. Tabi ki de şansımız bize yardım etti ve sis dağıldı. Tabi Serdar Abimiz Hacı Mehmet Şelalesi’ndeki yol bulurken bize yardım eden şansımız ve sisi dağıtmamız üzerine hâlâ ne kadar şanslı insanlar olduğumuzu kabul etmemişti (Gümüşhane’deki, Avusor’daki, Huser’deki şansımızdan hiç bahsetmiyorum bile). Tam bu sırada bir anlaşma doğdu. Daha önce şelalenin yolu şelaleye inen yere kadar gitmiyormuş. Yarım saatlik bir yürüme yolu varmış. Dedi ki “Eğer bu yol şelalenin olduğu yere kadar giderse şansınızla alakalı bir daha konuşmayacağım”. Ve tabi ki yine şansımız bize güldü ve aracımızla şelaleye inebileceğimiz yere kadar gittik. Biricik şoförümüz üzülerek de olsa artık çok ama çok şanslı insanlar olduğumuzu kabul etti

Tam patikaya ineceğiniz yerde “ŞELALE ET MANGAL MURAT’IN YERİ” diye kırmızı bir tabela göreceksiniz. Bu tabela patikanın başlangıcını gösteriyor size. Yaklaşık 15 dakikalık hiç de zorlu olmayan yürüme mesafeniz var. Masum ve ben önden, Ceyda Abla ve Serdar Abi arkadan yürümeye başladık. Patika yolu yeterince geniş, kuru ve çok az bir eğime sahip. Aşağıya indiğinizi anlamıyorsunuz bile. Patika yol bitince yan taraflarında tahta korkulukları bulunan merdivenleri inmeye başlıyorsunuz.

15 dakikalık yolun tam ortasına vardığınızda “ŞELALE ET MANGAL MURAT’IN YERİ“ne geliyorsunuz. Burayı şelaleyi tam karşıdan gören ahşaptan bir seyir terası olarak düşünebilirsiniz. Tabi karşıdaki muhteşem doğa harikasını gördükten sonra bu terasta ne kadar kalabilirsiniz bilmiyorum. Çünkü bir an önce aşağıya inip bu mükemmelliği daha yakından görmek hatta yaşamak isteyeceksiniz.

Buradan sonra yola merdiven inerek devam edeceksiniz. Haliyle suya yaklaştıkça artan nemden dolayı zemin giderek kayganlaşmaya başlıyor. Ama buna rağmen şelaleye ulaşmak zorlu değil.

Sonunda yol bitmiş ve Maral Şelalesi tüm görkemiyle karşımızdaydı. Şelaleyi karşımda gördüğümde nutkum tutulmuş, gözlerim fal taşı gibi açılmıştı. Bir elimle de şaşkınlıktan kocaman açılmış ağzımı kapatıyordum. Şaşkınlığımı üzerimden atınca kendimi bir süre oyun grafiği içinde bir kahraman gibi, bir süre de National Geographic kâşifleri gibi hissettim. Yüksekten düşen suyun sesi diğer tüm sesleri duymamızı engellediğinden sadece bu gizli cennete odaklanmıştık. 63 metreden düşen suyun yarattığı hava akımını yüzümüzde hissetmek de daha farklı ve tarif edilemeyecek bir histi. Yöre halkı tarafından “Yeryüzü Cenneti” olarak adlandırılan şelale, çevresindeki doğal yaşlı orman ve bitki örtüsüyle muhteşem görüntüler oluşturuyor. Yeşilin tonlarının su damlalarıyla dansını izlemekten kendinizi alıkoyamıyorsunuz burada.

Pazar günü olmasına rağmen sadece biz oradaydık (bizden hemen önce bir gezi grubu turunu tamamlayarak oradan ayrılmıştı.) Sadece bizim bulunmamız da ayrı bir şans. Bu şaheserle birlikte bol bol fotoğraf çekilip, bol bol fotoğraf çektikten sonra üzülerek de olsa şelaleden ayrılıp az evvel bahsettiğim ahşap terasa çıktık. Burada da şahane fotoğraflar çekilerek dönüş yoluna koyulduuuuukkkk.

Bizim Maral serüvenimiz dolu dolu ve paha biçilmezdi. Ölmeden önce mutlaka bir kere görün, gösterin. Cennetin fragmanını Dünya’da görebilme şansınız varken bu fırsatı kaçırmayın derim

Son olarak “BANA SELFİ ÇUBUĞUMU VERİN SİZE DÜNYA’YI GEZDİREYİM” adlı çalışmam için lütfen tıklayınız  😉

Hepinize bol gezmeli, bol tozmalı, bol şelaleli günler diliyorum. Hoşçakalın…

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

İki günlük Artvin gezimizin ilk durakları olan “Kenan Amca’nın Çaylığı” ve “Hacı Mehmet Şelalesi”ni ben ve Nagehan  yazmıştık. Bu ikisinden sonra Mençuna Şelalesine gittik. Sitede daha önce yazılmış olduğu için tekrar yazmıyoruz. Kısaca bahsedecek olursak da: Patika yolunu düzenlemişler artık şelaleye ulaşmak daha kolay, hafta sonu olduğu için de biraz kalabalıktı. Mençuna’dan sonra bu yazımızın asıl konusu olan “Deliklikaya Şelalesi”ne doğru yola koyulduk. Bu arada gezilerde yemek yemiyor muyuz diye merak ediyorsanız, elbette yiyoruz ama vakit kaybı olmaması için yolda giderken arabada bir şeyler atıştırmayı tercih ediyoruz. Bu gezideki temel besin kaynaklarımız da Ceyda Abla’nın getirdiği atıştırmalıklar ve Nagehan’ın getirdiği (daha doğrusu bir orduya yetecek kadar getirdiği) abur cuburlardı.

Deliklikaya Şelalesi’ne nasıl gidilir?

Şelale Artvin’in Murgul ilçesine yaklaşık 7 km uzaklıktaki Başköy’de bulunuyor. Murgul merkezden sonra köye girdiğimizde doğru yolda olup olmadığımızdan emin olamadık. Bizi şelaleye götürecek bir tabela da karşımıza çıkmayınca kapıda halı çırpan bir teyzeye yol sormayı tercih ettik. O da yola devam etmemizi karşımıza çıkan ilk yol ayrımında da taşlıklı yoldan gitmemiz gerektiğini söyledi. Taşlık yola ulaştığımızda ise yanımızdan geçen bir amca yoldan sapmadan devam edin dedi.Bu arada yol sorduğumuz herkes de bize ısrarla memleket soruyordu .Şunu belirteyim köyün içerisinde şelale için tabelalar var hatta taşlık yola ulaştığınızda da yazıyor ama buradan sonrası yeterince yönlendirici sayılmaz. İlerlerken sola doğru bazı çıkışlar vardı; biz hiçbirine sapmadan devam ettik. Şelaleden önce de  bir işletme kendi tabelasını asmış  “Deliklikaya Alabalık Çiftliği” diye. Ona dönmeyip sadece “Deliklikaya” yazan yönde  ilerlediğimizde zaten şelale karşımıza çıkıyor. Şelalenin önünde araba park edebilecek kadar geniş alan bile bulunmakta.

Neler Yaptık?

 Şelaleye vardığımızda yanındaki çardaklarda birkaç aile piknik yapıyordu, ama manzaraya doymuş olacaklar ki şelale ile pek alakaları yoktu.  Küçük ama çok hoş bir şelale. Gördüğümüzde adının da nereden geldiğini anlamış olduk doğal olarak. Akan su büyük bir kayayı  delmiş, şelalenin suyu yaklaşık 4 metre çapındaki  kaya deliğinin içinden akıyor. Taşların yüzeyleri yosunlarla ve çeşitli bitkilerle kaplandığı için göze daha bir güzel görünüyor. Önünde pek derin olmasa da bir de havuzu var. Piknikçi akınınına daha uğramadığı için  doğallığını korumuş durumda.

Tabi biz şelaleyi incelerken ben suyun aktığı o kayanın üzerine çıkabilir miyim acaba diye düşündüm. Şelalenin yukarısına bakınmaya başladım, bizimkilere çaktırmadan çayın öte tarafına geçip bir koşu  çıktım hemen kayaya. Kafamı uzattığımda zaten Serdar Abi ve Nagehan’ın da çıkma planı yapıyor olduğunu gördüm, ee aklın yolu bir tabi. İşin içine macera da girince. Ben ilk sefer ayakkabılarımla çıkmıştım ama oldukça tehlikeli olduğunu fark ettik, taşlar gerçekten çok kaygan ve oldukça dikti. Birlikte tekrar çıkarken ayakkabılarımızı çıkarmayı tercih ettik. Ceyda Abla bizimle gelmek yerine “bana iş çıkartmayın şimdi” diyip aşağıdan fotoğrafımızı çekti. Bir sürü fotoğraf çekildik. Çıplak ayaklarımızla suyun ve toprağın tadını çıkardık. Sonra da doyasıya çekilmesi için pisti Nagehan’a bıraktık

Ayrılmadan önce de şelalenin altında biraz vakit geçirdik, ekip selfimizi çekilip yola koyulduk. İlk günkü gezimiz bitmişti güya, konaklamak üzere Artvin Öğretmen Evi’ne dönüyorduk ama yine uğrayacak bir yerler bulduk 🙂

Atatepe’ye gidiş

Serdar Abi, öğretmenevine dönmeden önce Atatepe’ye de çıkalım dedi gelmişken. Artvin dağlarında tırmana tırmana tepeye ulaştık. Ortasında restaurant tarzında bir sosyal tesisi var, tesisin tepesinde ise Türkiye’nin en büyük Atatürk heykeli bulunuyor. Şehri ve manzarayı kuşbakışı seyredebiliyorsunuz.

Tepeden şöyle bir etrafı seyrederken  Nagehan’la benim dikkatimizi kenardaki heykelimsi taşlar çekti. Ne olduklarıyla ilgili düşünürken  aynı heykelin parçalı hali olduğunu farkettik. Asıl heykelin bakır kaplama ile yapıldığı yazıyordu, muhtemelen bu parçaları da kalıp olarak kullandılar.

Akşam Yemeği

Akşam konaklayacağımız öğretmen evine gidip , eşyalarımızı yerleştirdikten sonra yemek yemek üzere dışarıya çıktık. Planımızda cağ kebabı yemek vardı ama  girdiğimiz bir lokantada bu saatte(saat 22.00 civarıydı sanırım) hiçbir yerde bulamazsınız cağ kebabını dediler. Biz de internetten  bulduğumuz Çardak Restorant’a yemek için geçtik. Yemekte kuzu şiş ve Artvin köfte söyledik.

Yemekten sonra yatıp dinlensek mi yoksa bir şeyler mi yapsak diye konuşuyorduk. Ceyda Abla bulunduğumuz yere yaklaşık 3 km uzakta “Milk Bar” diye bir mekan olduğunu söyledi. Bir gazla  “E haydi gidelim” diye çıktık biz de, tabi sandığımız kadar kolay olmayacaktı.

Yemekten Sonra Yürüyüşümüz

Yemek yediğimiz yerden çıkıp Milkbar’a gitmek üzere gecenin bir yarısı yola düştük. Bir süre her şey güzeldi muhabbet ede ede ilerliyorduk. Yol bize kısa gelmişti; ama sürekli kıvrıla kıvrıla gitmemizden ve yokuşlarla cebelleşmekten yorulmuştuk. Geri mi dönsek, yol çok uzayacak  diye düşünürken karşımıza büyükçe bir merdiven çıktı. Nagehan “Kestirme yol burası, aşağıya inelim.” dedi. Biz de peşine takılıp inmeye başladık. Tabi merdivenin sonuna geldiğimizde karanlık, dapdar, in cin top oynayan sokakların arasında bulduk kendimizi. Serdar Abi “Kestirme deyince ben de gerçekten öyle sandım.” deyip gülüyor, Nagehan “Ee Artvin sokaklarında da sürtmedim demezsiniz artık.” diyor, Ceyda Abla da dışa vurmasa da “Nereden uydum bunların aklına?” diye içinden geçiriyordu muhtemelen. Hızlıca ışığa doğru yönelip tekrar yolumuzu bulduk tabi. Ara sıra ben de navigasyonu kaçırınca zaten yürüyemediğimiz yolu uzata uzata gittik anlayacağınız

Yolun yarısına geldiğimizde yediğimiz yemekten olacak ki Nagehan’ın karnı ağrımaya başladı. Bütün bunlara rağmen bizim “ ölmek var dönmek yok” stratejimiz Serdar Abi ve Ceyda Abla’nın tereddütlerine baskın çıktı ve kalan yolu da yürüdük. Komik olan bir diğer şeyse gittiğimizde işletmenin açık olmama ihtimaliydi. Ama sağ salim  bulduk yeri sonunda. Menü oldukça genişti, süt ürünlerinin daha güzel olduğunu duyduğumuzdan onları tercih ettik, içeride bir saate yakın oturduk, muhabbet ettik. Biz içeceklerimizi yudumlarken Nagehan da bir yandan nane limon içiyor; bir yandan da sıcak bardakla karın ağrısını geçirmeye çalışıyordu.

Çıktığımızda saat çok geç olmuştu ve kimsenin dönüş yolunu yürümeye mecali kalmamıştı. Biz de bir taksi durağı bulduk ama ortada ne taksi vardı ne de herhangi bir kimse. Telefon numarasını arayıp taksiciyi çağırdık o da “hemen geliyorum” demesine rağmen 15 dakika boyunca gelmedi. Gecenin bir yarısı mülteci gibi otururken Nagehan karşımızda bekleyen polislerden yardım istemeye gitti. Onların da pek umrunda olmadı açıkçası, bize başka bir taksi durağının numarasını verdiler ve gelen taksiye binip öğretmen evine doğru yola koyulduk. Yol o kadar uzun geldi ki giderken herkes birbirine “bu yolu nasıl yürümüşüz” dercesine bakıyordu. Öğretmen evine varır varmaz günün yorgunluğunu atmak üzere uyuduk.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel