İki günlük Artvin gezimizin ilk durakları olan “Kenan Amca’nın Çaylığı” ve “Hacı Mehmet Şelalesi”ni ben ve Nagehan  yazmıştık. Bu ikisinden sonra Mençuna Şelalesine gittik. Sitede daha önce yazılmış olduğu için tekrar yazmıyoruz. Kısaca bahsedecek olursak da: Patika yolunu düzenlemişler artık şelaleye ulaşmak daha kolay, hafta sonu olduğu için de biraz kalabalıktı. Mençuna’dan sonra bu yazımızın asıl konusu olan “Deliklikaya Şelalesi”ne doğru yola koyulduk. Bu arada gezilerde yemek yemiyor muyuz diye merak ediyorsanız, elbette yiyoruz ama vakit kaybı olmaması için yolda giderken arabada bir şeyler atıştırmayı tercih ediyoruz. Bu gezideki temel besin kaynaklarımız da Ceyda Abla’nın getirdiği atıştırmalıklar ve Nagehan’ın getirdiği (daha doğrusu bir orduya yetecek kadar getirdiği) abur cuburlardı.

Deliklikaya Şelalesi’ne nasıl gidilir?

Şelale Artvin’in Murgul ilçesine yaklaşık 7 km uzaklıktaki Başköy’de bulunuyor. Murgul merkezden sonra köye girdiğimizde doğru yolda olup olmadığımızdan emin olamadık. Bizi şelaleye götürecek bir tabela da karşımıza çıkmayınca kapıda halı çırpan bir teyzeye yol sormayı tercih ettik. O da yola devam etmemizi karşımıza çıkan ilk yol ayrımında da taşlıklı yoldan gitmemiz gerektiğini söyledi. Taşlık yola ulaştığımızda ise yanımızdan geçen bir amca yoldan sapmadan devam edin dedi.Bu arada yol sorduğumuz herkes de bize ısrarla memleket soruyordu .Şunu belirteyim köyün içerisinde şelale için tabelalar var hatta taşlık yola ulaştığınızda da yazıyor ama buradan sonrası yeterince yönlendirici sayılmaz. İlerlerken sola doğru bazı çıkışlar vardı; biz hiçbirine sapmadan devam ettik. Şelaleden önce de  bir işletme kendi tabelasını asmış  “Deliklikaya Alabalık Çiftliği” diye. Ona dönmeyip sadece “Deliklikaya” yazan yönde  ilerlediğimizde zaten şelale karşımıza çıkıyor. Şelalenin önünde araba park edebilecek kadar geniş alan bile bulunmakta.

Neler Yaptık?

 Şelaleye vardığımızda yanındaki çardaklarda birkaç aile piknik yapıyordu, ama manzaraya doymuş olacaklar ki şelale ile pek alakaları yoktu.  Küçük ama çok hoş bir şelale. Gördüğümüzde adının da nereden geldiğini anlamış olduk doğal olarak. Akan su büyük bir kayayı  delmiş, şelalenin suyu yaklaşık 4 metre çapındaki  kaya deliğinin içinden akıyor. Taşların yüzeyleri yosunlarla ve çeşitli bitkilerle kaplandığı için göze daha bir güzel görünüyor. Önünde pek derin olmasa da bir de havuzu var. Piknikçi akınınına daha uğramadığı için  doğallığını korumuş durumda.

Tabi biz şelaleyi incelerken ben suyun aktığı o kayanın üzerine çıkabilir miyim acaba diye düşündüm. Şelalenin yukarısına bakınmaya başladım, bizimkilere çaktırmadan çayın öte tarafına geçip bir koşu  çıktım hemen kayaya. Kafamı uzattığımda zaten Serdar Abi ve Nagehan’ın da çıkma planı yapıyor olduğunu gördüm, ee aklın yolu bir tabi. İşin içine macera da girince. Ben ilk sefer ayakkabılarımla çıkmıştım ama oldukça tehlikeli olduğunu fark ettik, taşlar gerçekten çok kaygan ve oldukça dikti. Birlikte tekrar çıkarken ayakkabılarımızı çıkarmayı tercih ettik. Ceyda Abla bizimle gelmek yerine “bana iş çıkartmayın şimdi” diyip aşağıdan fotoğrafımızı çekti. Bir sürü fotoğraf çekildik. Çıplak ayaklarımızla suyun ve toprağın tadını çıkardık. Sonra da doyasıya çekilmesi için pisti Nagehan’a bıraktık

Ayrılmadan önce de şelalenin altında biraz vakit geçirdik, ekip selfimizi çekilip yola koyulduk. İlk günkü gezimiz bitmişti güya, konaklamak üzere Artvin Öğretmen Evi’ne dönüyorduk ama yine uğrayacak bir yerler bulduk 🙂

Atatepe’ye gidiş

Serdar Abi, öğretmenevine dönmeden önce Atatepe’ye de çıkalım dedi gelmişken. Artvin dağlarında tırmana tırmana tepeye ulaştık. Ortasında restaurant tarzında bir sosyal tesisi var, tesisin tepesinde ise Türkiye’nin en büyük Atatürk heykeli bulunuyor. Şehri ve manzarayı kuşbakışı seyredebiliyorsunuz.

Tepeden şöyle bir etrafı seyrederken  Nagehan’la benim dikkatimizi kenardaki heykelimsi taşlar çekti. Ne olduklarıyla ilgili düşünürken  aynı heykelin parçalı hali olduğunu farkettik. Asıl heykelin bakır kaplama ile yapıldığı yazıyordu, muhtemelen bu parçaları da kalıp olarak kullandılar.

Akşam Yemeği

Akşam konaklayacağımız öğretmen evine gidip , eşyalarımızı yerleştirdikten sonra yemek yemek üzere dışarıya çıktık. Planımızda cağ kebabı yemek vardı ama  girdiğimiz bir lokantada bu saatte(saat 22.00 civarıydı sanırım) hiçbir yerde bulamazsınız cağ kebabını dediler. Biz de internetten  bulduğumuz Çardak Restorant’a yemek için geçtik. Yemekte kuzu şiş ve Artvin köfte söyledik.

Yemekten sonra yatıp dinlensek mi yoksa bir şeyler mi yapsak diye konuşuyorduk. Ceyda Abla bulunduğumuz yere yaklaşık 3 km uzakta “Milk Bar” diye bir mekan olduğunu söyledi. Bir gazla  “E haydi gidelim” diye çıktık biz de, tabi sandığımız kadar kolay olmayacaktı.

Yemekten Sonra Yürüyüşümüz

Yemek yediğimiz yerden çıkıp Milkbar’a gitmek üzere gecenin bir yarısı yola düştük. Bir süre her şey güzeldi muhabbet ede ede ilerliyorduk. Yol bize kısa gelmişti; ama sürekli kıvrıla kıvrıla gitmemizden ve yokuşlarla cebelleşmekten yorulmuştuk. Geri mi dönsek, yol çok uzayacak  diye düşünürken karşımıza büyükçe bir merdiven çıktı. Nagehan “Kestirme yol burası, aşağıya inelim.” dedi. Biz de peşine takılıp inmeye başladık. Tabi merdivenin sonuna geldiğimizde karanlık, dapdar, in cin top oynayan sokakların arasında bulduk kendimizi. Serdar Abi “Kestirme deyince ben de gerçekten öyle sandım.” deyip gülüyor, Nagehan “Ee Artvin sokaklarında da sürtmedim demezsiniz artık.” diyor, Ceyda Abla da dışa vurmasa da “Nereden uydum bunların aklına?” diye içinden geçiriyordu muhtemelen. Hızlıca ışığa doğru yönelip tekrar yolumuzu bulduk tabi. Ara sıra ben de navigasyonu kaçırınca zaten yürüyemediğimiz yolu uzata uzata gittik anlayacağınız

Yolun yarısına geldiğimizde yediğimiz yemekten olacak ki Nagehan’ın karnı ağrımaya başladı. Bütün bunlara rağmen bizim “ ölmek var dönmek yok” stratejimiz Serdar Abi ve Ceyda Abla’nın tereddütlerine baskın çıktı ve kalan yolu da yürüdük. Komik olan bir diğer şeyse gittiğimizde işletmenin açık olmama ihtimaliydi. Ama sağ salim  bulduk yeri sonunda. Menü oldukça genişti, süt ürünlerinin daha güzel olduğunu duyduğumuzdan onları tercih ettik, içeride bir saate yakın oturduk, muhabbet ettik. Biz içeceklerimizi yudumlarken Nagehan da bir yandan nane limon içiyor; bir yandan da sıcak bardakla karın ağrısını geçirmeye çalışıyordu.

Çıktığımızda saat çok geç olmuştu ve kimsenin dönüş yolunu yürümeye mecali kalmamıştı. Biz de bir taksi durağı bulduk ama ortada ne taksi vardı ne de herhangi bir kimse. Telefon numarasını arayıp taksiciyi çağırdık o da “hemen geliyorum” demesine rağmen 15 dakika boyunca gelmedi. Gecenin bir yarısı mülteci gibi otururken Nagehan karşımızda bekleyen polislerden yardım istemeye gitti. Onların da pek umrunda olmadı açıkçası, bize başka bir taksi durağının numarasını verdiler ve gelen taksiye binip öğretmen evine doğru yola koyulduk. Yol o kadar uzun geldi ki giderken herkes birbirine “bu yolu nasıl yürümüşüz” dercesine bakıyordu. Öğretmen evine varır varmaz günün yorgunluğunu atmak üzere uyuduk.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Ekip

Böyle gezilerde en önemli şey yanınızdaki kişiler. Eğer yalnız gezmiyorsanız yanınızdaki kişi ya da kişiler büyük önem taşır. Benim yanımda Balkanlar’daki yoldaşım Özgün’ün yanı sıra Bayburt gezimizde “çok sevdiğim abim” diye şifrelendirdiğim Bekir abi vardı. Yeri gelmişken söyleyeyim bu 3lü Ukrayna’ya da beraber gidecek inşallah

Ulaşım

Uçak
Bizim önümüzdeki en büyük engel bulunduğumuz il. Gezileri Trabzon odaklı yaptığımız için gideceğimiz yerlere İstanbul aktarmalı uçmak zorundayız. (Buna da şükür hava alanı olmayan bir şehirde de olabilirdik )
Bu yüzden uçuşlarımız ve fiyatları şu şekilde oldu:
Trabzon – İstanbul (Anadolu Jet): 65 TL
İstanbul – Bakü (Azerbaijan Airlines): 132 TL

 Şehir içi: İki ülkede bulunduğumuz için ikisini ayrı değerlendirmek gerek.
Azerbaycan: Hava alanından şehir merkezine otobüs baktığımız sırada gördüğümüz minibüs sahibi abimiz bizi 5 TL (manat değil çünkü daha bozdurmamıştık ) karşılığında bütün yerlere ulaşım sağlayabileceğiniz Koroğlu durağına bıraktı. Bundan sonraki yolculuklarımız metro ve otobüs kullanımı şeklinde oldu. İkisinin de ücreti 20 Kapik (qəpik diye yazılıyor).  Yaklaşık 40 kuruş a denk geliyor.

Gürcistan: Bu ülkede şehir içi ulaşım maşrutka denilen sarı minibüs-otobüs ile sağlanıyor. Bunların da fiyatı 0.5 Lari ( 65 kuruş). Metro da aynı fiyata hizmet vermekte.

Biz maşrutka ve metro haricinde 2 gün Tiflis’te, bir gün Kutaisi’de olmak üzere toplam 3 gün araba kiraladık. Öncelikle söylemem gereken şey araba kiralamak oldukça maliyetli ve ayrıca arabalar eski.

Tiflis’te kiraladığımız araba; 2010 model otomatik vites Hyundai Getz –> 2 gün için 102 dolar

Kutaisi’de kiraladığımız araba; 2000 model otomatik vites Wolkswagen Passat –> 1 gün için 80 lari (Yaklaşık 105 TL)

Şehirler arası geçişler için ana durağı bulmanız yeterli. Orada gitmek istediğiniz yeri söylediğinizde havada kaparlar sizi Mesela Tiflis – Kutaisi arası minibüslerle kişi başı 10 Lari. Ancak ben rahat gideyim derseniz 5-6 kişinin sığabileceği dolmuş şeklinde araçlar var. Biz onlarla gittik 15 Lari idi.

Aynı şekilde Kutaisi – Batum yolculuğunu 10 Lari karşılığında minibüsle yaptık.

Batum’dan Türkiye’ye kara yoluyla geçeceklere bir deneyimimi aktarmak istiyorum. Eğer yoğun bir sezonda Batum’da iseniz Batum’dan kalkan seçenekleri kullanmayın. Sonra sınırı yaya geçip aracınızı 1.5 saat beklemek zorunda kalmayın. 1 Lari karşılığında Sarp Sınır Kapısı’na gelin, sınırda bekleyen Türk minibüslerine kendinizi bırakın Ayrıca Batum’da otobüsüne bindiğimiz Rizeli abinin bizi kazıklamasını unutmayacağım. Onu da Batum yazımda anlatırım artık

Rotamız

1. Gün: Bakü

2. Gün: Qobustan – Bakü

3. Gün: Tiflis

4. Gün: Vardzia – Borjomi – Ahıska

5. Gün: Gori – Uplistsikhe – Mthseka – Kazbegi

6. Gün: Tiflis

7. Gün: Kutaisi

8. Gün: Kutaisi – Batum

9. Gün: Batum

Konaklama

Yazacağım ücretler 3 kişi olan için ücretlerdir.
Guest House Inn&Hostel, Bakü: Bu otel, 28 Mayıs Metro İstasyonu’nun hemen yakınında, İçeri Şehir’e 2 km yürüme mesafesinde bulunuyor. Personeli sevimli ve cana yakın. Oda konforu açısından bir sıkıntı yaşamadık. Bakü gezinizde rahatlıkla konaklayabilirsiniz. Ücret: 61 Manat (115 TL)

Guesthouse Gia, Tiflis: Tİflis’te gezilecek yerlere oldukça yakın konumdaki bu oteli göbekli bir amcamız işletiyor Toplam 3 gün konakladığımız bu yere günübirlik 50 Lari ( 65 TL) ödedik.

Tamar Guest House, Gori: Bir blog yazısında rastladığım ve övgüyle söz edilen bu konuk evine biz de gidelim dedik. İşletmenin sahibi Tamari, garanti veriyorum size evinizdeymiş gibi hissettirecek Oldukça güzel Türkçe de bilen Tamari bize sabah kahvaltımızı elleriyle hazırladı ve yemeden çıkmamıza izin vermedi. Eğer Gori’ye yolunuz düşerse Tamari’ye konuk olun derim. En son yeni kalacak yerler inşa ettiriyordu Ücreti: 45 Lari ( 58 TL ) idi.

Hostel Mandaria, Kutaisi: Batum ve Tiflis minibüslerinin kalktığı caddede bulunan hostelden merkeze ulaşım 1 ve 2 nolu otobüslerle sağlanıyor. Temiz, rahat bir konaklama yeri. Ancak havlular ücretli. İşletme sahibi ise aşırı ilgili biri. Bize çok yardımı dokundu. Ücret de diğer yerlere göre baya uygundu: 37 Lari ( 47 Lira). Kişi başı 16 TL gibi paraya denk geliyor

TJ+ Hostel, Batum: Geldik son konakladığımız yere. Sahil kenarına ve merkeze oldukça yakın konumdaki TJ+ Hostel, Batum’da konaklayabileceğiniz adres olabilir (Gece boyu disko sesimiz eksik olmasa da).

Ücret 60 Lari (77 TL).

Yemek

İlk önce Azerbaycan’dan başlayayım. Kültürüyle bize oldukça yakın olan kardeş ülkede yemek sorunu çekme ihtimaliniz yok gibi. Mesela fotoğraftaki Lüle Kebabı tamamen damağımıza uygun bir kebap. Ücreti de 5 Manat (10TL) civarı.  Yediğimiz mekanın ismi ise White House Restoran (Nizami Caddesi’nde).

Gürcistan’da ise durum biraz daha farklı. Müslüman olmayan bir ülkede domuz eti endişesi taşıyor olmamız bizi kırmızı et ürünlerinden uzaklaştırıyor. Ancak Gürcistan’da o kadar şanslıydık ki yemek konusunda hiç sıkıntımız olmadı. Trabzon’un meşhur “Peynirli” si, Gürcistan’da Khachapuri (Haçapuri) adını almış Trabzon’daki pidenin birebir kopyası olan bu pidenin birkaç çeşiti bulunmakta. Üzerine yumurta konulanın ismi Adjarian Khachapuri. Eğer damak zevkinize uygunsa (bir Trabzonlu olarak bana çok uygun) bütün öğünlerinizi bu pideyle geçirebilirsiniz Ücreti 6-7 Lari (8-9 TL) arasında değişmekte.

Bir de meşhur Khinkali (Hıngel?) var.  Hamurun içine mantar, et, patates, peynir konularak hazırlanıyor. Ucundan tutularak yeniyor. Biz et haricindeki 3lüyü denedik. Mantarlısını hiç beğenmedik. Yöresel lezzet açısından denemeniz tavsiye edilir. Porsiyonunda 3 tane var ve fiyatı 1.5 Lari (2TL) civarında.
>Bütün bunlar sonucunda 9 günde ulaşım(uçak dahil), konaklama, yemek ve diğer aktivitelerle beraber harcamamız yaklaşık kişi başı 1250 TL oldu.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Venedik dönüşü hiç planda yokken sırf bindiğimiz trenin güzergâhı üstünde diye buluverdik kendimizi Bologna tren istasyonu durağında. Bu şehirle ilgili bazı genel geçer şeyler dışında pek bilgimiz yok. Hele nereleri gezmemiz gerektiği konusunda hiç. Sonuçta bir yerden başlamak lazım diyerek şehrin içine doğru adımlamaya başlıyoruz.

Öyle bir şehir ki; zaman sanki 1500lere kadar gelmiş, sonrasında devam etmekten vazgeçmiş. Binalar hep kızıl taşlardan, asırlar öncesine ait yapılar. Restoranları, fakülteleri, kemerli üstü kapalı kaldırımları, kuleleri, kiliseleri, arnavut taşlı sokaklarıyla bütün şehir uyum içinde.

Bologna hem bir yemek şehri, hem de tam bir bilgi, kültür şehri. Eğitimde önemli adımlar bu şehirde Bologna süreci adı altında atılmıştır. Bu şehirde hala aktif olarak eğitim veren Bologna Üniversitesi dünyadaki en eski üniversitedir ve 1000 yıla yakın süredir hizmet vermektedir. Eğitime dalıp yemeği unuttum sanmayın. Kıymalı makarna olarak bildiğimiz bolognese soslu spagetti bu şehrimizden çıkmış olup İtalya’nın pizza, makarna gibi ikonik yemeklerinin hepsini buradaki birçok restoranda en lezzetlisinden yeme şansına sahipsiniz.

Gezilecek yerlere geldiğimizde ise dediğim gibi burada da Venedik’te olduğu gibi özellikle ikonik bir tarihi eser, bina, vs aramıyor insanın gözleri. Şehrin kendisini gezerken aldığınız keyif fazlasıyla yetiyor.

Orijinalliğini büyük oranda korumayı başarmış bir şehir. Şehrin içine girdiğinizde modern binaların karşınıza çıkmıyor oluşu orta çağ moduna daha kolay girmenizi sağlıyor.

Tren istasyonundan Via dell Indipendenza (Bağımsızlık Caddesi) boyunca yürüdüğünüzde yolun sonunda Nettuno Meydanı karşılıyor sizi. Burası büyük bir meydan ve devamında Maggiore Meydanı’na bağlanıyor hemen. Bu meydanda yer alan Podestàve Re Enzo Sarayları, San Petronio Bazilikası, Nettuno Çeşmesi görülmesi gereken ve zaten gözden kaçmayacak yapılar. Meydan daha adını bilmediğim birçok önemli yapıyla çevrili. Bu meydanın ve çevresinin Bologna’nın turistik yüzünün büyük kısmını oluşturduğu bir gerçek.

Biraz daha ilerlediğinizde ise sizi İtalya’nın ikiz kuleleri selamlıyor. Bu kuleler tam ikiz değil ayrıca bir tanesi biraz yamuk. Ama Pisa gibi ünlü olmasına yetmemiş bu yamukluk. Uzun olanın adı Asinelli, kısa ve eğik olanın adı ise Garisenda. 12. yy’dan günümüze gelen bu kuleler zamanın zenginleri tarafından inşa edilmiş.

Biz bunları görüp şehirden ayrıldık, aslında biraz da araştırmadan gelmiş olmamız yüzünden göremediğimiz birçok yer vardı. Sizin için daha dolu dolu bir Bologna gezisi diliyorum.

Hep yaz tatili, hep bahar tatili nereye kadar. Sizi biraz da Uludağ’ın bembeyaz tepelerine doğru misafir edip soğuğu iliklerinize kadar hissettirelim dedik.

8-9-10 Ocak için ayarlamalarımızı yaptık. Planımız Cuma mesai bitimi İstanbul’da buluşup araçla Gebze’ye kadar geçerek arabalı feribotla Yalova’ya ulaşmaktı. Oradan araçla devam edip Uludağ’a çıkacaktık. Ancak benim uçuşum “kötü hava şartları” nedeniyle uçuştan 1 saat kadar önce iptal olunca İstanbul’da buluşma olayı da iptal oldu.

Bulunduğum şehirden çok fazla ulaşım seçeneğim olmadığından 12 saatlik bir otobüs yolculuğunda buldum kendimi. Ama bu sayede Bursa terminalinden Uludağ’a nasıl geçilebileceğini de öğrenmiş oldum. İleride işime yarayacağı kesin. Umarım sizin de işinize yarar.

Cumartesi sabahı 6:30’da Bursa terminaline vardım. Hava henüz aydınlanmamış ve buz gibi. Uludağ’a nasıl çıkacağıma dair birkaç teorik bilgi var aklımda ancak pratiğe dökebileceğimden özellikle de çevrede kimsenin olmadığı sabahın köründe emin değilim.

BurUlaş terminal şirketi sayesinde terminalden şehrin birçok noktasına ulaşım mümkün. Ancak anladığım kadarıyla direkt Uludağ’a götüren bir halk otobüs hattı yok. Ancak Uludağ’a çıkabileceğiniz noktalara günün çok erken saatlerinden itibaren ulaşımınızı sağlıyor.

Bunlardan ilki ve en turistiği; Bursa Teleferik. Merkezdeki teleferik bölgesinden yaklaşık yarım saat içerisinde sizi ilk durağına yetiştiriyor. Oteller bölgesine de varmanız 1 saati buluyor. Yaklaşık 20 tl gibi kabul edilebilir bir ücret vererek Bursa’yı tepeden seyrederek hedefinize ulaşacak olmak da cabası. Ancak epey soğuk oluyormuş yol süreci, haberiniz olsun.

İkinci seçenek ise Çekirge bölgesinden kalkan dolmuş taksiler. Sırada bekleyen taksiye biniyor ve taksinin dolmasını bekliyorsunuz. Sizin gibi Uludağ yolcuları geldikçe taksi doluyor ve teleferiğe kıyasla görece daha sıkıcı ama daha hızlı yolculuğunuz başlıyor. Yaklaşık 30-40 dk sonra oteller bölgesindesiniz.

Üçüncü seçeneğiniz ise benim de kullandığım Tophane bölgesinden yarım saatte bir kalkan dolmuş minibüsler. 13.50 tl’ye 45 dk’lık bir yolculuk sonrası hedefinize ulaşıyorsunuz.

Ben bu seçeneklerden hangisini kullanacağıma otobüsten indikten sonra bile karar vermemiştim. Burada da imdadıma MKE Ankaragücü takımında profesyonel futbolcu olan Altay Bayındır yetişiyor. Terminalde biraz önümde yürüyen genç arkadaşa derdimi anlatıyorum ve sağ olsun yardımlarını esirgemiyor. Beraber Tophane’ye kadar gidiyoruz. Bu süreçte telefonla Uludağ’a nasıl çıkacağımı ayrıntısıyla öğrenip kafamdaki soru işaretlerini sıfıra indiriyor. Tophane’de dolmuş minibüslerin olduğu yere kadar gelip burada yollarımızı ayırıyoruz. Önümüzdeki hafta Tokat ile maçları varmış. Kendisine ve takımına başarılar diliyor ve yardımlarından dolayı bir de buradan teşekkür ediyorum.

7 dolmuşunu birkaç dakikayla kaçırdığım için önümde yarım saat var. Dolmuş şoförünün hava soğuk bin içeride bekle teklifi soğuktan uyuşmuş bünyem için cezbedici gelse de gezgin tarafım baskın geliyor ve etraftaki gezebileceğim yerleri gezmeye başlıyorum.

Bu konuda da şanslı olduğumu söyleyebilirim. Tophane Şehitliği, Saat Kulesi ve Tophane Hisarı bu bölgede. Biraz da aşağılara doğru inerseniz Ulu Camii de ziyaretiniz için sizi bekliyor.

Kısa sürede hızlı bir tur atıyorum, bunda içime işleyen soğuğun etkisi de büyük. Bursa gerçekten güzel bir şehir. Bunu araçla içinden geçerken yaptığım panoramik geziden edindiklerimle bile söylemem mümkün. Bir gün doya doya gezme imkanı da bulabilirim umarım.

Neyse güya bu yazı Uludağ hakkında olacaktı. Uludağ’a varalım siz okumayı bırakmadan. Uludağ bütçesiyle ilgili bilgiler de vereceğimden devam etmenizi tavsiye ederim tabii. 😉

Saat 08:30 gibi geç kalmış check-inimi yapıyor ve arkadaşlarımın önceki geceden yerleşmiş olduğu odamıza dalıyorum. Kaldığımız hotel; Alkoçlar Zone Hotel. 2. oteller bölgesinde yer alıyor. Kayak pistlerinin hemen dibinde. Takımlarınızı giyip arka kapısından çıktığınız an teleskiler önünüzde. 3 öğün açık büfesi, birçok ücretsiz hizmeti ile tercih edebileceğiniz bir hotel. Geceliği 3 kişilik bir oda için kişi başı yaklaşık 250-300 tl arası.

Hotelin içinde kayak odası var ve misafir kayakçılar için her şey bu odada mevcut. Tabii ki ücretsiz hizmetler arasında değil bu kısım. Kayak için hiçbir şeyimiz olmadığından her şeyi bu odadan temin ettik. Hafta sonu (2 günlük) paketi aldık. Alt-üst kayak kıyafet ve baton-kayak ayakkabısı-kayak setine toplamda 190 tl verdik. Bu sete kask, gözlük ve eldiven dahil değil. Kask ve gözlük zaten almayacaktık. Benim eldivenlerim zaten vardı ancak arkadaşlarımın eldivenleri olmadığından onlar sayesinde eldivenlerin de günlük 15, iki günlük 30 tl olduğunu öğrenmiş oldum. Kısaca hiçbir kayak malzemeniz yoksa bir hafta sonu malzemelerini 220 tl’ye ayarlayabilirsiniz. Gün hesaplanırken telesiyej ve teleskilerin çalışma saatleri baz alınıyor. Yani, sabah 08:30 – akşam 17.00 arasında iki gün boyunca kullanabiliyorsunuz. Birden fazla günlüğüne kiraladığınızda kıyafetleriniz sizde kalıyor ancak kayak takımını hotele her dönüşünüzde teslim ediyorsunuz. Sizin için ayrı bir yerde saklanıyor ve kayak kartınızla ilk seferki gibi ayarlama olmaksızın hızlıca alıp kaymaya başlıyorsunuz.

Kayak odasında size kayak ayakkabılarınızı giydiren ekip çok güleryüzlü insanlardan oluşuyor. Kısa sürede ahbap oluyorsunuz. Kayak ayakkabısı çok hassas bir konu. Mümkünse ayağınıza en uygun ayakkabıyı satın alıp kayak merkezlerine onla gitmek kalanını kiralamak en mantıklısı. Ama profesyonel düşünmeyen bizim gibiler için bu mümkün olmadığından doğru ayakkabıyı seçme kısmında iş sizde ve sizi giydirende bitiyor. 3-4 kez değiştirtmeme rağmen sıkılmadan benim için doğru ayakkabıyı bulan kayak odası çalışanına sevgiler. Sayesinde o kadar uğraştığımıza değdi ve iki gün boyunca sorunsuz bir deneyim yaşadım. Kıyafet seçenek ve bedenlerinin ise çok kısıtlı olduğunu belirtmem gerek. Kendimize uygun bedende istediğimiz gibi kıyafet bulmakta çok zorlandık.

Giyinme işlemini tamamladıktan sonra sıra geliyor skipass yani teleski satın alımına. Burada da fiyatlar hayli uçuk. 2 günlük hafta sonu paketi 160 tl. Geniş kahvaltı, ilk seferki kıyafet-kayak takımı ayarlamaları, alışma süreci derken öğleni bulduğumuzdan 1,5 günlük aldık ve 120 tl ödedik. 20 tl daha depozito verip kolunuza yerleştireceğiniz bir kartla teleskilere kart okutmadan binme şansınız var. Biz bu teklifi değerlendirdik size de öneririz. Eldiven çıkar, kartı okut, geri al, cebine koy, eldivenleri giy sıkıntısından kurtarıyor sizi. Çok da pratik ve algılama sorunu hiç yaşatmadı.

1. otel bölgesinde tepeye telesiyejle ulaşım seçeneği olmasına rağmen 2. bölgede sadece teleski seçeneği mevcut. Grubun kayakçı ikilisi için hayli keyifli olsa da üçüncümüz snowboardçu için hoş bir deneyim olmadığını kalça bel çevresindeki ağrılarından söyleyebiliriz.

Ocak ortası konuşursak kayak pistleri kar kalınlığı açısından rezil durumda. Çoğu pist kapalı, açık olanları da pist boyunca ortaya çıkmış kayalar ve topraklarla dolu. Eğer profesyonelseniz bu aralar pist için ölçümlerinin 1,5 m’ye yaklaştığı Kartalkaya’yı öneririm. Uludağ’daki ölçümlerin pist içi ölçümler olmadığını, bazı noktalarda konuşulabilecek bir kar kalınlığı olmadığını tekrar hatırlatayım. Pistin teleski binme noktalarına yakın kısımları çamur haldeydi ve olmayan kısımları da buz halindeydi.

Hava ilk gün bir yaz günüymüşçesine güzelken ikinci gün rüzgar ve sis sardı kayak pistini. Öğrenmekle geçen ilk günün bu kadar güzel olup da öğrendikten sonraki günün kötü olması da bizim talihsizliğimiz olsa gerek. Yine de elimizden geldiği kadar kendimizi ve şartları zorladık.

Oldukça sakin bir dönemdi ve teleskiler için neredeyse hiç sıra beklemedik diyebilirim. Tatil boyunca olabildiğince her şeye iyi tarafından baktık ve tatilimizi de mutlu mutlu tamamladık. Biraz daha araştırıp Kartalkaya’ya gitmediğimize pişmanız tabii ki. Ama güzel bir hafta sonu oldu bizim için.

Selanik gezisi sonrası Roma’ya doğru ilerliyoruz. Patras’tan Ancona’ya doğru yol alan feribotumuzdayız. Superfast isimli bir şirkete ait feribot. Filmlerde okyanus ötesine geziler yapan havuzlu, sinemalı, alışveriş mağazalı, oyun salonlu yatlar olur ya, onlar gibi aynı.

Çok lüks, yataklı odalarına verecek paramız yok tabii bizim. Güverteden sonra bir iyi seçenek olan uçak koltukları seviyesine ayırtmıştık yerimizi. (İnterrail biletlerine rağmen 61 euro vermiştik bunu da belirteyim tekrar.) Seçimimizden de pişman olmadık çünkü odaya sadece uyumaya gittik. Feribotta girilmedik delik bırakmadık tabiri caizse. 18 saat sürecek bir yolculuk için sizi oyalayacak birçok şey var.

Ancona’ya vardığımızda saat 9-10 civarı ama İtalya’da saatlerin bir saat oynadığını hesap etmemişiz alışkın olmadığımızdan. Yani Roma treni için planladığımızdan 1 saat daha fazla bekleyeceğiz. Eh bunu değerlendirmek lazım diyerek veriyorum kendimi yollara. Oya benimle gezmektense istasyon çevresinde bir yerlerde oturmayı tercih ediyor.

Feribotların karaya yanaştığı limanın hemen yanı başında bir ada şeklinde dizayn edilmiş ve eskiden cüzzamlı hastaların karantina altında tutulduğu Mole Vanvitelliana var. Bu geziyi yaptığım zamanlarda bir gezgin kafasında olmadığım için elimdeki görseller oldukça sınırlı sayıda.

Devamına da bir Guiseppe Garibaldi Bulvarı yapıyorum ama nafile. Oya’ya gelmediği için kızamıyorum. Ben de biraz market alışverişi yapıp istasyona dönüyorum ve treni beklemeye başlıyoruz. İtalya’da farklı tiplerde trenler var. Biz yani interrailcılar genelde intercity ve regionale tip trenlere ücretsiz binebiliyoruz. Bu trenlerde koltuk numarası diye bir şey yok. Otobüs gibi bin git. Bizdeki Sakarya-İstanbul treninin biraz daha kaliteli hizmet vereni gibi düşünün. Tek yapmanız gereken interrail biletinize o günün tarihini işlemek. Geçip istediğiniz yere oturun. Hızlı trenle girmek isterseniz bu durumda ek olarak bir ücret ödemeniz gerekiyor ancak çok gözünüzü korkutacak bir meblağ değil merak etmeyin. Neyse çok uzattım, saatimiz geliyor ve Roma’ya doğru yolculuğumuz başlıyor.

Roma Tren İstasyonu’na vardığımızda hava kararıyor. Hızlı ve rahatça gezebilmek için önce hostelimize uğrayıp yüklerimizden kurtuluyoruz. Kaldığımız hostelin ismini hatırlayamayacağım ama tren istasyonunun arka sokaklarında hosteller caddesi gibi bir yer var. Orada birçok seçenek mevcut. Hepsi de gezilecek yerlere yürüme mesafesinde.

Önceliğimiz tabii ki karnımızı doyurmak. O dönemler foursquare vs bizim için yalan olduğundan sokakları gezerken gözümüze çarpan ilk yere oturup yemeye cesaret edebileceğimiz tek seçenek olan pizza margarita sipariş ediyoruz. Salçalı, fesleğenli, mozarellalı yufkamız önümüze geliyor. Böyle dediğime bakmayın tadı tabii ki çok güzel. Ama bizim alışkın olduğumuz kalın hamurlu pizzalardan beklemeyin. Adamlar zevk için pizza yapıyorlar, biz doymak için. Bu arada özelliği İtalya’nın renklerini taşımasıymış. Dönemin kraliçesi Margherita hanım için özel yapılmış. Margheritam çok yaşa!

Dolu mideyle hesaplamalara başlayıp Roma’yı hızlıca ikiye ayırıyoruz. Gece de görülmesi gereken yerleri belirleyip hızlıca onlara doğru yol alıyoruz. Başlamadan önce gece görsellerinin kalitesizliği için üzgün olduğumu belirtmek isterim. O zamanlar tecrübesizlik ve olanakların yetersizliğiyle bu kadar olabildi.

İlk durağımız Cumhuriyet Meydanı, Naiadlar Çeşmesi ve meydana bakan Santa Maria Angeli Kilisesi.

Muhteşem ışıklandırılmış binalarla çevrili yarım daire şeklinde ve 3 ucundan en önemli bulvarlarına bağlanan güzel bir meydan. Ortasında da bir Roma klasiği heykelli, fıskiyeli çeşmelerden, Naiadlar Çeşmesi. Yunan mitolojisinde akarsu kaynağı olan perilerden alıyor adını. Etrafı şaşırmayacağınız üzere turist dolu.

1500lerden kalma bir bazilika olan Santa Maria Angeli de sıra dışı dış mimarisi ve görkemli iç dizaynıyla kısıtlı zamanı olmayanlar için Roma’da görülmesi gereken yerlerden.

Sırada iki Roma klasiği bekliyor bizi. İspanyol Merdivenleri ve Aşk Çeşmesi. Kendimizi atıyoruz Ulusal Bulvar‘a ve sokak isimlerine baka baka, bir yandan en sıradan sokaklarının bile muhteşemliğine hayran ola ola adımlıyoruz Roma’yı.

Sistina Caddesi‘nin sonunda bir kiliseyle baş başa buluyoruz kendimizi ve yeni durağımıza vardığımızı anlıyoruz. Trinita dei Monti Kilisesi‘ndeyiz. Ne alaka demeyin. İspanyol Meydanı’na açılan İspanyol Merdivenleri’nin başında bu görkemli kilise yükseliyor. İspanyol Merdivenleri’ne kadar gelmişken bu kiliseyi es geçmek olmaz. İçine girilemiyor ama yine de değer.

Biz tabii ki kiliseyle çok oyalanmayıp (daha yolumuz uzun gece turu için) merdivenleri inmeye başlıyoruz. Karşımızda cıvıl cıvıl bir meydan bizi bekliyor.Rönesans döneminin sonlarına doğru Fransızlar tarafından inşa edilen bu bina arkasında yer alan katolik manastırına ek olarak yapılmış. Hala özel ayin günlerinde açılmakta.

Geçen her dakika burada biraz soluklanma kararımızın doğruluğuna daha da emin oluyoruz. Ara ara müzik aletleri çalınıyor. İnsanlar merdivenlere yayılmış anın tadını çıkarıyor.

Zamanında tepedeki kiliseye arkadan dolanmak çok zor olduğundan dönemin kralı adına meydandan kiliseye geçişi kolaylaştırmak adına tasarlanmış bu merdivenler ve günümüzde de şehrin önemli simgelerinden biri haline gelmiş. Hem yerlilerinin hem de turistlerin zaman geçirmekten hoşlandıkları bir meydan. En önemli alışveriş caddelerinden biri bu meydandan başlıyor.

Hemen bu meydanın ortasında kayık şeklinde tasarlanmış klasik Roma çeşmelerinden var. Eski Gemi Çeşmesi. Roma’daki çeşmelerin hepsinden su içilebildiği aklınızda olsun.

Şu bahsini geçirdiğimiz meşhur alışveriş caddesine, Condotti’ye dalıyoruz. Corso caddesiyle kısa yolculuğumuzu tamamlayıp Aşk Çeşmesi’ne varıyoruz. Biraz hayal kırıklığı oluyor başta. Çünkü görkemli her tarihi eserine geniş geniş yer bırakan Romalılar bu güzel çeşmeyi binaların arasına sıkıştırıvermişler. Görkeminden bir şey kaybetmemiş tabii ki ama güzel bir meydana açıldığını düşünsenize bu güzelliğin.

Her ne kadar tadına doyum olmasa da bu güzel meydanı ve merdivenlerini geride bırakma vaktimiz geliyor. Çünkü Aşk Çeşmesi bizi bekliyor.

Bu güzel çeşmeyi sadece izlemeyip içine dileğinizle birlikte bozuk paranızı da atarsanız dileğiniz kabul olurmuş ve Roma’ya tekrar gelirmişsiniz. Dilek falan bahane ama sırf tekrar gelebilmek için bahane olması adına bozuk paralarımızı çeşme havuzuna aktarıyoruz. Belediye tarafından bu havuzdan toplanan paralar yardım kuruluşlarına aktarılıyor. Herhangi bir dileğiniz yoksa bile bu bilgi kenarda bulunsun.

Corso caddesine dönüp kalan kısmını da tamamlayıp Venedik Meydanı‘na doğru ilerliyoruz. Burası da önemli meydanlardan biri.

Yine dönemin krallarından birini onurlandırmak için yapılmış muhteşem bir eser daha. 2. Vittorio Emanuele Abidesi. Altare della Patria (Ulusun Mihrabı) olarak da isimlendirilen bu güzel bina görkemli merdivenleri ve heykelleriyle misafirlerini selamlıyor. Özellikle görmeye gelmenize gerek yok. Şehrin merkezinde olduğu için her türlü göreceksiniz.

Roma eserlerini ışıklandırma konusunda da muhteşem bir iş çıkardığı için her eserini hem gündüz hem de gece görmek gerek kesinlikle. Roma tam bir ışıklar şehri. O tarihi dokusunu o kadar güzel ışıklandırmış ki kendinizi bir tabloyu seyredermiş gibi hissediyorsunuz. O tablomsu şıklığı benim yazıdaki görsellerde bulamayacaksınız tabii boşuna aranmayın. Elden bu kadar geldi.

Saat epey ilerliyor. Ertesi gün erken kalkacağız ve önceki 3 geceyi otobüs, tren, feribot gibi araçlarda geçirdiğimizi düşünürsek sağlam bir uykuya ihtiyacımız var. Bu görkemli binanın hemen arkasından Roma Forumu‘nun başlıyor olduğunu ve onun devamında da Kolezyum‘u göreceğimizi bilmek bu dönüşü oldukça zorlaştırıyor ama yarın tüm gün Roma’yı fethedeceğimizden şöyle ucundan bakarak hostelimize kaçıveriyoruz.

Roma’da yeni bir güne günaydın diyoruz.Yolumuz uzun, karnımız aç. Hızlıca bir şeyler atıştırsak da devamına evde olsa yüzüne bakmayacağımız meyve tabaklarıyla takviye yapmak iyi bir fikir gibi geliyor. Meyveleri midemize indirip tok karınla yolumuza devam ediyoruz.

Kolezyum’la başlayacağız güne. Ama tabii ki yol üstündeki yerleri şöyle bir bakmadan geçmek hoş olmaz. Azize Maria Maggiore Bazilikası yol üstünde bizi bekliyor. Aşağıdaki fotoğraf Esquilino Meydanına bakan cephesindeki Paolina Şapelinden. Roma’da bir Vatikan’da olmak üzere üç tane aynı isimli şapel mevcut. İsim tanıdık gelip görsel gelmediyse şaşırmayın.

Sonunda beklediğimiz an: Kolezyum. Keşke gece de görebilseydik. Roma’nın diğer bir simgesi. Zamanında birbiriyle savaşarak zenginleri coşturan gladyatörler şimdi aynı işi onlarla fotoğraf çektirerek yapıyor. Bizim tabii ki ona ayıracak vaktimiz yok, vaktimiz olsa isteğimiz yok. Zaten saatlerce sürecek gibi görünen bir sıra insanları nasıl caydırmıyor insan hayret ediyor. Yine de hakkını vermek lazım içini görmek için sıra beklenmeye değecek nadir yerlerden biri bence.

Daha önce de demiştim Venedik Meydanı ile birlikte Roma Forumu başlıyor ve sonunda da Kolezyum var. Şimdi de arkasından yani Roma Forumunun uzun çevresinden dolanarak tekrar Venedik Meydanı taraflarına dönüyoruz.

Forum çevresini antik kalıntıları seyrede seyrede dönüyoruz. Oldukça büyük bir alan. Eskinden Roma’nın merkeziymiş burası. Ticaret, ibadet, kadın pazarı, iş hayatı için olmazsa olmaz yerlerdenmiş.Alanda birçok tapınak ve bazilika kalıntısıyla karşılaşmak mümkün. Kalıntıları seyrederek yürürken yeni durağımıza varıyoruz.

Yolun sonunda Campidoglio yani Kapitol Tepesi karşılıyor bizi. Yedi Tepe Roma’nın en yüksek tepesi. Kapitol Meydanı’nı saraylar çevreliyor.. Meydanı ise havuzlu heykeller süslüyor.

Panteon’a doğru yol alırken karşımıza Roma kalıntıları çıkmaya devam ediyor. Bu alanın adı ise Largo di Torre Argentina.

Sıra Panteon‘da. Kendileri tüm Tanrıların tapınağı olur. En iyi korunmuş Roma yapılarındandır. Kubbesi çok büyük olup tamamen betondan yapılmış. En tepesinde bir açıklık bırakılmış ama hiçbir şekilde buradan yağmur giremiyormuş.

Sırada Navona Meydanı var. Burada pazarlar kurulurmuş eskiden. Çevresi birbirinden görkemli binalarla sarılı. Meydanda fotoğraf sergileri, müzisyenler misafirlerini şenlendiriyor.

Yavaş yavaş Tiber Nehri’ne yaklaşıyoruz. En güzel şehirler ortasından nehir geçen şehirlerdir derler. Tokat’ı ikiye bölen Yeşilırmak ara ara kafamı karıştırsa da Roma’nın güzelliğinden dolayı inkar edemeyeceğim.

Nehrin karşısına geçme vaktimiz geldi. Vatikan yolcusu kalmasın. Nehrin iki yakası da birçok köprüyle bir araya getirilmiş. Biz en çok işimize gelenden geçiyoruz. Sant Angelo Kalesi‘ne çıkandan.

Nehir de muhteşem görünüyor. Dönüşte nehir yanındaki patikadan dönmeyi aklımızın köşesine not ediyoruz. Nerede kalmıştık, kalede. Cem Sultan’ın bir müddet esir tutulduğu Sant Angelo Kalesi. Zamanında birçok davanın bakıldığı, nice idamların gerçekleştirildiği bir kale. Bu kaleden Vatikan’a gizli bir geçit varmış.

Biz o geçidi kullanmadan uzun yolu tercih ederek Vatikan’a doğru yol alıyoruz.

Papa o sabah 10’da halka vaaz vermiş. Biz biraz da isteyerek kaçırdık. Programımızı çok esnetmek istemedik.

San Pietro Meydanı’na doğru yürümeye devam. Vatikan Binası karşımızda her adımda büyüyor. Burası İtalya’dan bağımsız özerk bir devlet. Katolik mezhebinin merkezi. Meşhur Papa’yı da dinleseymişiz fena olmazmış da bir dahaki sefere artık.

San Pietro Meydanı da Roma gibi heykellerden, dikitlerden nasibini almış.

Vatikan ile birlikte Roma’yı bitirdik ama şuan bu yazıyı hazırlarken gezmediğimiz bir arka sokağından geçip kaçırdığımız öyle yerler görüyorum ki üzülmemek elde değil. Roma’nın hakkını 1,5 günde vermek zor gerçekten. 3 gün ayırmak gerek. Bir bu kadar daha hatta daha fazlası görülmeyi bekliyor. Her sokağı bir tarihi eser ola şehirden başka ne beklersiniz ki!

Gündüz gözüyle başladığımız yere geri dönüyor ve Roma’yı sonlandırıyoruz. İspanyol merdivenleri ve Aşk çeşmesi.

Takvimler Ağustos 2012’yi gösteriyor. Yazın bitmesine sadece 10 gün var. Kalanlar için yaz bitiyor olabilir ama bizim için aslında yeni başlıyor. Aylarca, gece gündüz, heyecanla yapılan planları hayata geçirme vakti…

Yakın arkadaşlarımdan Oya ile insanlık için küçük, bizim için büyük bir adım atmak üzereyiz. İnterrail yapacağız. Daha önce hiç yurt dışı görmemiş olan bizi 10 günlük hızlı bir Avrupa gezisi bekliyor. Avrupa dediysem çok bir ülke de beklemeyin tabii. Selanik‘ten yola çıkıp İtalya‘yı gezip Paris ile rotamızı tamamlamak var kafamızda. Daha çok İtalya turu diyebiliriz.

Dediğim gibi öncesinde aylarca haritalarla yattım, rehberlerle kalktım. Şehir şehir görülecek yerleri evimin adresi gibi ezberledim. Tren yollarının internet siteleri yoldaşım oldu bu süreçte. Tam anlamıyla her şeye hazır hissediyorum kendimi. Sırt çantam içinde bin bir çeşit kullanılmayacak ıvır zıvırla hazır ve nazır beni bekliyor kapının önünde.

Yolculuk vakti geldi. Akşama Selanik’e otobüsümüz var. İkimiz de Kocaeli’de yaşadığımızdan planımız o gün erkenden İstanbul-Sirkeci’ye geçip İnterrail biletlerini alıp paramızı euroya dönüştürmek ve aynı gün, aynı saatte, aynı otogardan Rodos’a geçecek olan Salih arkadaşımızla akşamı etmek… Sırtta ağır bir çanta ile dolaşmak epey zormuş en azından bunu anlamış olduk.

Neyse bir şekilde akşamı ettik ve kendimizi Metro otobüsün üst katının en önündeki ikilide oturur bulduk. Bir anda her şey daha gerçek oldu. İkimizin de fena olmayan seviyede İngilizcesi var ama yine de bunu yapabileceğimize kendimi ikna etmek istiyorum ve bir anda arkama dönüp yolcularla İngilizce konuşmaya çalışıyorum. Ah akılsız kafam! İstanbul’dan Selanik’e giden otobüste ne turisti bekliyorsun sen!? Havalı bir aksanla sorduğumu sandığım sorularım “Biz de Türküz yavrıımmm” şeklinde yanıt buluyor tabii ki. Utançla önüme dönüp daha da kimseyle konuşmuyorum yolculuk boyunca. Kimseyle derken gerçekten kimseyle konuşamıyorum yol boyunca. Yol arkadaşımın gece yolculuklarında uyku ile ilgili bir sıkıntısının olmadığını görüyorum çünkü.

Ben bir o yana bir bu yana derken yarım yamalak bir uykuyla sabahın ilk ışıklarını görüyorum. O anda uyumuyor oluşuma şükrediyorum, çünkü içinden geçtiğimiz yanlış hatırlamıyorsam Kavala şehri çok muhteşem bir görüntüye sahip. Bembeyaz evleri ve yollarında ara ara görünen kırmızı taksileriyle beni kendine hayran bırakıyor. Muhtemelen herkesin uyuyor olduğu otobüsün sessizliğinde yol boyunca manzarayı seyre dalıyorum.

Herkes uyanmaya başlayınca yol daha çabuk geçiyor sanki ve bir anda kendimizi Selanik’te buluyoruz. Ben otogar gibi bir yerde bırakılmayı beklerken şehir içinde bir yol kenarında indiriliyoruz. Meğer burası şehrin merkezine daha yakınmış. Elimde kendim bastırdığım turistik haritamla (evet, 1950lerdeyiz ve akıllı telefonumuz, google haritalar yok) nerede olduğumuzu anlamaya çalışıyorum. Bu konuda başarılı olamıyorum tabii ki. Çareyi bir taksi tutarak tren istasyonuna kendimizi bıraktırmakta buluyoruz. Gerçekten de yürüme mesafesindeymiş ama el mahkum fayf yuro.

Önümüzde Selanik için koca bir gün var ve o geceki Atina tren biletini erkenden ayarlayıp temiz bir başlangıç yapmak istiyoruz. Gişedeki kadın biletlerin tükendiğini ancak interrail biletimiz olduğundan direkt trene binip bulabilirsek boş bir yere geçebileceğimizi söylüyor. Başımıza geleceklerden habersiz bu görece mutlu haberle istasyondan ayrılıyoruz.

Selanik’te turistik yerler birbirine oldukça yakın. Hepsini yürüyerek gezmek mümkün. Sahil şeridini sona bırakmaya karar vererek ara sokaklara dalıp haritamızda işaretli olmayan mimari harikalarla tatmin oluyoruz. Tatmin olduğumuz tek şey mimari harikalar değil tabii. Yunan kızları da, erkekleri de tasarı harikası. İkimiz de gördüklerimizden tatmin oluyoruz. İtiraf edeyim çoğu yerin nerede olduğunu bilmemize rağmen sırf muhabbete girmek için nerede güzel biri görsek yer tarifi sorduk.

Tarif sorduk demişken şu da aradan çıksın, Yunanlılar çok sıcak insanlar. Yer tarifi sorduğumuz hiç kimsenin yanından sadece kısa bir cevapla ayrılamadık. Özellikle Türkiye’den geldiğimizi öğrendiklerinde Türkçe bir şeyler söylemeye çalışmaları, bizleri sevdiklerini söylemeleri, ülkemize ziyaretlerinden bahsetmeleri… Bu insanların hangileri bize düşman çözemedik. Yaşlıları demeyin onlarla da güzel muhabbetlerimiz oldu. Nesil nesil hepsi çok sempatik bu insanların. Haa bir de Selanik’in kokusu bile farklıymış, Oya öyle diyor. Ben koku almadım açıkçası. =P

Bizim keyfimiz yerinde olsa da sırtlarımız için aynısını söyleyemem. Çantalarımız bizi öldürüyor. İstasyonda bırakacak kilitli dolap bulamayınca mecbur sırtımızda devam etmiştik ama devam edilecek gibi değil. Karşımıza çıkan ilk otele girip çantalarımızı saklayıp saklayamayacağı konusunda ricada bulunuyoruz. O kadar sempatik bir şekilde kabul ediyorlar ki keşke otelin ismini hatırlayabilsem de reklamını yapsam. =) Biz çok yorgun olduğumuz için bize öyle gelmiş de olabilir tabii ama bence ilki. Sırtımız hafifleyince hızımız ve şevkimiz de artıyor.

İlk durağımız Aya Dimitri Kilisesi. Şehrin koruyucusu Selanikli Aziz Dimitri’ye adanmış Bizans devrinden kalma bir kilise. Erken Hristiyanlık dönemine ait önemli anıtlardan biri. 1988’den beri de UNESCO Dünya Mirası Listesi’nde. Oraya vardığımızda hayli kalabalık olduğunu görüyoruz. Günlerden pazar olduğunun farkına varıp pazar ayinine denk gelmiş olduğumuz için seviniyoruz. Şöyle bir içeri bakınıyoruz ayin daha yeni başlıyor. Ayin sırasında içeriyi gezmenin saygısızlık olacağını düşünerek birkaç fotoğraf çekip çıkıyoruz. Bahçesi de içerisi kadar yoğun, fotoğraf için epey bekliyoruz. Bu sırada bahçede kendine yer bulmuş dilencilere de Tutku bisküvilerimizi kaptırıyoruz. Yükümüz biraz hafiflemiş olarak ayrılıyoruz kiliseden. =(

Yolumuzun üstünde önemli bir durak var. Ulu Ata’mızın evi. Atatürk Evi Müzesi. Sürekli fotoğraflarda görüp aşina olduğumuz bu güzel evi ziyaret edebilmek çok hoş bir duygu. Bu arada siz de bizim gibi şaşırmayın, bina başkonsolosluk alanında yer alıyor. Gezerken önce o binayı görüyorsunuz. Yapmanız gereken arkasından dolanmak. 1953’ten beri müze olarak ziyarete açık olmasına rağmen biz fazla şanslı olduğumuzdan tadilatta olduğu günü buluyoruz. Neyse ki tadilat içeride, dışarıdan da olsa Ata’mın eviyle bir kareye dahil olabilmiş olmanın sevinciyle bir alt caddeye doğru yol alıyoruz.

(İnternet adresinde şöyle bir bilgi var: Evin asıl girişi Apostolou Pavlu Caddesi’nden olup bugün kullanılmamaktadır. 2012 yılına kadar giriş, Agiou Dimitriou Caddesi’nden Başkonsolosluğun bahçesinden geçilerek sağlanmaktaydı. 2012 yılındaki restorasyon sonrasında, Isaias Sokak üzerinden, arka bahçe kapısından giriş ve çıkış yapılmaya başlanmıştır. Evet Selanik’e gitmek için restorasyonda olduğu o kısacık dönemi iyi ayarlamışız.)

Sırada Rotunda Kilisesi var. Rotunda bizi hayal kırıklığına uğratıyor. Aktif olmayan bu kilise hayli bakımsız, camları kırılmış, korunmamış. Türkiye’de alışkın olduğumuz cinsten duvarlarına yazılar yazılmış. Bu sebepten bahçesi kendisinden daha güzel geliyor bize. Epey acıkmış ve yorulmuş olmamızdan sanırım. Biraz dinlenip geç kahvaltımızı yapmaya karar veriyoruz. Annelerimizin yapmış olduğu hamur işleri çantadan çıkıyor ve kısa sürede karınlar doyuyor.

Denize doğru bir kademe daha iniyoruz. Aya Dimitri Caddesi üzerinden yürüdüğümüz onca yolu, şimdi bir alt cadde olan Egnatia Caddesinden geri yürüyeceğiz. Kamara Meydanındayız. Galeri Arkı denilen kemer-duvar kalıntıları çıkıyor karşımıza caddenin başında. Rotunda’yı da bir kez daha görüyoruz. Meğer birbirlerine komşuymuşlar ama biz yolu uzatmışız.

Hatta şöyle diyeyim bu ikili yani Rotunda ve Galeri Arkı yıllar önce birleşiklermiş. Ama aralarındaki duvar yıllar içinde yıkılmış ve birbirlerinden ayrı iki turistik yapı haline gelmişler. Yanda ikisini beraber görebilmek mümkün.

Yolun devamında hatta bizim için sonunda Panagia Chalkeon Kilisesi var. 11 yy Bizansına ait bir kilise.

Hemen arkasında da Roma Antik Kalıntılarının yer aldığı bahçeye dönüştürülmüş bir alan, Roma Forumu bekliyor bizi. İki büyük parçadan oluşan bu forum alanının tesadüf eseri bulunmuş. Roma hamamları, gladyatör oyunlarının oynandığı küçük bir tiyatro da kalıntılar arasında.

Bu iki güzel tarihi eseri ardımızda bırakıp günümüze dönüyoruz. Kilisenin hemen altından denize kadar inen Aristotelous Meydanı var önümüzde. Bizim Beyoğlu-İstiklal Caddesi gibi düşünün. Şehrin ana meydanı burası. 1917’de yaşanan ve şehrin üçte ikisini yok eden büyük yangın olayından sonra Fransız mimar Ernest Hebrard tarafından 1918’te tasarlanmış. Yapımının tamamlanması ise 50leri bulmuş. Şimdilerde sağlı sollu mağazaların yer aldığı insanların aşağı yukarı yürürken keyif aldığı bir cadde meydan burası. Bitimininde Selanik sahil şeridine varacak olmak da ayrı bir keyifle yürümemizi sağlıyor. %5o indirimleri görünce ara ara mağazaların camlarına yapışıyor Oya, ben de etrafı incelemeye devam ediyorum. Bir şey alacağımız yok ya iş olsun işte. Çantamızda yer olsa taşımaya dermanımız olmaz o derece.

Bu güzel caddeyi arkamızda bırakıp Sahil Şeridine adımımızı atıyoruz. İzmir kordon boyunu düşünün, işte burası orası. En az orası kadar güzel. Masmavi deniz ve gökyüzü eşliğinde çok çok ileride bizi bekleyen Beyaz Kule’ye doğru yürüyoruz. Hava kararmaya başlayacak birazdan. Kuleye gün ışığında yetişebileceğimize seviniyoruz.

Yol üstünde yine bir ara sokağa girip buralara kadar gelmişken Aziz Gregory Palamas Tapınağı‘nı da görelim diyoruz. Bu tarihi yapıyla Bizans mimarisinin yıllar içindeki yapısal gelişimine tanık olmak mümkün. Kendisinin Metropolis caddesinde olduğunu söylemiş olalım.

Beyaz Kule, Selanik’in simgesi sayılabilir günümüzde. Osmanlı tarafından Kanuni döneminde yapılmış. Mimarının Mimar Sinan olduğuna dair söylentiler var. Kale, garnizon ve hapishane olarak kullanılmış zamanında. Eskiden griymiş ama Yunanlılar devralınca beyaza boyamışlar. Adı ondan öyle kalmış olsa da şimdilerde yine eski haline dönmüş.

Bu arada etraf hala sakin. Yunanlılar gün içinde gezmeyi çok sevmiyor. Güneşi batırıp öyle atıyorlar kendilerini sokaklara. O yüzden bu sahil şeridinin, üzerindeki bar ve kafelerle gece nasıl bir hal alacağını tahmin etmemiz güç olmuyor.

Arkamızda Beyaz Kule, sahil boyunca alkollü-alkolsüz içecek servisi yapan, müzikleriyle sizi kendilerine çeken tekneler. Biriyle gidip konuşuyoruz. Herhangi bir içecek alırsak bizi tekneyle denizin açıklarında 1 saat kadar gezdirip geri getiriyorlarmış. 1 saat bize çok uzun geldiği için bu ilgi çekici öneriyi geri çeviriyoruz. Yine de Yunanistan’ın meşhur Frappesini (buzlu kremalı kahve) denemeden olmaz. Tekneden iki frappe kapıp sahilde çimenlere yayılıyoruz ve teknenin bizden uzaklaşmasını izliyoruz. Tekne uzaklaştıkça içimizi kıpır kıpır eden müzik de uzaklaşıyor ve pişman oluyoruz. Zaten kahve sevmez biri olarak frappeyi de hiç beğenmiyorum. Meşhur içeceğin yarısını içip diğer yarısıyla da çimenleri suluyorum. Günün yorgunluğuyla çimenler o kadar tatlı geliyor ki, uzun bir süre oturuyoruz. Bir bakıyoruz ki tekne geri gelmiş o derece. Tekrar pişman oluyoruz.

O sırada bir bando ekibi bulunduğumuz meydana gelip gösteri yapmaya başlıyor. Bando ekibiyle cadde de birden kalabalıklaşmaya başlıyor. Zaten gezecek başka bir yer kalmadığı için günün karanlık saatlerini Beyaz Kule ve sahil şeridi üzerinde tamamlamaya karar veriyoruz. Hani Yunanlılar gündüz gezmeyi sevmiyor demiştik ya yanılmamışız. O sokaklarda ara ara gördüğümüz ve hayran kaldığımız güzel insanların bir arada bu caddede toplandığını düşünün. Öyle cıvıl cıvıl, canlı bir ortam. Turistik illerimizin sahil şeritlerinde rastlayabildiğimiz coşkulu kalabalıklardan. Gündüz saatlerinde bomboş olan cadde üstü kafeler, barlar tıklım tıklım.

Zamanın nasıl geçtiğini anlayamadan tren saati geliyor. Bir de akşam gözüyle sahil şeridini yürüyüp başlangıç noktamız tren istasyonuna giriyoruz. Öncesinde çantalarımızı da alıyoruz tabii. Trene giriyoruz. Koltuk numaramız olmadığı için tedirginiz ama genel olarak tren boş. Sevindirik olup bir ikiliye yerleşiyoruz.

Erken sevinmemek lazımmış. Tren her yeni durakla beraber hızla dolmaya başlıyor. Her seferinde koltuğumuzun sahibi geliyor ve yeni koltuk aramaya başlıyoruz. Oya yalvarır gibi bana bakıyor ben de çaresiz vagonlara. Bu şartlarda mı gezecektik dercesine bir ifade var yüzünde. Bir süre ayakta gitmek zorunda kalsak da zar zor tek kişilik bir boş yer buluyorum. Oya’yı oraya oturtup ben de iki vagon arasına doğru ilerliyorum. Arkada yerde içinden sesler gelen bir koli. Bakıyorum bir dolu civciv. Onların yanına çömüp uzun geçeceği belli olan ikinci gece yolculuğuma başlıyorum. Arkamda 5-6 tane zenci benim gibi yere oturmuş şarkı söylüyorlar durmaksızın. Ara ara Türkçe şarkılar da geliyor kulağıma. Ama müzik zevkleri o kadar kötü ki sevinsem mi üzülsem mi bilemiyorum. Yanımda ayaklarını bana doğru uzatmış, saçlarının yanlarını sıfıra vurdurup tepeyi de sarıya boyatmış sıra dışı bir çocuk. İmreniyorum deliksiz uykusuna. Dedim ya bu gece de bana uyku yok. Üstüne zaman da geçmek bilmiyor. Yanımda ne oyalanabileceğim bir telefon var ne de ara ara bakabileceğim bir saat. En yakınımda oturan ve şansıma da uyumayan bir çifti sık sık rahatsız ediyorum saat ve kalan zaman açısından.

Muhabbet ettikçe öğreniyorum ki Pazar gününün talihsizliğine uğramışız. Pazar günleri işçi kesimi Selanik’ten Atina’ya çalışmaya gece treniyle gidermiş. O yüzden bu kadar yoğun oluyormuş. Aklınızda olsun. Gece trenlerini kesinlikle cuma ve pazar gecelerine getirmeyin hiçbir büyük şehirde. Ayrıca tavsiyem, Selanik gezisini de Pazar gününe getirmeyin bizim gibi. Fark ettiyseniz gezi bitti ama bir tane bile müze gezmedik. Nedeni, tatili ve yatmayı seven Yunanlıların müzeleri ve çoğu mağazayı Pazar günü açık tutmuyor olması. Bu bilgi de şöyle kenarda dursun. Bu güzel çift sayesinde Patras’a devam edecek olan yolculuğumuzda aktarmaları nerelerden yapacağımın ayrıntılarını da iyice öğreniyorum.

Daha gün bile doğmadan Atina‘dayız. Atina’yı gezemeyecek oluşumuza bir kez daha üzülerek kalkmasına 20dk olan Patras treni aktarmasını aramaya başlıyoruz. Meğer tek bir tren değilmiş aktarmalarla dolu bir yolculuk daha. Kiato‘ya kadar iki kez daha tren değiştirip devamında da otobüsle ilerliyoruz. Sonunda Patras’a varıyoruz.

Patras İtalya ile olan feribot seferlerinde ana merkezlerden biri. Limana geçip bilet işlemlerini hallediyoruz. İnterrail biletinizle birkaç seçeneğiniz var. Eğer yerde bile yatarım kafasındaysanız, İnterrail biletinize cüzi bir miktar ekleyip güvertede takılabiliyorsunuz yolculuk boyunca. Biz bir koltuğumuz olsun en azından dedik ve ek olarak 61 euro(bize her yer Trabzon) vererek business class uçak koltuğu rahatlığını tercih ettik. Koltuklarımızın bulunduğu oda neredeyse bomboştu. İkinci bileti aldığımıza pişman olduk. Bir giriş kartıyla rahatlıkla iki kişi kalabilirdik salonda. Kimse kontrol etmiyor.

Neyse feribota yolcuların alınmasına bir süre daha var. Uzun bir yolculuk olacağından, bu süreçte rahat rahat tıkınabilmek ve feribot yemek ücretlendirmesine mahkum kalmamak için çantalarımızı dolduruyoruz. Biraz da çevreyi dolanıp saati getiriyor ve Ancona yolculuğumuza başlıyoruz.

Feribot ve İtalya yakası bir sonraki yazıya. (Birkaç yazılığına beni misafir etmeyi kabul ettiği için dostum Serdar‘a sizin de huzurlarınızda ayriyeten teşekkürlerimi iletiyorum. Beraber nice gezilere…