Bu yılın gezi anlamında bana en önemli katkısı yayla sevgisi oldu. Daha önceki yazılarımda da belirttiğim üzere pek yayla seven bir insan değildim. Ancak Kadıralak Yaylası ile başlayan yayla gezilerimiz sayesinde bana yeni rotalar da çıkmış oldu.

Bu yılın diğer bir artısı da, UNESCO Türkiye Dünya Mirası Listesi’ni tamamlamam oldu.

O zaman, geçen yıl gibi yurt içi gezileriyle dolu kronolojik 2018 gezi listemi sunayım

1- Asmasu Şelalesi – Trabzon (21 Ocak): Yılın ilk gezisini, memleketimde daha önce görmemiş olduğum Asmasu Şelalesi’ne yaptım. Görmekten öte adını bile duymamış olduğum Asmasu Şelalesi, karlar altında güzel manzaralar sergilemişti.

2- Çağlayan ve Manle Şelaleleri – Rize (3 Şubat): Artık şelale sevgimi anlatmama gerek duymuyorum Rize’de bulunan birçok şelaleden sonra listeye yenilerini ekledim.

3- Çorum – Yozgat – Sivas (2-3 Mart): Hiç hayal etmesem de yılın ilk uzun yolculuğunu Hattuşa’ya doğru yaptım. UNESCO listesindeki ören yerini, Yozgat’ı ve üniversiteyi okuduğum şehir Sivas’ı bu hafta sonunda gezme fırsatı buldum.

4- Kars (17-18 Mart): Bu geziden 5 ay önce Kars’ı görmüş ve uzun süre yolum düşmez demiştim. Ancak Çıldır Gölü’nü donmuş halde görme ve Doğu Ekspresi‘ni deneme fikri beni yine Kars yollarında bulmamı sağladı.

5- Kadıralak Yaylası – Trabzon (31 Mart): Genelde Nisan ayının son ayında çıkan ve sadece 2 hafta toprakta kalan mavi yıldız çiçekleri ile ünlü bu yayla Trabzon’un Tonya ilçesinde yer almakta. Çiçekler bu yıl erken açınca Mart ayının son gününde kendimizi yaylada bulduk Kadıralak yazısı için tıklayın.

6- Manisa – Kütahya – Uşak – Afyon (5-8 Nisan): Manisa’daki günübirlik kursu fırsata çevirerek Manisa’yı ve çevre illeri gezebildim. Kütahya’daki Aizanoi Antik Kenti en fazla merak ettiklerim arasındaydı.

7- Kıbrıs (21-23 Nisan): Liseden arkadaşım Ahmet’in Kıbrıs’ta askerlik yapmasını fırsat bilerek diğer lise arkadaşlarım Samet ve Burak ile yavru vatanı fethettik. Belki de bu yıl için bana en sürpriz olan gezi oldu Kıbrıs yazılarım için tıklayın.

8- Pokut Yaylası – Rize (1 Mayıs): Kadıralak Yaylası’ndan sonra hızımızı alamayarak yayla gezilerine başladık. Neredeyse buraya giden herkesin aynı açıdan çektiği fotoğraf benim de karelerimde yer aldı. Pokut Yaylası yazısı için tıklayın.

9- Gito ve Badara Yaylaları – Rize (20 Mayıs): Yayla sevgisi dur durak bilmiyordu Salıncağıyla meşhur Gito Yaylası ve Ege’nin Hamsisi dizisinde de kendine yer alan Badara Yaylası yeni kurbanlarımız oldu. Gito ve Badara Yaylaları yazısı için tıklayın.

10- Huser ve Avusor Yaylası – Rize (23 Haziran): Henüz popüler olmasalar da yakın zamanda ziyaretçi dolacağını düşündüğüm bu iki yayla da bizi bizden almıştı Huser Yaylası’nda gün batımı, Avusor’da ise dağ tepe aşarak ulaştığımız göl görülmeye değer. Huser Yaylası yazısı için tık, Avusor Yaylası için tık tık

11- Gümüşhane (24 Haziran): Daha önce defalarca gitsem de adam akıllı gezmediğim komşu şehrimizi de aradan çıkardım. Gümüşhane yazısı için tıklayın.

12- Rize – Artvin (7-8 Temmuz): Trabzon – Artvin tarafına birkaç kez seyahat etmiş olsam da, daha önce gitmediğim Kenan Amca’nın çaylığı, Hacı Mehmet Şelalesi, Deliklikaya Şelalesi, Balık Gölü ve bizi büyüleyen Maral Şelalesi gibi yerleri görme şansı buldum. Yazılar için üzerlerine tıklayın

13- Elevit – Trovit Yaylası (4 Ağustos): Yılın son yayla gezisini Çamlıhemşin’in yerlilerinin “en güzel yayla” olarak nitelendirdiği Elevit ve yakınlarındaki Trovit Yaylaları’na yaptık. Elevit Yaylası yazısı için tıklayın.

14- Trakya – Çanakkale (18-26 Ağustos): Kurban Bayramı’nı fırsat bilerek çok merak ettiğim Trakya’yı gezdim. Bu bölgedeki Tekirdağ, Kırklareli ve Edirne‘yi hakkıyla gezdikten sonra dönüş yolunu biraz uzatarak Bursa Cumalıkızık Köyü, Eskişehir Sazova Parkı, Konya Kelebekler Müzesi, Karaman, Mersin Mut Yerköprü Şelalesi, Adana Gülek Kalesi ve UNESCO’mun son hedefi Çatalhöyük‘ü de gezilenler listesine ekledim.

15- Ankara – Kayseri – İstanbul (19-27 Aralık): 2018’e veda etmeye hazırlanırken, tez sonrası yıllık iznimi kullanarak mini bir Türkiye turu yaptım. Ankara‘dan başlayarak Kırıkkale, Kırşehir, Aksaray ve Kapadokya‘yı gezdikten sonra Kayseri‘de 2 gün geçirip, sevemediğim ancak tam anlamıyla da gezmediğim İstanbul‘da 4 gün geçirdim.

Her ne kadar bu yılki gezilerim beni tatmin etmese de, yeni yerler görmek her seferinde beni mutlu etmiştir. Her zaman dediğim gibi “gezmek güzel şey”.

Umarım 2019 sağlık, mutluluk ve huzurun yanında bolca geziyi de beraberinde getirir…

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

İki günlük Artvin gezimizin ilk durakları olan “Kenan Amca’nın Çaylığı” ve “Hacı Mehmet Şelalesi”ni ben ve Nagehan  yazmıştık. Bu ikisinden sonra Mençuna Şelalesine gittik. Sitede daha önce yazılmış olduğu için tekrar yazmıyoruz. Kısaca bahsedecek olursak da: Patika yolunu düzenlemişler artık şelaleye ulaşmak daha kolay, hafta sonu olduğu için de biraz kalabalıktı. Mençuna’dan sonra bu yazımızın asıl konusu olan “Deliklikaya Şelalesi”ne doğru yola koyulduk. Bu arada gezilerde yemek yemiyor muyuz diye merak ediyorsanız, elbette yiyoruz ama vakit kaybı olmaması için yolda giderken arabada bir şeyler atıştırmayı tercih ediyoruz. Bu gezideki temel besin kaynaklarımız da Ceyda Abla’nın getirdiği atıştırmalıklar ve Nagehan’ın getirdiği (daha doğrusu bir orduya yetecek kadar getirdiği) abur cuburlardı.

Deliklikaya Şelalesi’ne nasıl gidilir?

Şelale Artvin’in Murgul ilçesine yaklaşık 7 km uzaklıktaki Başköy’de bulunuyor. Murgul merkezden sonra köye girdiğimizde doğru yolda olup olmadığımızdan emin olamadık. Bizi şelaleye götürecek bir tabela da karşımıza çıkmayınca kapıda halı çırpan bir teyzeye yol sormayı tercih ettik. O da yola devam etmemizi karşımıza çıkan ilk yol ayrımında da taşlıklı yoldan gitmemiz gerektiğini söyledi. Taşlık yola ulaştığımızda ise yanımızdan geçen bir amca yoldan sapmadan devam edin dedi.Bu arada yol sorduğumuz herkes de bize ısrarla memleket soruyordu .Şunu belirteyim köyün içerisinde şelale için tabelalar var hatta taşlık yola ulaştığınızda da yazıyor ama buradan sonrası yeterince yönlendirici sayılmaz. İlerlerken sola doğru bazı çıkışlar vardı; biz hiçbirine sapmadan devam ettik. Şelaleden önce de  bir işletme kendi tabelasını asmış  “Deliklikaya Alabalık Çiftliği” diye. Ona dönmeyip sadece “Deliklikaya” yazan yönde  ilerlediğimizde zaten şelale karşımıza çıkıyor. Şelalenin önünde araba park edebilecek kadar geniş alan bile bulunmakta.

Neler Yaptık?

 Şelaleye vardığımızda yanındaki çardaklarda birkaç aile piknik yapıyordu, ama manzaraya doymuş olacaklar ki şelale ile pek alakaları yoktu.  Küçük ama çok hoş bir şelale. Gördüğümüzde adının da nereden geldiğini anlamış olduk doğal olarak. Akan su büyük bir kayayı  delmiş, şelalenin suyu yaklaşık 4 metre çapındaki  kaya deliğinin içinden akıyor. Taşların yüzeyleri yosunlarla ve çeşitli bitkilerle kaplandığı için göze daha bir güzel görünüyor. Önünde pek derin olmasa da bir de havuzu var. Piknikçi akınınına daha uğramadığı için  doğallığını korumuş durumda.

Tabi biz şelaleyi incelerken ben suyun aktığı o kayanın üzerine çıkabilir miyim acaba diye düşündüm. Şelalenin yukarısına bakınmaya başladım, bizimkilere çaktırmadan çayın öte tarafına geçip bir koşu  çıktım hemen kayaya. Kafamı uzattığımda zaten Serdar Abi ve Nagehan’ın da çıkma planı yapıyor olduğunu gördüm, ee aklın yolu bir tabi. İşin içine macera da girince. Ben ilk sefer ayakkabılarımla çıkmıştım ama oldukça tehlikeli olduğunu fark ettik, taşlar gerçekten çok kaygan ve oldukça dikti. Birlikte tekrar çıkarken ayakkabılarımızı çıkarmayı tercih ettik. Ceyda Abla bizimle gelmek yerine “bana iş çıkartmayın şimdi” diyip aşağıdan fotoğrafımızı çekti. Bir sürü fotoğraf çekildik. Çıplak ayaklarımızla suyun ve toprağın tadını çıkardık. Sonra da doyasıya çekilmesi için pisti Nagehan’a bıraktık

Ayrılmadan önce de şelalenin altında biraz vakit geçirdik, ekip selfimizi çekilip yola koyulduk. İlk günkü gezimiz bitmişti güya, konaklamak üzere Artvin Öğretmen Evi’ne dönüyorduk ama yine uğrayacak bir yerler bulduk 🙂

Atatepe’ye gidiş

Serdar Abi, öğretmenevine dönmeden önce Atatepe’ye de çıkalım dedi gelmişken. Artvin dağlarında tırmana tırmana tepeye ulaştık. Ortasında restaurant tarzında bir sosyal tesisi var, tesisin tepesinde ise Türkiye’nin en büyük Atatürk heykeli bulunuyor. Şehri ve manzarayı kuşbakışı seyredebiliyorsunuz.

Tepeden şöyle bir etrafı seyrederken  Nagehan’la benim dikkatimizi kenardaki heykelimsi taşlar çekti. Ne olduklarıyla ilgili düşünürken  aynı heykelin parçalı hali olduğunu farkettik. Asıl heykelin bakır kaplama ile yapıldığı yazıyordu, muhtemelen bu parçaları da kalıp olarak kullandılar.

Akşam Yemeği

Akşam konaklayacağımız öğretmen evine gidip , eşyalarımızı yerleştirdikten sonra yemek yemek üzere dışarıya çıktık. Planımızda cağ kebabı yemek vardı ama  girdiğimiz bir lokantada bu saatte(saat 22.00 civarıydı sanırım) hiçbir yerde bulamazsınız cağ kebabını dediler. Biz de internetten  bulduğumuz Çardak Restorant’a yemek için geçtik. Yemekte kuzu şiş ve Artvin köfte söyledik.

Yemekten sonra yatıp dinlensek mi yoksa bir şeyler mi yapsak diye konuşuyorduk. Ceyda Abla bulunduğumuz yere yaklaşık 3 km uzakta “Milk Bar” diye bir mekan olduğunu söyledi. Bir gazla  “E haydi gidelim” diye çıktık biz de, tabi sandığımız kadar kolay olmayacaktı.

Yemekten Sonra Yürüyüşümüz

Yemek yediğimiz yerden çıkıp Milkbar’a gitmek üzere gecenin bir yarısı yola düştük. Bir süre her şey güzeldi muhabbet ede ede ilerliyorduk. Yol bize kısa gelmişti; ama sürekli kıvrıla kıvrıla gitmemizden ve yokuşlarla cebelleşmekten yorulmuştuk. Geri mi dönsek, yol çok uzayacak  diye düşünürken karşımıza büyükçe bir merdiven çıktı. Nagehan “Kestirme yol burası, aşağıya inelim.” dedi. Biz de peşine takılıp inmeye başladık. Tabi merdivenin sonuna geldiğimizde karanlık, dapdar, in cin top oynayan sokakların arasında bulduk kendimizi. Serdar Abi “Kestirme deyince ben de gerçekten öyle sandım.” deyip gülüyor, Nagehan “Ee Artvin sokaklarında da sürtmedim demezsiniz artık.” diyor, Ceyda Abla da dışa vurmasa da “Nereden uydum bunların aklına?” diye içinden geçiriyordu muhtemelen. Hızlıca ışığa doğru yönelip tekrar yolumuzu bulduk tabi. Ara sıra ben de navigasyonu kaçırınca zaten yürüyemediğimiz yolu uzata uzata gittik anlayacağınız

Yolun yarısına geldiğimizde yediğimiz yemekten olacak ki Nagehan’ın karnı ağrımaya başladı. Bütün bunlara rağmen bizim “ ölmek var dönmek yok” stratejimiz Serdar Abi ve Ceyda Abla’nın tereddütlerine baskın çıktı ve kalan yolu da yürüdük. Komik olan bir diğer şeyse gittiğimizde işletmenin açık olmama ihtimaliydi. Ama sağ salim  bulduk yeri sonunda. Menü oldukça genişti, süt ürünlerinin daha güzel olduğunu duyduğumuzdan onları tercih ettik, içeride bir saate yakın oturduk, muhabbet ettik. Biz içeceklerimizi yudumlarken Nagehan da bir yandan nane limon içiyor; bir yandan da sıcak bardakla karın ağrısını geçirmeye çalışıyordu.

Çıktığımızda saat çok geç olmuştu ve kimsenin dönüş yolunu yürümeye mecali kalmamıştı. Biz de bir taksi durağı bulduk ama ortada ne taksi vardı ne de herhangi bir kimse. Telefon numarasını arayıp taksiciyi çağırdık o da “hemen geliyorum” demesine rağmen 15 dakika boyunca gelmedi. Gecenin bir yarısı mülteci gibi otururken Nagehan karşımızda bekleyen polislerden yardım istemeye gitti. Onların da pek umrunda olmadı açıkçası, bize başka bir taksi durağının numarasını verdiler ve gelen taksiye binip öğretmen evine doğru yola koyulduk. Yol o kadar uzun geldi ki giderken herkes birbirine “bu yolu nasıl yürümüşüz” dercesine bakıyordu. Öğretmen evine varır varmaz günün yorgunluğunu atmak üzere uyuduk.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Son zamanlarda farklı gruplar halinde gezilerimizi iyice sıklaştırmıştık; ancak öğrenci olan bizlerin sınavları da yaklaşıyordu. Gezilerde gönül rahatlığıyla geziyor olsak da  (valla dağda bayırda benim aklıma hiç ders gelmedi) döndüğümüzde içten içe bir tedirginlik oluyordu. Gezmek istediğimiz yerler de vardı daha. Acaba bütün sınavlar bittikten sonra rahatça mı gezsek diye düşündük ve gezimizi yavaş yavaş şekillendirmeye başladık. Öncelikli planımız Artvin turu yapmaktı, araba kiralayıp gidecek ve iki günlük bir gezi yapacaktık. Akşamında ise erkekler olarak kamp yapacaktık. Kızlar da öğretmenevinde konaklayacaktı. Gitmeyi planladığımız yerlerin yolları biraz çetindi. Kiraladığımız arabanın altını yolda bırakmak istemediğimizden, Duster arayışına girdik; ancak bir türlü bulamadık. Serdar Abi uygun fiyata ve tam korumayla Peugeot 301 kiraladı. Artık zorlandığımız yerde iner yürürüz diye düşündük. Kamp işine gelince de hava şartlarının kötü olacağını düşünerek (aslında hiç de öyle olmadı) biz de öğretmenevinde konaklamaya karar verdik.

Gezi Ekibimiz

Gezi ekibimiz,  site yöneticimiz ve yılmaz şoförümüz Serdar Abi, güleryüzlü fotoğrafçımız Ceyda Abla, midesi olmayan (asla bulanmıyor) selfi sorumlumuz Nagehan ve benden oluşuyordu. Daha önce de birlikte gezmiştik. Herkesin katkısıyla planlı, eğlenceli, yılmayan, muhteşem bir ekip olduk.

Kenan Amca’nın Çaylığına Nasıl Gidilir?

7 Temmuz sabah 8’de Serdar Abi arabayla bizi aldı ve yola koyulduk. İstek parçalardan oluşan müzik CD’lerimizin eşliğinde gidiyorduk. Tabi biz sanıyoruz Artvin’e kadar yardırıp orayı gezeceğiz. Meğer Serdar Abi yol üstündeki gezilebilecek yerleri de es geçmemek adına bize küçük sürprizler hazırlamış. Sahil yolunda giderken Çayeli’nden içeriye saptık ve yolumuza devam ettik. Güneysu yolunda ilerlerken Çayeli merkeze 10 km uzaklıktaki Haremtepe (Çeçeva) Köyü’ne gitmek üzere yolumuzu değiştirdik. Bu arada biz hala nereye gittiğimizi bilmiyorduk. Serdar Abi götürüyorsa mutlaka görülmeye değer bir yerdir diye düşünüyorduk. Köye vardıktan sonra yol sormaya başladık ve ilk kez orada Serdar Abi’den “Kenan Amca’nın Çaylığı”nı duyduk. Köyün içinde ilerlerken bir dernek çıkıyor karşınıza. Onun tam karşısındaki ara yoldan devam edersek, Kenan Amca’nın Çaylığı’na ulaşabilecektik. Zaten sorduğunuzda da köylülerin hepsi biliyor ve yardımcı oluyor. Dilerseniz köylülere sormak dışında “Google Maps”den de yardım alabilirsiniz. Burada “Gizli Bahçe” ismiyle işaretlenmiş durumda.

Çaylık (Çayluk)

Kimi zaman ağaçların neredeyse tünel yaptığı kimi zaman yemyeşil manzaranın  eşlik ettiği yollardan ilerledikten sonra çaylığa vardık. Son zamanlarda sosyal medyada çok meşhur olan bir çaylık burası, insanlar gelip fotoğraf çektiriyorlar tabi gören de merak ediyor neresi diye. Serdar Abi’nin de dikkatini çekmiş ve başlangıcı böyle küçük bir sürprizle yapalım demiş. Ben ilk defa canlı görecektim, Nagehan ise daha önce hiç görmemişti. Hasat zamanı olduğu için çaylığın sahibi Kenan Amca da oradaydı. Kendisine selam verdik, o da karşılık verip bizleri çay içmeye davet etti. Fazla vaktimiz olmadığından teşekkür etmekle yetindik. Bahçesinde istediğimiz gibi gezebileceğimizi söyledi, sağ olsun 🙂

Çaylıklar uçsuz bucaksız yeşiliyle göze güzel görünüyor. Ancak burayı diğer çaylıklara kıyasla daha özel kılan şey muhtemelen çay setlerinin normalden daha geniş ve oldukça nizami olması. Yanı başındaki ahşap köy evi de fotoğraf çekmeye değer kılıyor bence.

Bahçeye indiğimizde hemen bir çay kokusu çalındı burnumuza. Acaba üstümüz ıslanır mı diye düşündük; ama yapraklar çok da nemli olmadığından set aralarına girip rahatlıkla fotoğraf çekildik, doyasıya seyrettik.

Ayrılık vakti geldiğindeyse olmazsa olmaz selfimizi yaptık.

Dönüş yolumuzda ara ara duraklayıp manzarayı ve köy yollarını fotoğrafladık. Bir sonraki durağımız olan Hacı Mehmet Şelalesi’ne doğru yola koyulduk.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Son zamanlarda Trabzon ve çevresinde gidilebilecek yerler konusunda yeni arayışlar içerisindeydik. Hatta yaylalara karşı bir düşkünlüğümüz olmamasına rağmen son gezilerimizi Çamlıhemşin’in birbirinden güzel yaylalarına gerçekleştirmiştik. Halen Pokut, Sal, Gito ve Badara Yaylalarının etkisi üzerimizdeyken yeni bir yaylaya daha gidebilirdik. Ama hangisine gitmeliydik?

Gito ve Badara Yaylalarına giderken tercihimizi Turolog‘dan yana kullanmış ve çok memnun kalmıştık. Hemen Turolog’un tur katoloğunu incelemeye almıştık Katologda gördüğümüz iki yayla bizi derinden etkilemişti: Avusor ve Huser. Hemen bu iki yayla hakkında ayrıntılı bilgi aldık. Avusor Yaylası’nda 1,5 saatlik doğa yürüyüşü sonrasına muhteşem Avusor Gölü‘ne varacak, Huser Yaylası’nda gün batımını seyredecektik. Gitmek için sabırsızlanıyorduk. Ancak Mayıs ayındaydık ve yayla yolu halen karlıydı. Haziran ayını beklememiz gerekiyordu. Haziran ayına gelince hemen gezi ekibini kurmak için hazırlıklara başladık ve Turolog Ayhan Bey’le iletişime geçtik. Grubumuz 7 kişi olduğu için indirim talebimizi olumlu karşıladılar ve  kişi başı 100 TL’ye anlaştık.

Gezi Ekibimiz

Avusor ve Huser gezimiz için arkadaşlarımıza haber verdik. Karma bir grup kurduk. Grubumuz “Gezmek güzel şey” site yöneticisi Serdar, arkadaşlarımız Esra, Cansu, Ahmet, Nagehan, Masum ve bendenizden oluşuyordu.

Avusor Yaylası’na Nasıl Gidilir?

Avusor Yaylası’nın yolunu deneyimlemiş biri olarak, arazi aracınız yoksa kesinlikle özel araçla gitmenizi tavsiye etmem. Bu anlamda ulaşım için tur desteği almakta fayda var. Aksi taktirde çamura saplanma, araç lastiklerinde patlama, yolda kalma gibi risklerle karşı karşıya kalabilirsiniz. Bu nedenlerle Turolog gibi güvenilir tur şirketleriyle anlaşmakta fayda görüyorum

Avusor Yayla Yolu

Trabzon Meydan’dan Turolog‘un minibüsüne binerek yolculuğumuza başladık. Çayeli’nden Tulumcu Emrah‘ı da alıp yola devam ettik. Çamlıhemşin’den Ayder Yayla yoluna saptık. Avusor Yaylası’na çıkabilmek için Ayder Yaylası’nın içinden geçmemiz gerekiyordu. Normalde Ayder Yaylası’na girişte ücret istiyorlardı; ancak bizden isteyen olmadı

Ayder’i biraz geçince de soldaki yola saparak Avusor Yaylası için tırmanışa geçtik. Ancak Trabzon’da günlük güneşlik olan hava, Çamlıhemşin’den sonra bir anda değişmiş, sisli ve yağmurlu bir havaya dönüşmüştü. Yine de havanın düzeleceği konusunda ümidimiz vardı. Avusor Yaylası çok yüksek rakıma sahip olduğu için bulutların üstüne çıkacağımız ve havanın düzeleceği düşüncesiyle yola devam ediyorduk. Bu sırada yayla yolunda hoplaya zıplaya ilerlediğimizi de ifade etmeliyim. Daha önce ulaşımı en zor yayla olarak Pokut Yaylası’nı sitede yazmıştık, tıklayabilirsiniz. Ancak son aldığımız haberlere göre Pokut Yaylası’nın yolunu düzeltmişler. Artık ulaşımı en zor yaylayı Avusor Yaylası olarak değiştirebiliriz.

Avusor Yaylası

Avusor Yaylası’na vardığımızda doğanın el değmemişliği karşısında yaylaya hayran kalmıştık; ancak bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyordu. Minibüsten nasıl ineceğiz diye düşünürken Marsis Dağ Evi‘nden bize büyük boy dondurma şemsiyesi gönderdiler. İkişer, üçer kişilik gruplar halinde şemsiye altında Marsis Dağ Evi’ne doğru yürüdük. Burada yarım saat kadar yağmurun dinmesini bekledik. Ancak yağmur dinmiyordu, sadece şemsiye ile yürünebilecek kadar azalmıştı. Biz de Marsis Dağ Evi’nden 4 TL karşılığında aldığımız tek kullanımlık acil durum yağmurlukları ile yürüyüşe başlama kararı aldık. Yola çıkmadan önce botlarımızı da yanımıza aldığımız için yağmurdan korunabilme konusunda şans bizden yanaydı

Avusor Gölü’ne Tırmanış

Yağmurluklarımızı giydikten sonra yürüyüşe başladık; ancak yağmur yağmaya devam ediyordu. Yürüyüşümüzü bazen patika yollarda bazen çimenlerde bazen kayaların üzerinde yaptığımız için yağmurun da etkisiyle kayıp düştüğümüz oldu. Allah’tan hiçbirimizde ciddi bir yaralanma meydana gelmedi. Ancak yürüdükçe rakım giderek yükseliyordu ve devamlı olarak dik yamaçlarda tırmanıyorduk. Ciddi anlamda yorulmuş, sık sık nefes alır hale gelmiştik. Bu sırada yağmur da dinmiş, sis açılmış, doğa canlanmaya başlamış, etrafımızdaki güzellikleri fark eder hale gelmiştik. Renk renk çiçekler ki ben bunlardan sadece komar çiçeğini tanıyabiliyorum, küçük dereler, otlayan inekler… İşte bütün bu güzellikler tüm yorgunluğumuzu unutturuyor, bir an önce göle varmak için içimizde daha fazla heyecan uyandırıyordu.

Tırmandıkça geriye doğru bakıyor, yayla evlerinin giderek küçüldüğünü fark ediyorduk. Epey zamandır yoldaydık; ancak göle yaklaştığımıza dair en ufak bir işaret yoktu. En kötüsü de grubumuz bölünmüştü. Serdar, Ahmet ve Esra önde; ben ortalarda; Cansu, Masum ve Nagehan ise gerilerden geliyordu. Ayhan Bey’in babası meşhur ıslığıyla bize yolu göstermeye çalışıyordu. Grubumuz üçe ayrılmıştı; ama yaylanın zemin yapısı engebeli olduğu için üç grup da birbirini görmüyordu.

1,5 saattir yürüyorduk ve gökyüzünde tekrar kara bulutlar belirmiş, sis de yavaş yavaş yayladan yukarıya doğru tırmanıyordu. Ve beklenen an gelmişti. Artık Avusor Gölü (Büyük Göl veya Dobelecezane Gölü) tüm muhteşemliğiyle karşımızdaydı. Ancak çok yorulmuştuk. Hemen göle nazır bir taşın üzerine oturup yüksek rakıma alışmaya, çarpıntımı dindirmeye çalıştım. 5-10 dakika sonra kendimi çok daha iyi hissediyordum. O kadar yüksekteydik ki bitki örtüsü yerini karlarla kaplı kayalara bırakmıştı. Şehrin merkezinden bakıp da uzaklarda gördüğümüz karlı dağların tepesindeydik artık ve ortamı bizzat teneffüs ediyorduk. Yol boyu daha önce görmediğimiz kadar güzel manzaralara şahitlik etmiştik. Bundan daha güzel ne olabilirdi? Bol bol fotoğraf çektik, çekildik.

Avusor Yaylası’nda İniş

Artık 1,5 saatlik yürüyüş sonunda geldiğimiz gölden ayrılma vaktiydi. Yağmur hafif hafif çiseliyordu. Hızlı hızlı inmeye, inerken de çıkarken olduğu gibi düşmeye devam ediyorduk. Bir süre sonra yağmur hızlanmıştı. Marsis Dağ Evi’nden aldığım yağmurluk biraz yırtılmıştı. Elimde şemsiyemle ıslanmamaya, özellikle de gözlüğümün ıslanmamasına özen gösteriyordum. Grubumuz yine bölünmüştü. Doğru yolu bulmakta güçlük çekiyorduk. Bir şekilde farklı yollardan da olsa geri dönmeyi başarmıştık. Bu arada az daha köpek saldırısına uğruyorduk, ucuz atlattık

Avusor Yaylası’ndan Ayrılış

Avusor Yaylası’na inip Marsis Dağ Evi’nde biraz dinlendik. Sobanın karşısına geçip kurumaya çalıştık; çünkü neredeyse bütün kıyafetlerimiz ıslanmıştı. Yanımızda getirdiğimiz erzaklarımızı açıp yemeye, susuzluğumuzu gidermeye çalıştık, çay içtik. Hava yağışlı ve sisli olduğu için Huser Yaylası’na geçmemizin bizim açımızdan güvenli olmayacağını, hava muhalefeti nedeniyle yolun iyice bozulduğunu, sis nedeniyle gitsek bile hiçbir şey göremeyeceğimizi söylediler. Ancak turda bizden başka misafirler de vardı ve Huser’e gitme konusunda çok ısrarcıydılar. En azından gitmeyi deneyebilirdik. Ayhan Bey’i ikna ettikten sonra minibüse bindik ve yola koyulduk. Ancak Huser maceramız da en az Avusor kadar ilginç olduğundan Huser’i başka bir yazımızda sizlerle paylaştık, tıklayıp okuyabilirsiniz

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Venedik dönüşü hiç planda yokken sırf bindiğimiz trenin güzergâhı üstünde diye buluverdik kendimizi Bologna tren istasyonu durağında. Bu şehirle ilgili bazı genel geçer şeyler dışında pek bilgimiz yok. Hele nereleri gezmemiz gerektiği konusunda hiç. Sonuçta bir yerden başlamak lazım diyerek şehrin içine doğru adımlamaya başlıyoruz.

Öyle bir şehir ki; zaman sanki 1500lere kadar gelmiş, sonrasında devam etmekten vazgeçmiş. Binalar hep kızıl taşlardan, asırlar öncesine ait yapılar. Restoranları, fakülteleri, kemerli üstü kapalı kaldırımları, kuleleri, kiliseleri, arnavut taşlı sokaklarıyla bütün şehir uyum içinde.

Bologna hem bir yemek şehri, hem de tam bir bilgi, kültür şehri. Eğitimde önemli adımlar bu şehirde Bologna süreci adı altında atılmıştır. Bu şehirde hala aktif olarak eğitim veren Bologna Üniversitesi dünyadaki en eski üniversitedir ve 1000 yıla yakın süredir hizmet vermektedir. Eğitime dalıp yemeği unuttum sanmayın. Kıymalı makarna olarak bildiğimiz bolognese soslu spagetti bu şehrimizden çıkmış olup İtalya’nın pizza, makarna gibi ikonik yemeklerinin hepsini buradaki birçok restoranda en lezzetlisinden yeme şansına sahipsiniz.

Gezilecek yerlere geldiğimizde ise dediğim gibi burada da Venedik’te olduğu gibi özellikle ikonik bir tarihi eser, bina, vs aramıyor insanın gözleri. Şehrin kendisini gezerken aldığınız keyif fazlasıyla yetiyor.

Orijinalliğini büyük oranda korumayı başarmış bir şehir. Şehrin içine girdiğinizde modern binaların karşınıza çıkmıyor oluşu orta çağ moduna daha kolay girmenizi sağlıyor.

Tren istasyonundan Via dell Indipendenza (Bağımsızlık Caddesi) boyunca yürüdüğünüzde yolun sonunda Nettuno Meydanı karşılıyor sizi. Burası büyük bir meydan ve devamında Maggiore Meydanı’na bağlanıyor hemen. Bu meydanda yer alan Podestàve Re Enzo Sarayları, San Petronio Bazilikası, Nettuno Çeşmesi görülmesi gereken ve zaten gözden kaçmayacak yapılar. Meydan daha adını bilmediğim birçok önemli yapıyla çevrili. Bu meydanın ve çevresinin Bologna’nın turistik yüzünün büyük kısmını oluşturduğu bir gerçek.

Biraz daha ilerlediğinizde ise sizi İtalya’nın ikiz kuleleri selamlıyor. Bu kuleler tam ikiz değil ayrıca bir tanesi biraz yamuk. Ama Pisa gibi ünlü olmasına yetmemiş bu yamukluk. Uzun olanın adı Asinelli, kısa ve eğik olanın adı ise Garisenda. 12. yy’dan günümüze gelen bu kuleler zamanın zenginleri tarafından inşa edilmiş.

Biz bunları görüp şehirden ayrıldık, aslında biraz da araştırmadan gelmiş olmamız yüzünden göremediğimiz birçok yer vardı. Sizin için daha dolu dolu bir Bologna gezisi diliyorum.