Sabah olduğunda otel kapısında Hasan abi bizi bekliyordu. Ancak bu sefer bizi götürmek için değil, diğer taksici arkadaşına bizi teslim etmek için oradaydı. O zaman anladık ki taksiciler de kendi aralarında belli bölgelere gitmek için anlaşmışlar. Yeni şoförümüz, Hasan abiye göre oldukça yaşlı ve yorgun gözüküyordu. Ama bu bizim için problem değildi. Sağ salim bizi gezdirse yeterdi İsminin Musa (Moussa) olduğunu öğrendiğimiz abiye rotamızı söylediğimizde o an ilk şoku yaşadık. Çünkü Baalbek’e gitmenin tehlikeli olabileceğini ve söylediğimiz rotanın çok uzun olduğunu belirtmişti. Hâl böyle olunca, Baalbek düşüncesini rafa kaldırıp güneye doğru yolculuğa başladık.

Yolculuğa başladık başlamasına ama arabayla mı gidiyoruz yoksa kağnıyla mı ayırt edemiyorduk Musa abimiz 60’ı geçmemek konusunda gayet kararlıydı. Yaklaşık 1 saat sonra Deir El Qamar şehrine gelmiştik. Burası Beyrut’a 40 kilometre uzaklıkta, kırmızı kiremitli çatılarla döşeli, taştan yapılma evler bulunan bir köy. Osmanlı döneminde Lübnan sancağının merkezi konumundaki bu köy, küçük bir alanda cami, sinagog ve kiliselere sahip olması ile tüm dine mensup insanlar için ev sahipliği yapmış.  Günümüzde cami ve kiliseler hâlâ aktif iken, sinagog ibadete kapatılmış.

Cami köyün merkezinde bulunuyor. Kiliseler merkezin güneyinde, sinagog ise kuzeyinde yer almakta. Sinagogu bulmak bizim için zor olsa da, en güzel köy manzarası oradan seyrediliyor. Yine merkezde bir saray ve bir de müze ziyaretçilerini bekliyor. Sarayı gezsek de, şoför abimizin önerisiyle müzeye girmedik.

Bir saat kadar süren köy ziyaretimiz sonrası aracımızla yola koyulduk. Aklımızda Moussa Kalesi ve Beiteddine Sarayı ile Baakline bölgesindeki görmeyi çok istediğimiz şelale vardı. Yolculuk boyunca navigasyondan şoförü takip ederken bahsettiğim bölgelerin dışına çıktığını fark ettim. Nereye gittiğimizi sorduğumuzda Barouk Sedir Ormanına çıktığını söyledi. Meğer günlük turda burası varmış…

Sedir ağacı Lübnan için önemli. Ülke bayrağında da yerini alan sedir ağacı sonsuzluğu ve  istikrarı simgeliyor. Ülke için bu kadar öneme sahip olan bölgeyi görme fırsatı bizim için güzel bir sürpriz oldu. Lübnan’da birkaç bölgede bulunan sedir ormanlarından bizim gittiğimiz Barouk Sedir Ormanını gezmek için 4 tane rota bulunuyor. Trekking severler için güzel olacağını umduğum bu rotalardan en kısa olanı seçip 15 dakikalık orman yürüyüş  sonrası aracımıza dönüş yaptık.

Aynı yol üzerinden geri dönüp Moussa Kalesi ve Beiteddine Sarayı’nı göreceğimizi sanarken şoförümüz yine bizi şaşırttı ve farklı bir yola daldı. Çok geçmemişti ki arabayı kenara çekti. O zaman anladık ki bizim bilmediğimiz bir mağaraya getirmişti bizi. Giriş ücretinin 10 dolar olduğunu öğrenince sevincimiz yerini şaşkınlığa bırakmıştı Bir mağara gezmek yaklaşık 35 lira eder miydi ki? Abimle birbirimize bakıp hararetli bir şekilde durumu tartışmaya başladık. O kadar para vermenin gerek olmadığına karar getirmiştik ki, mağara görevlileri pişman olmayacağımız konusunda ikna ettiler. “Battı balık yan gider” diyerek mağaraya girdik.

Çok güzel İngilizce bilen bir kız rehber eşliğinde gezdiğimiz mağara (Ain Wazein Natural Grotto) 2003 yılında keşfedilmiş. Birçok dikit, sarkıt ve kaya oluşumlarından oluşan mağarada bir de gölet bulunuyor. Rehberimiz kaya oluşumlarını bir şeylere (genellikle hayvanlara) benzeterek ilgimizi çekmeyi başarırken bir yandan da fotoğraflarımızı çekti. Çekincelerle girdiğimiz mağaradan pişman olmadan çıktık.

Gezi tüm hızıyla sürüyordu ama benim aklım Baakline bölgesindeki şelalede kalmıştı. Musa abimize sorduğumuz zaman böyle bir şelaleden haberi olmadığını anladık. “Buluruz” dedi Yol boyunca taksicilere ve yerel halka sora sora bir yola girdik. Uzun ve virajlı yollar sonunda ulaştığımız yer restoranların olduğu bir bölgeydi. Adamlar şelalenin oluşturduğu göletin olduğu bölgeyi restoran yapmışlar Ve kocaman alanda adım atacak yer yok. Rezervasyonumuzu sorduklarında sadece fotoğraf çekeceğimizi söyleyerek izin aldık. Ortam gerçekten görülmeye değer. Şelale eşliğinde yemek yeme keyfini geçtim, görüntüsü bile güzeldi. Kısa bir süre manzarayı seyrederek oradan ayrıldık.

Sonunda Moussa Kalesi ve Beiteddine Sarayı’na sıra geldi İlk hedefimiz yolumuzun üstünde kalan Beiteddine Sarayı. Pazartesi günü olduğu için kapalı olan sarayı uzaktan görme imkanı bulduk. Sarayın inşasına 1788 yılında başlanıp 1818’de bitirilmiş. Lübnan’ın asil ailelerinden Şihap ailesinin üyesi Emir Beşir Şihap tarafından kullanılan saray, 1984 yılında İsrail işgali sırasında büyük zarar görmüş ve restore edilmiş.

Dışarıdan seyrettiğimiz saray sonrası dış cephesi hayli ilginç olan Moussa Kalesi‘ne ulaştık. Giriş ücreti 10 dolar. İçeride ne olduğunu bilmediğimizden ve artık fazlasıyla para harcadığımızdan abim girmek istemedi. Tek başıma gezdiğim kale içinde yöresel yaşama ait hareketli maketler ve geçmişe dair silahlar bulunmakta. Ben bu kadar eski silahı toplu halde görmemiştim doğrusu.

Bu kalenin bir de ilginç ve biyografisine göre gerçek bir hikayesi var: Kalenin mimarı Moussa Abdel Karim Al-Maamari küçüklüğünde aşık olduğu kız olan Sayyeda’ya duygularını açtığında kız Moussa’yla dalga geçmiş ve sarayı olduğu zaman onunla konuşabileceğini söylemiş (Kızın babası valiymiş ve sarayda oturuyorlarmış). Bir gün derste öğretmen öğrencilerden kuş çizmelerini istemiş fakat Moussa saray çizmiş. Bunu gören öğretmeni de çizimi yırtmış ve bir güzel çocuğu dövmüş 14 yaşında bunları yaşayan Moussa (Musa) bunu gururuna yedirememiş ve intikam almaya karar vermiş. Büyüyünce çeşitli inşaatların restorasyonunda çalışan kahramanımız, öğrendiği bilgilerle 1962 yılında başladığı kaleyi 1967 yılında ziyaretçilerine açmış.

Hikaye bununla da sınırlı değil. İntikamını alamayan Moussa, Sayyeda’yı Amerika’da bulmuş ve kuzeni vasıtasıyla Lübnan’a davet etmiş. Tabi kendi kimliğini açık etmeden. 2009 yılında ülkeye gelen Sayyeda, kalenin iki kademeli kapısının alt bölmesinden eğilerek içeri girmiş ve böylece Moussa da intikamını almış. Sayyeda saray yakınlarında gördüğü adamın Moussa olduğunu gözyaşları içinde anlamış

Bu acıklı ve azim dolu hikayemizin ardından kaleye veda edip Beyrut’a döndük. Lübnan’daki son günümüzü de böyle geçirmiş olduk.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Sabah kahvaltımızı yaptıktan sonra anlaştığımız gibi saat 9 sularında resepsiyona geldik. Taksi şoförümüz Hasan bizi bekliyordu. Zaman kaybetmeden eski model Mercedes’i ile yola koyulduk. Rotamızın ilk durağı Jeita Grotto idi. Şehir merkezine yaklaşık 20 kilometre uzaklıktaki bu mağaraya yarım saatte ulaştık. Giriş ücreti 18150 Lübnan Lirası (12 dolar). Yani Haziran 2017 kuruna göre yaklaşık 42 lira. Lübnan’daki her şey gibi bu da çok pahalı. Ancak bu mağara o kadar övüldü ki görmesek ayıp ederdik. Biletlerimizi aldıktan sonra (atmayın lazım olacak ) sıralı halde bekleyen rengarenk teleferiklerin en öndekinden yerimizi aldık.

Uzun bir yolculuk beklerken birkaç dakika içerisinde mağara önündeydik. Telefon ve kamera gibi elektronik aletleri yasak oldukları için girişte bıraktıktan sonra mağaraya girişimizi yaptık. 1836 yılında keşfedilen bu mağara, genişlik ve yükseklik bakımından oldukça büyük. 2200 metrelik mağaranın 750 metrelik kısmı ziyarete açık. Kocaman dikitler ve sarkıtlar insanı hayrette bırakacak cinsten. Her ne kadar ülkemizdeki mağaralara benzese de ben bu kadar genişlikte bir mağaraya rastlamadığım için epey etkilendim.

Yukarıdaki mağarayı geride bıraktıktan sonra tekerlekli trenle aşağı mağaraya doğru yol aldık. Heyecanım bir kat daha artmıştı. Çünkü bu mağarada yürüyerek değil tekneyle gezinti yapılıyordu (Şartlar uygunsa). İlk başta aldığımız biletlerin kontrolü ve elektronik eşyaları emanete bırakışımız sonrası mağaraya giriş yaptık. 3 adet tekne bizi bekliyordu. Yine en önden yerimizi kaptık ve o unutulmaz 5-6 dakikalık yolculuk başladı. Bir mağarayı tekneyle dolaşmanın verdiği his gerçekten muhteşemdi

Yerli yabancı turistlerin büyük ilgisini çeken, bu haliyle ülke turizmine doğrudan etki eden Jeita Grotto,  “Doğanın Yeni 7 Harikası” yarışmasının 14 finalistinden biriymiş. Ne yazık ki seçilememiş.

Bu arada bölgeye ait söyleyebileceğim tek olumsuz şey, turistlerin ilgisini çekmek için oraya konulan hayvanlar. Hapsedilmiş birçok hayvanı gördüğümüzde içimiz acıdı resmen. Bir an önce bu yanlışlarından vazgeçerler umarım.

Mağarada büyülendikten sonra şoför abimiz Hasan’ın yanına döndük. Bir sonraki hedefimiz Harissa idi. Ancak Hasan bu saatlerde oranın çok kalabalık olacağını Biblos’a gitmenin daha mantıklı olduğunu söyleyince ona uyduk. Yaklaşık yarım saat sonra Lübnan’ın kuzey şehirlerinden Biblos‘ta idik.

1984 yılından beri UNESCO Dünya Mirası Listesi’nde bulunan şehir İncil’e ismini vermesi (Bible), lineer alfabenin bulunması ve dünyanın hâlâ yaşanılan en eski şehirlerinden biri olması nedeniyle ayrı bir öneme sahip. Şehir oldukça küçük olmasına rağmen oldukça turistik. Sahil yakınlarında birçok kafe, restoran,hediyelik eşya satan dükkan ve bizim gezmediğimiz Balmumu Heykel Müzesi bulunmakta. Ayrıca bir de Haçlılar tarafından yapılan 12. yüzyıldan kalma bir kale mevcut. Giriş ücreti 6000 Lübnan Lirası olan kaleden şehri izleyebiliyorsunuz. İzlemeseniz de çok şey kaybetmiş sayılmazsınız

Kaleden şehir manzarası haricinde denize giren insanlar görünüyordu. Bu da abimin yüzme arzusunu tetikleyen bir etkendi Sonuç ise, kendimizi kısa süre de olsa Akdeniz’in serin sularında bulmak oldu. Sıcak havada bir nebze serinlemek iyi geldi doğrusu…

Sıra, acıkan karınlarımızı doyurmaya gelmişti. Bu bölgeye gelmiş Türklerin neredeyse hepsinin ortak önerisi olan Chez Pepe‘yi biz de deneyelim istedik. Hemen arka masamızda oturan 2 kızın da Türk olması bizimkilerin bu yeri tercih ettiği tezimi kanıtlıyor sanırım Bu arada baştan uyarayım oldukça pahalı bir mekan. Bir balığa 20 dolar dediklerinde küçük dilimizi yutsak da daha küçük balıklarla durumu kurtarmaya çalıştık. Sonuç olarak balık sevmeyen benim bile seveceğim bir menüye 35 dolar (2 kişi) ödeyerek restorandan ayrıldık.

Artık ziyaret edeceğimiz son bir yer kalmıştı. Lübnan’daki Hıristiyanlar için büyük önem taşıyan Meryem Ana Heykeli (Our Lady of Lebanon). Harissa bölgesinde bulunan bu eser, deniz seviyesinden 650 metre yükseklikte bir tepe üstüne kurulu, 15 ton ağırlığında, 8.5 metre uzunluğunda bronz bir heykel.

Özel aracınızla ya da teleferikle ulaşım mümkün. Biz teleferikle çıkalım istedik. Ancak bilet gişesinde öyle bir sıra vardı ki sanki futbol maçı oynanacak Zaman geçmesine rağmen sıra ilerlemiyordu. Sonradan bu durumun teleferiğe biniş yerindeki yoğunluğu azaltmak için olduğunu anladık. Taksici abimizin yardımıyla ilk sıralardan aldığımız biletimiz (11000 Lübnan Lirası) ile nihayet teleferik sırasına girebildik. Teleferikler oldukça eski. Görevlilerde anahtar var ve bindikten sonra sizi kilitliyorlar. İndiğinizde ise diğer görevli kapıyı açıyor Otomatik sistem buraya gelmemiş daha. Teleferikten indikten sonra ya tepeye kadar yürümek gerekiyor ya da ücretsiz fünikülere binebilirsiniz. Füniküler sırası beklemek bize cazip gelmediğinden yürümeyi tercih ettik. Uzun uğraşlar sonucu tepedeydik.

Ellerini Beyrut’a doğru açmış Meryem Ana Heykeli, Lübnanlılar için popüler bir ibadet yeri. Pazar günü orada bulunduğumuz için çevremiz ana baba günü gibiydi. Heykelin alt tarafında bir kilise ve yan tarafında da dini eşyaların satıldığı bir hediyelik eşya dükkanı bulunmakta.

Ayrıca tepeden izlenen Jounieh şehri manzarası bize Karadeniz’i seyrediyormuş havası verdi.  Bol bol fotoğraf çekip teleferikle taksimize doğru dönüşümüzü yaptık.

Sabah 9 gibi başlayan turumuz akşam 5 gibi sonlandı. Bir sonraki gün için ise Hasan abimizle tekrar sözleştik. Ama nereye gideceğimize tam karar vermemiştik…

Diğer yazımda Lübnan’daki son günümüzü anlatacağım.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Açıklamamı yaptığıma göre gönül rahatlığıyla gezilecek yerler kısmına geçebilirim

Beyrut Gezilecek Yerler

Nejmeh Square, Place de l’Étoile / Downtown: Gezimize şehrin kalbi olan meydanla başladık. Bütün giriş-çıkışların askerler ve polisler tarafından kontrol edildiği bölgede tüm sokaklar ana meydana çıkıyor. Meydanın tam ortasında 25 metre yüksekliğinde bir saat kulesi bulunmakta. Parlamento binası, iki katedral, bir müze, birçok kafe/restoran ve sıra sıra dizilmiş kahverengi binalara sahip olan bu meydan Beyrut gezisinde ilk ziyaret edilmesi gereken bölgelerden.

Ancak ne var ki böyle potansiyele sahip bir meydanın ziyaretçi sayısı oldukça düşük. Meydana yakın konumdaki dükkanların kapalı olması da gözlerden kaçmıyor. Güvenlikle alakalı olduğunu düşündüğüm bu durumu dile getirirken bir önceki yazımdaki uyarımı tekrarlayayım. Üstünde Lübnan bayrağı olan bir binayı fotoğraflamak istiyorsanız bunu izin alarak yapmanızda büyük bir fayda var. Yoksa bizim gibi alıkonulabilirsiniz

St. Georges Greek Orthodox Church: Meydanda bulunan bu kilise 1772 yılında tamamlanmış. Zaman içerisinde doğal felaketler, erozyonlar gibi sebeplerden dolayı birkaç kez restore edilen kilise, Lübnan’daki iç savaş döneminde yakılmış,birçok eşyası çalınmış. 1995’te başlayan yenileme çalışmalarında yapılan kazılarda diğer kiliselere ait kalıntılar ve Roma kolonilerine ait bir bölüm keşfedilmiş. Bu keşifler kilisenin hemen altında bir yer altı müzesinde sergileniyor. Kilisenin içinden bir kısmının görüldüğü müzeye giriş ücreti 5000 Lübnan Lirası. Çok bir esprisi olmayan müzeye girmenize gerek yok, kilise yeterince güzel

Mohammad Al-Amin Cami: İstanbul’daki Sultan Ahmet Cami’den esinlenilerek inşa edilen bu cami, Beyrut’taki merkezi ibadethane konumunda. Osmanlı mimarisini ve Memlük tarzı çizimleri barındıran cami, koyu sarı taşlardan olan dış cephesi, büyük mavi kubbesi ve 72 metrelik Mekke tarzı minareleri ile dikkatleri üzerine çekmekte. Mavi kubbelerinden dolayı “Mavi Cami” olarak da adlandırılmakta olan bu güzel caminin iç mimarisi de görülmeye değer.

Saint George Marinate Katedrali: Mohammad Al-Amin Cami’nin hemen yanındaki bu katedral 19. yüzyılın sonlarında inşa edilmiş. Lübnan’da yaşanan iç savaşta yukarıda bahsettiğim kilise gibi tahrip edilen katedral, uzun süren restorasyon çalışmalarıyla 2000 yılında tekrar faaliyete geçmiş. Caminin hemen yanında olması sebebiyle ilginç ve güzel fotoğraflar ortaya çıkmakta.
Katedral ile kilise arasında ise küçük bir alanda Roma kalıntıları bulunmakta. Şehrin göbeğinde antik eserlerin bulunmasını daima sevmişimdir

Martyrs Monument (Şehitler Anıtı): Caminin hemen yakınındaki bu anıt, 1916 yılında Osmanlı komutanı Cemal Paşa’nın emriyle infaz edilen Lübnanlı ve Arap milliyetçileri adına yapılmış. İç savaş döneminde hasar alan anıt restore edilirken savaşın izleri kasıtlı olarak bırakılmış.

Beyrut Ulusal Müzesi: Konum olarak merkezin biraz dışında yer alan müze, koleksiyonunda yaklaşık 100.000 eser barındırıyor. 1942 yılında faaliyete geçen 3 katlı bu müzede heykellerden farklı olarak geçmişte kullanılmış maskeler, küçük bronz heykeller, ilginç mezarlar(alt kattaki), mumyalar ve freskler bulunmakta. Mumyaların ve fresklerin fotoğrafının çekilmesine izin verilmezken, diğer eserlerin çekiminde bir sıkıntı söz konusu değil. Müzenin giriş katında bulunan bir mozaikte iç savaş döneminde isabet eden merminin izlerini görmeniz mümkün. Bu arada alt kattaki görevli kadının Türkçe biliyor olması bizim için ilginç bir tesadüftü

Gemmayzeh Sokağı (Rue Gouraud): Lübnan’da gece hayatı denilince akla gelen sokaklardan olan Gemmayzeh’de birçok pub/bar/kafe bulunuyor. Hatta sokağın ortalarında bütün mekanların yerlerini içeren bir harita mevcut. Gündüz saatlerinde orada bulunduğumuz için bir hareketlilik yoktu.

Monot Caddesi(Rue Monot): Gece hayatı için ismi geçen diğer bir yer ise Monot Caddesi. Ama burada ne doğru düzgün kafeye/bara rastladık, ne de bir insan kalabalığına. Kendi haline bırakılmış bir sokak izlenimi vardı.

Saint Louis Roman Katolik Kilisesi: Downtown bölgesinde gezimiz sırasında uğradığımız bu kilise Fransız Kralı 14. Louis adına inşa ettirilmiş. Bizans stilinde inşa edilen kilise de iç savaştan nasibini alan binalar arasında. Biz ziyaret ettiğimizde küçük arkadaşlarımız prova yapıyorlardı

Roman Bath Vestiges (Roma Hamamı Kalıntıları): Ankara’da gördüğümde şaşkınlığımı ve hayranlığımı gizleyemediğim Roma Hamamı kalıntılarının küçük bir örneğini Beyrut’ta bulduk. Resmi binalarla çevrili, dar bir alanda bulunan kalıntıları ziyaret etmek ücretsiz.

Beirut Souks: Aslında burası gezilecek yer değil. Yorgunluğunuzu atabileceğiniz büyük bir alışveriş merkezi diyebilirim. Downtown bölgesinde oldukça yakın olan Beirut Souks’ta birçok ünlü markanın mağazasını bulabilirsiniz.

Hamra Bölgesi: Otelimizin de bulunduğu bölge olan Hamra, Downtown’a yaklaşık 2 kilometre uzaklıkta. Diğer bölgelere oranla daha ucuz otel fiyatlarına sahip olduğu için otelimizi buradan ayarlamıştık. Okuduğum yazılarda bölgedeki kafe ve publardan dolayı oldukça hareketli gecelerin olduğu söylense de bizim bulunduğumuz akşam saatlerinde sadece ana caddede ufak hareketlilikler vardı. Yan sokaklardaki karanlık ise korku filmlerini aratmıyordu Sonuç olarak otelimizin bu bölgede olmasından dolayı pişmanız. Tavsiyem marina bölgesinden bir otel bulmanız.

Zaitunay Bay: Gelelim marinaya…Lübnan’da geçirdiğimiz 3 gün boyunca her gün uğradığımız bölge oldu. Gökdelenler, ultra lüks araçlar, birbirinden güzel yatlar ile bambaşka bir dünya. Downtown ve çevresinde gezdikten sonra eminim çok şaşıracaksınız. Zaten insanlar da merkezi bırakıp bu tarafta yoğunlaşmış. Özellikle akşam vakitlerinde sahil şeridinde birçok kişiyi nargile içerken ve araçlarından sesli müzik çalarken görebilirsiniz

Pigeon Rocks: Son olarak da Beyrut’un simgelerinden olan “Güvercin Kayalıkları”ndan bahsedeyim. Beyrut’un sahil şeridi bölgesi olan “Korniş”in sonunda yer alan bu kayalıklar, turistlerin hayli ilgisini çekmekte. İki tane kocaman kaya oluşumundan ibaret olan Pigeon Rocks’ı tekneyle dolaşmanın maliyeti tek kişi için 10, 3 kişi için 20 dolar. Bizim pek ilgimizi çekmediği için denemedik. Kayalıkların da pek bir albenisi olduğunu söyleyemem. Nasıl bu kadar ünlenmiş, şaşırtıcı doğrusu

Yaptığım liste haricinde Amerikan Üniversitesi‘nin bahçesi ve mimarisi için de güzel sözler okudum. Zamanı olanlar için alternatif bir yer olabilir.

İç savaşın etkilerini derinden hisseden başkent Beyrut’tan sonra taksi tutarak yaptığımız turları anlatmaya çalışacağım.

Yemek tavsiyeleri için –> 3 Günde Lübnan

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

1 Mayıs resmi tatilinin pazartesi gününe denk gelmesi ve benim 3 günde gezebileceğim bir ülke arayışım Lübnan gezisini gündeme getirdi. Gezilerimde her daim yanımda olan Özgün ve Bekir abinin üç gün için Lübnan’a sıcak bakmaması üzerine abim imdadıma yetişti ve beraber gitmeye karar verdik.

Uçak firması seçiminde tabii ki en ucuz fiyata sahip olan Pegasus’u tercih ettik. Ancak bu tercihimiz hava alanında yaklaşık 5 saat geçirmemiz demekti. Çünkü uçak ülkeye gece varıyordu. Karanlıkta şehir merkezine gitmektense, gün aydınlanınca şehri gezmek daha mantıklıydı. Biz de öyle yaptık ve sabah saatlerinde taksi bakmaya başladık. Daha önce okuduğum yazılarda taksicilerin çok uçuk fiyatlar istediği yazılıyordu. Bize de kapıyı 40 dolardan açtılar. Abim 20 dolarda diretiyordu. Taksiciler her ne kadar kabul etmese de orta yol bulundu ve başka bir yolcuyu da taksiye alarak 40 doları bölüştük. Neden bu kadar ayrıntıya girdiğimi sorgulayanlar için hemen açıklama yapayım; o başka bir yolcu da hikayenin kahramanlarından

Şehir merkezinde taksiden indiğimizde saat sabahın 6 sı idi. Ortalıkta askerlerden başka kimse yoktu diyebilirim. O sessiz ortamda açık renkli plaj tişörtü, elinde valiziyle yanımızda duran yolcuyla ayak üstü muhabbete girdik. Meksikalı olduğunu, arkadaşlarıyla akşam saatlerinde buluşacağını ve o zamana kadar yapacak şeyinin olmadığını söyledi. Daha biz sormadan bize katılıp katılamayacağını sordu. Biz de gün boyunca deliler gibi yürüyeceğimizi, onun için sorun değilse katılmasından memnuniyet duyacağımızı bildirdik. Ve geziye henüz başlamamışken 3. yoldaşımızı aramıza katmış olduk

Adı Jorge (kolay olsun diye George diyordu) olan bu Meksikalı kardeşimiz koca valizini çeke çeke peşimize takıldı. Biz de normal hızımızı biraz düşürerek ona uyduk. Gezimize de Downtown bölgesinden başladık. Bütün giriş – çıkışları polis / askerler tarafından kontrol altında tutulan bölgede fotoğraf çekmek de ayrı bir sorun. Yine daha önce okuduğum yazılarda polis/askerin ve resmi kuruluşların fotoğraflarını çekmenin yasak olduğu yazıyordu.

Yine de şansımı denemek adına Downtown bölgesinde izin istedim ve birkaç resmi binanın fotoğrafını çekebildim. Sabah saatlerindeki bu ziyaretimizin ardından yönümüzü Beyrut Ulusal Müzesi’ne çevirdik. Yol üstündeki bir pastanede kahvaltımızı yaptıktan sonra etrafta gördüğüm güzel mimarili binalara fotoğraf çeke çeke müzeye doğru yürüdük. İşte ne olduysa o an oldu. Mimarisini beğendiğim bir binanın fotoğrafını çekmemle, sivil birinin elini telefonumda görmem aynı saniyede gerçekleşti :). “Ne yapıyorsun?”, “Fotoğrafları hemen sileceksin!” gibi cümleler duyuyorduk. Ne olduğuna anlam verememekle beraber “Tamam, sileceğim” desem de karşı caddede bina önünde nöbet tutan askerlerin yanına götürülmekten kurtulamadık. Hemen pasaportlarımız istendi ve içeriye haber uçuruldu. Bizde şaşkın, karşı tarafta gergin bir hava hakimdi. Çok geçmeden halinden daha kıdemli olduğu belli olan bir asker geldi. Aynı diğerleri gibi fotoğraf çekmenin yasak olduğundan bahsediyordu. Yasağı bilmediğimizi (binanın resmi olduğunu fark etmedim ), fotoğrafı silebileceğimizi bu abimize de söylesek de, bu abimiz diğerlerine göre daha sert mizaçlıydı. Üçümüzü de binanın içine aldılar. Jorge nin valizi, bizim de sırt çantalarımız incelendikten sonra bir asker ve bu kıdemli abimizin bulunduğu küçük bir odaya götürüldük. Abimiz hâlâ kendi kendine bu işin yasak olduğunu sayıklıyordu. Bizden ise çıt çıkmıyordu. Benim telefonum ve pasaportlarımız onların elindeydi. Kimse bizimle konuşmuyordu. Öylece odada oturuyorduk. Odaya sürekli sivil ve askeri kıyafetli insanlar girip çıkıyor, bize bakmıyorlardı bile Jorge’ye dönerek kusura bakmamasını söylediğimde adamın rahatlığı yüzünden okunuyordu. Bana cevabı ise “Part of show (Şovun parçası)” oldu. Adam sanki sürekli böyle şeyler yaşıyor Abim de rahatlatıcı sözler söylüyordu: “En fazla olay konsolosluğa gider, sıkıntı olmaz.”

Zaman geçiyor, odadaki bekleyişimiz sürüyordu. Yaklaşık yarım saat sonra bulunduğumuz küçük odadan alınıp, kıdemli abimiz eşliğinde başka bir odaya götürüldük. Burada ise esmer tenli, genç, yakışıklı ve sivil giyimli biri duruyordu. Kendisinin ve çevredekilerin hâl ve hareketlerinden oranın komutanı olduğu belliydi. Ancak komutanın ne mizacı sertti, ne de konuşma tarzı. Ortamda ılıman bir hava vardı. Derken pasaportlarımız odaya geldi ve inceleme başladı. Üstün körü pasaportlar kontrol edilirken Jorge nin pasaportunda bir detay komutanın dikkatini çekti.  Jorge’nin bir diğer ismi de “Farah” tı. Meğer adamın dedesi Lübnanlı’ymış Her ne kadar Jorge’nin ailesinden kimse ülkede olmasa da Lübnan’la alakalı bir durumun bulunması bizim için bir artıydı. Sonra sıra bize geçti. Komutan (Adı Hady imiş) Türkiye’de hangi ilde kaldığımızı sordu. Trabzon deyince bir anlam veremedi ancak ağzındaki baklayı sonradan çıkardı. Bizim eleman kıyafet alışverişi için 8-9 kere İstanbul’da bulunmuş. Adam İstanbul aşığı çıktı Ve iyice rahatlamamızı sağlayan o sözcükler çıktı ağzından:”Çay? Kahve?”

Jorge kahvesini, biz de çaylarımızı içerken sürekli odaya girip komutanı tek yanaktan öpen kişiler dikkatimizi çekmeye başlamıştı. En sonunda pastayı da görünce komutan, bugünün doğum günü olduğunu söyledi. Sanki bütün tesadüfler bizi buluyordu Artık odada 4 arkadaş oturuyor gibiydik. Ama sorun hâlâ çözüme kavuşturulmamıştı. İçeriye alınmamıza sebep olan fotoğraf telefonumda duruyordu. Benden silmemi rica etti, ben silerken de bayraklı binaların ve askerlerin fotoğraflarını çekmemem konusunda tavsiyede bulundu. Bu sırada telefonumdaki diğer fotoğraflara bakmayı da ihmal etmedi Downtown bölgesinde çekmiş olduğum resmi bir binanın fotoğrafını fark etti ve bunun da yasak olduğunu söyledi. Ben izin alarak çektiğimi söyleyince şaşırdı, fotoğrafı sildirmedi Endişeli, tedirgin bir şekilde girdiğimiz binadan güle oynaya çıktık

Daha ülkeyi gezmeye başladıktan 3 saat sonra yaşadığımız bu olay bize güzel bir ders oldu. Bayrak gördüğümüz yerlerde sürekli abimin uyarılarına maruz kaldım :). Ama çok şükür sıkıntısız bir şekilde geziyi tamamladık.

Bize gün boyu valiziyle eşlik eden Meksikalı arkadaşımız Jorge ise günümüze ayrı bir eğlence katmış oldu. Meksika’ya yolum düşerse onun kapısını çalmayı düşünüyorum (Muhtemelen bizi görmek istemeyecektir ).

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Öncelikle Lübnan’ın bir ülke olduğundan başlayayım Çünkü, tanıdıklarımın böyle bir ülkenin varlığından haberdar olmadığını gördüm. Lübnan, Doğu Akdeniz’e kıyısı olan, kuzeyinde ve doğusunda Suriye, güneyinde İsrail ile komşu tam bir Orta Doğu ülkesi. Başkenti Beyrut.  Para birimi Lübnan Lirası. Yaklaşık 6 milyon nüfusun yoğunluğunu başkent çekmekte. Resmi dil Arapça olsa da İngilizce ve Fransızca yaygın bir şekilde konuşulmakta.

Lübnan Nasıl Bir Ülke?

Ülkeye gelmeden önce yaptığım araştırmalarda, 1975-90 yılları arasındaki iç savaşın etkilerinden arındığından bahsediliyordu. Kısmen haklılar da… Ama ben bu kadar uçları yaşayan bir ülke görmedim. Şehir merkezinden marinaya doğru gidildiğinde sanki Orta Doğu ülkesinden çıkıp bir Avrupa ülkesine doğru geçiş yapmış hissine kapılıyorsunuz. Şehir merkezindeki küçük binalar ve her köşe başındaki askerler yerini marinada gökdelenlere, ultra lüks araçlara ve modern insanlara bırakıyor. Ve bu iki söylediğim yer arasındaki mesafe 1 kilometre yürüyüş mesafesi! Merkezden daha iç kesimleri söylemiyorum bile. Gece ana caddeler haricindeki sokaklarda tabiri caizse in cin top oynarken, sahil şeridinde iğne atsan yere düşmeyecek. Böyle bir ortam hayal edin.

Her köşe başında asker dedim ama bu sizi tedirgin etmesin. Fotoğraflarını çekmediğiniz sürece sıkıntı yok. Ben resmi bir binanın fotoğrafını çektiğim için bir süre alıkoyulduk oradan biliyorum Bunun haricinde güler yüzlü ve şakacılar.

Biraz da insanlarından bahsedeyim. Bizlere çok benziyorlar. Uçakta, restoranda, sokakta bizi hep Lübnanlı sandılar. Oranın yerlisi gibiydik Bu durum bizim esmer tenimizden de kaynaklanıyor olabilir tabii.

Bize sadece dış görünüş olarak değil, davranış olarak da benziyorlar. Nargileye bayılıyorlar. Restoranda, sahilde, buldukları her yerde nargile içen birilerine denk gelebilirsiniz. Hele sahil şeridinde iseniz, nargilenin yanında arabadan çıkan son ses müziğe hazırlıklı olun Sahilde köpeklerini dolaştıran Lübnanlıların sayısı da oldukça fazla.

Para birimi Lübnan Lirası demiştim ama neredeyse her yerde dolar da kabul ediliyor. 1 dolar = 1500 Lübnan Lirası ediyor ve bu sabit kur olarak belirlenmiş. Restoranlarda gelen adisyonda iki para biriminden de ücret yazıyor. O yüzden para değişimi gibi bir telaşınız olmasın.

Bir de söylemeden geçmeyeyim Lübnan’ın kadınları aşırı bakımlı. Gencinden yaşlısına, başı açığından kapalısına, kadınların dış görünüşüne bu kadar önem vermesi dikkat çekici doğrusu.

Lübnan Vize İstiyor Mu?

En güzel haber Lübnan’ın vize istemiyor oluşu. Zaten istese vize için uğraşıp buralara gelir miydim bilmiyorum Tek istedikleri şey giriş-çıkışlarda bilgilerinizin olduğu kağıt doldurmanız. Ülkeye giderken bu kağıt uçakta dağıtılıyor, alamasanız bile pasaport kontrolü olan yerde bulabilirsiniz.

Lübnan’da Ulaşım

Ülkedeki en sıkıntılı konu belki de ulaşım. Hava alanından merkeze otobüs bulunmuyor (Ya da biz öyle biliyoruz ) . Tek seçeneğiniz taksi. Tabii ki burada da aç gözlü taksiciler bulunmakta. Pazarlığı 40 dolardan açıyorlar. Biz 20 dolarda direttik, taksiye başka bir yolcuyu da alarak hem onlar hem biz mutlu olmuş olduk (Diğer müşteriden de 20 dolar almış oldular).

Şehir içinde taksi yine en iyi seçenek. Gideceğiniz yerin mesafesine göre ücret 5000-1000 Lübnan Lirası arasında değişiyor. Ama lira diye anlaştığınıza emin olun çünkü “ben lira değil dolar demiştim” diyebiliyorlarmış. Bir de sahil şeridinde dolaşan 15 numaralı minibüsler var. Muhtemelen daha ucuza ulaşım sağlıyordur.

Beyrut dışı geziler için ise en iyi tercih taksi tutmak. Bunun için otellerden yardım almak en mantıklısı. Bu gezilerin oldukça pahalı olduğunu söyleyeyim

Bir de bahsetmek istediğim bir konu var. Okuduğum birçok yerde trafiğin karmaşasından dolayı araç kiralama önerilmiyordu. Gerçekten de trafiğin pek hoş olduğu söylenemez. Fakat İstanbul trafiğinde araç kullanan birisi için bunun çok sorun olacağını sanmıyorum. Ancak araç kiralama bedellerinden haberim yok, muhtemelen o da pahalıdır

Lübnan’da Konaklama

Bu konuda 3 bölge öne çıkmakta. Hamra , Downtown ve marina bölgesi. Biz abimle Hamra bölgesindeki Mayflower Hotel’de kaldık. Hamra bölgesinde olması sebebiyle merkeze ve marinaya yürüme mesafesi anlamında uzak bir bölge. Eğer gece hayatınız yoksa tercihinizi sahile yakın bir bölgeden kullanmanızı öneririm. Çünkü sahil kesimi akşam saatlerinde en hareketli bölge.

Otele dönecek olursak, odadan, personelinden ve hizmetinden oldukça memnun kaldık. Tamamen damağımıza uygun açık büfe kahvaltısı gayet güzeldi. Odalar temizdi. Resepsiyon görevlisi Beyrut dışı için taksi ayarlamak konusunda oldukça yardımcı oldu. Yani lafın kısası, otel güzel ama yürümeyi tercih edenler için uzak bir bölgede. Sitesi için burayı, Booking’den görmek için ise burayı tıklayın.

Lübnan Rota

1. Gün: Beyrut
2. Gün: Jeita Grotto – Byblos – Harissa –> 100 dolar
3. Gün: Deir El Qamar – Moussa Castle – Barouk Cedar Forest – Baaqline River (Bonus) – Beiteddine Palace – Ain Wazein Grotto –> 110 dolar

Aslında 3. günde Romalılardan kalma ünlü Baalbek‘e gitmek istiyordum ama güvenlik endişeleri nedeniyle o planı rafa kaldırdık.

Lübnan Gezilecek Yerler

Beyrut için TIK TIK

Jeita Grotto – Byblos – Harissa için TIK TIK

Deir El Qamar – Moussa Castle – Barouk Cedar Forest – Baaqline River (Bonus) – Beiteddine Palace – Ain Wazein Grotto için TIK TIK

Lübnan Gece Hayatı

Gece hayatı ilgi alanım değil. Sadece okuduklarımdan söyleyebileceğim Hamra ve Gemmayzeh bölgesinin bu konuda iyi olduğu. Merkezin dışında ise Jounieh gecelerin vazgeçilmez yeriymiş

Lübnan’da Yemek

Ne mutlu bana ki ilk defa yurt dışında karnım doydu Ne yiyeceğimi düşünmeme gerek kalmadı. Çünkü Lübnan mutfağı damak tadımıza çok uygun.  Ülkemizde yediğimiz ürünlerin benzerlerini orada da çok rahat bulabilirsiniz. Ama uyarayım yeme işi biraz pahalı. Yeri gelmişken gittiğimiz birkaç restorandan bahsedeyim.

Al Falamanki: İlk olarak fazlasıyla pişman olduğumuz yerden başlayayım. Bloglarda okuduğum Abdel Wahab’a gitmek için geldiğimiz bölgede restoranı restorasyon halinde görünce yine başka bir blogda gözüme çarpan bu restorana geldik. Ne kebaptan tat aldık, ne de gelen hesap bizi mutlu etti. Mutlu etmeyi bırakın, menüde olmayan ayrana 10.000 Lübnan Lirası yani yaklaşık olarak 25 TL verdik ve içemedik de. Kesinlikle tavsiye etmiyorum.

Beit Halab: Sahil kenarındaki bu restoran en çok beğendiğimiz oldu. Karışık kebap 22.000, döner 13.000 Lübnan Lirası. Restoranı Beit Halab diye ararsanız bulamazsanız çünkü tabelada ismi sadece Arapça yazıyor. Aloumda Cafenin yanında tabelada bıyıklı bir amcanın olduğu restoran desem daha açıklayıcı olur sanırım

Massaad: Konakladığımız otelin hemen yanındaki bu restoranın da sunumuna hayran kalmıştım. Karışık kebap 17500 Lübnan Lirası idi. İçerisinde gülerek içki içenlerin Türk çıkması ise bizi şaşırtmadı

Chez Pepe: Byblos’taki bu restoran nasıl bu kadar ünlü olmuş bilmiyorum ama aşırı pahalı Bir balığa 20 dolar dediklerinde gözlerimiz hemen küçük balıkları aramaya başladı. En sonunda benim bile severek yediğim bir menü çıktı ortaya. Küçük balıklı menümüze de 35 dolara yakın bir ücret ödedik.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel