Yıllardır bu şehre gidip gelsem de, adam akıllı gezme fırsatı bulamamıştım. Ordulu olan arkadaşım Yusuf’un eşliğinde bir hafta sonu Ordu’yu köşe bucak gezmeye çalıştık

Ordu Gezilecek Yerler

1- Ulugöl: Ordu’nun doğa harikası ile başlayalım. Her ne kadar zamanlama olarak baharda ya da kış vaktinde yakalamamış olsam da, muhteşem güzelliğe sahip bir göl burası. Ordu’ya uzaklığı yaklaşık 70, bağlı olduğu Gölköy ilçesine ise 20 kilometre. Ordu – Gölköy arasındaki yol yapım çalışmalarını saymazsak yolu güzel diyebilirim.

Gölün çevresini turlayabilmeniz için parkur oluşturulmuş. Yarısını dolaşıp dönmeniz tavsiyemdir. Çünkü yükseltide kalan kısımdan gölü göremiyorsunuz, ayrıca yol çamurlu olabiliyor.

Gölün hemen güneyinde bir başka göl yer alıyor. İsmi Çepekli Göl. İlk gördüğümde Bolu’daki Yedigöller Milli Parkı’nda yer alan İncegöl’e benzettim. Tabiat parkına gelmişken bu güzelliği de atlamayın.

Bu arada tabiat parkına giriş ücreti 5 TL. Konaklamak için ahşap evler, yeme – içme için bir kafe bulunmakta. Ben kullanmasam da okuduğum yorumlarda tuvaletlerin kötülüğünden, bir de aktif zamanlarda oturacak yerin olmadığından bahsedilmiş. Gidecek kişilerin bunlara dikkat etmesini öneririm. Ama Ordu’ya yolu düşenler kesin gitsin

2- Perşembe Yaylası: Ordu’nun en ünlü yaylası. Bu üne ulaşmasında yayladaki mendereslerin rolü çok büyük. Manzara insanı büyülüyor. Bu güzelliği rahatça izleyebilmek bir tepe bulunuyor.

Bunun yanı sıra yayladaki binalaşma oldukça göze batıyor. Gözünüzü o tarafa kapatıp, asıl güzelliklere açmanız gerekiyor.

3- Çiseli Şelalesi: Yaylaya 5 kilometre uzaklıkta yer alıyor. Ordu adına gördüğümüz ilk şelale. Beklentimiz olmadığı halde oldukça güzel bir manzara ile karşılaştık. Fotoğraftan belli olmasa da, çok yüksek bir debiye sahip. Çevresi de oldukça güzel.

4- Boztepe: Ordu’yu tepeden seyretmek istiyorsanız adres şüphesiz Boztepe olmalı. Denizden yaklaşık 500 metre yükseklikteki tepeye araçla ya da teleferikle çıkmak mümkün. Teleferik istasyonu sahilde yer alıyor. Fiyatı tek yön için 8, gidiş – dönüş için 15 TL.

Yamaç paraşütünün de yapıldığı Boztepe’de kafe ve restoranlar da yer almakta. Aynı isimde Trabzon’da da bir Boztepe olduğunu bu vesileyle hatırlatayım. Bir Trabzonlu olarak objektif olmak gerekirse Ordu’nun Boztepe’si çok daha güzel manzaraya sahip

5- Çiseli Karaoluk Şelalesi: Ordu adına en çok merak ettiğim ve beni en çok hayal kırıklığına uğratan şelale. Öyle ki, doğru yere gelip gelmediğimi netten teyit ettim Tabi ki bu duruma bir gün önce yağan yağmur sebep olmuştu. Elbet bir kez daha giderim. Bu sefer yüzmek için…

Şelale merkeze yaklaşık 25 kilometre uzaklıkta. Yolları virajlı. Şelalenin hemen yanı başında küçük bir restoran bulunmakta.

6- Yason Burnu: Şehrin batısında, Perşembe ilçesine 15 kilometre uzaklıkta yer alan yarımada, aynı isimli fenere ve 1869 yılında onarılan kiliseye ev sahipliği yapıyor.

Cittaslow (Sakin Şehir) ünvanına sahip Perşembe’ye yolu düşenlerin kesinlikle uğraması gereken yerlerden olan Yason Burnu’nda gün batımı ve doğumunu da izleyebilirsiniz.

7- Uzundere Şelalesi: Aybastı ilçesine 20 kilometrede yer alan Uzundere Şelalesi, benim en çok beğendiğim şelaleler arasında yerini aldı. Yüksekliği 105 metreyi bulan şelale, katmanlar halinde dökülürken görsel bir şölen sunmakta. Yolunun son 1 kilometresi oldukça kötü. Ancak bu güzelliği görmek için katlanılır.

8- Ohtamış Şelalesi: Ulubey ilçesine 20 kilometre uzaklıkta yer alan şelale, 30 metre yüksekten oldukça dik şekilde dökülmekte. Özel araç son 500 metreye kadar gidebiliyorsunuz. Sağınızda kalan evi görünce aracı park edip geri kalan yolu yürümeniz gerekiyor. Suyu takip ederseniz solunuzda kalan patika yolu kaçırmazsınız. Patikanın sonunda ise çok güzel bir manzara sizleri bekliyor olacak

9- Kadıncık Şelalesi: Ulubey ilçesi Kadıncık Mahallesi’nde yer alan şelale, 10 metre yükseklikten dökülmekte. Ordu adına gördüğümüz son şelale olması sebebiyle beklentilerimizin altında kaldı diyebilirim. Ama benim için şelale şelaledir Bu arada şehir merkezine uzaklık yaklaşık 25 kilometre.

10- Etnografya Müzesi: On dokuzuncu yüzyılın sonunda Paşaoğlu Hüseyin Efendi tarafından yaptırılan konak, günümüzde müze olarak kullanılıyor. Ordu’nun tarihine ışık tutan eserlere sahip müze, ücretsiz olarak hizmet vermekte.

11- Düz Mahalle Kilisesi: Karadeniz Tiyatrosu olarak aktif hizmet veren kilise, 19. yüzyıl eseri. Rumlar tarafından yaptırılan ibadethane, kesme taştan dikdörtgen planda dizayn edilmiş.

12- Taşbaşı Kilisesi – Mahallesi: Ortodoks Hıristiyanlar tarafından 19. yüzyılın ortalarında yaptırılan kilise adını taşıyan mahallede yer alıyor. Günümüzde restore halde, müze olarak kullanılması planlanmakta.

Mahalle ise eski Ordu evlerine sahip. Restorasyon ile çok güzel görünüme sahip olmuş.

13- Aziziye (Yalı) Cami: Osman Paşa Şadırvanı’nın çaprazında yer alan cami 1890 yılına tarihleniyor. Caminin alt katı Ordu Belediyesi tarafından çay olacağı olarak işletiliyor.

14- Osman Paşa Şadırvanı: Ülkemizdeki sütunları en yüksek olan şadırvan ünvanına sahip olan eser, aslen Ordulu olan Trabzon Valisi Osman Paşa tarafından yaptırılmış. İlk yapım tarihi 1842 olmasına rağmen 1937 yılında yıktırılınca, 1997 yılında aslına uygun olarak tekrar inşa edilmiş.

15- Atik İbrahim Paşa Cami: Halk arasında “Orta Cami” olarak bilinen yapı, 1770 yılında Atik İbrahim Paşa tarafından ilk önce kütük cami olarak inşa edilmiş. Tahribat nedeniyle 1802 yılında tekrar inşa edilen cami dikdörtgen şekilli, iki şerefeye sahip.

16- Yeni Fidangör Caddesi: Burası Ordu’nun en işlek caddesi. Asıl adı İsmetpaşa Caddesi. Araç trafiğine kapalı olan caddede sağlı sollu alışveriş merkezi ve kafeler bulunmakta.

17- Ters Ev: İlk olarak Antalya’da başlayan “ters ev” akımının Ordu şubesi teleferik istasyonunun hemen yakınında yer alıyor. Orduspor’un renkleri olan beyaz ve mora boyanan ev, farklı bir aktivite arayanlar için ideal. Giriş ücreti 10 TL.

18- Ordu Sahil: Bir Trabzonlu olarak Ordu’nun sahiline hep imrenmişimdir. Şehrin merkezinde uzun bir sahil şeridi var ve insanların buraya ulaşması oldukça kolay. Civil Deresi ile Melet Irmağı arasındaki sahil şeridinde oldukça güzel kafeler bulunuyor.

19- Ulu Cami: Aslında eski bir cami değil. Fakat mimari açıdan Selimiye Cami’ne benzerliği ve Ordu’nun en büyük camisi olması sebebiyle ziyaret edilebilir.

20- Bozukkale (Kotyora): Ordu’nun ilk kuruluş yeri olarak bilinmekte. Kotyora, Kot Türklerinin yurdu anlamına geliyor. Deniz kenarında yer alan Bozukkale, 11. yüzyılda Bizanslılar tarafından yapılan bir gözetleme kulesiymiş. Ordu merkezine yaklaşık 3.5 kilometre uzaklıktaki bölge, güzel manzaralara sahip.

21- Hoynat Adası: Sahil yolunu kullanarak ulaşılan ada, Hoynat Tüneli’nin hemen yanında bulunuyor. Karabatak ve martı gibi kuşların yaşam alanı olan adaya insanların çıkmasına izin verilmiyor. Hoynat Sahili, yerel halk tarafından yüzmek için tercih edilen sahillerden.

22- Çaka Plajı: Burası Ordu’nun en ünlü plajlarından biri. Beyaz Kum Plajı adıyla ile de anılan Çaka Plajı, Perşembe ilçesine 10 kilometre uzaklıkta yer alıyor. Plajda birçok tesis mevcut.

23- Bolaman Kalesi: İlginç mimarisiyle dikkat çeken kale Fatsa ilçesinin Bolaman beldesinde yer alıyor. Yapıyı ilginç kılan ise kalenin üzerine 18. yüzyılda ahşap konak yapılması. Gözetleme ve karakol görevi için inşa edilen kale, deniz kenarında yer alıyor.

24- Gaga Gölü: Fatsa – Camaş yolunun 9. Kilometresinde yer alan göl, heyelan sonucunda oluşmuş. Ulaşım oldukça kolay. Göl, karayolunun kenarında yer alıyor. Gölün yanında Lady Gaga Gölü Cafe adında da bir kafe bulunuyor Ayrıca gölün yakınlarında bir Alman Köprüsü bulunmakta. Vakti olanların görmesi tavsiyemdir.

25- Gelin Kayası: Camaş ilçesine hakim bir tepede bulunan kaya efsanelere konu olmuş. Bir babanın bedduasını alanların taşa dönüştüğü rivayet edilmekte. Manzara haricinde pek bir esprisi yok.

26- Camaş Kanyonu: Camaş ilçesine yaklaşık 7 kilometre uzaklıkta bulunan kanyon benim çok ilgimi çekmedi. Yolları iyi değil, sadece bir tesis bulunmakta. Vakti olup suda serinlemek isteyenlerin gitmesi tavsiyemdir.

27- Küpkaya Kanyonu: Kanyonlar konusunda Ordu beni tatmin etmedi. Ulubey ilçesi sınırlarında yer alan kanyon 2 kilometre uzunluğa sahip. Kanyon fazla bir şey vaat etmese de, yanında kurulan tesis yemek konusunda oldukça güzel yorumlar almış.

Ordu’da Yemek

Koçkaya Izgara: Perşembe Yaylası’nda birçok restoran bulunmakta. Biz tercihimizi Koçkaya Izgara’dan yana kullandık. Pek tatmin olduğumuzu söyleyemeyeceğim. Etten çok kemikle karşılaşmış olabiliriz

Tombiş Bey: Ulugöl dönüşü kuzenimin tavsiyesiyle gittiğimiz restoran akarsuyun üzerine kurulmuş. Hoş bir mekan, yemekler ortalama lezzette. Biz kiremitte köfte ve alabalık buğulama denemiştik. Yöresel lezzetler ikram olarak sunuluyor.

Denizciler Dondurma: Taşbaşı’na doğru giderken bir yandan da atıştırmak isteyenler için öneriyorum burayı. Dondurması oldukça güzeldi, fiyatlar ortalama seviyede.

Ordu Tostu: Ordu tostu, şehrin meşhur lezzetlerinden biri. Farklı yapım tekniği ve baharatları sayesinde diğer tostlardan hemen ayrılıyor. Bu tostta kullanılan sucuk ezilmiş bir şekilde tosta sürülüyor. Oldukça büyük ekmeklere yapılan ve doyurucu olan sucuğun yanında ise Ordu’ya has Ufuk Gazozu tercih ediliyor.

Ordu Tostu – Ufuk Gazozu

Bu arada Çambaşı Yaylası içimde kaldı. Ayrıca Ünye ilçesinde de gezilecek birkaç yer mevcut. Onları da en kısa zamanda gezmeyi planlıyorum

Düzenleme (Aralık 2020): Çok merak ettiğim Çambaşı Yaylası‘nı sonunda gezebildim. Burası Perşembe Yaylası gibi popüler yaylalardan. Ordu’ya uzaklığı 57 kilometre. Yolu bozuk ancak iyileştirme çalışmaları devam ediyor.

Yaylada birçok işletme bulunuyor. Burayı küçük bir kasaba gibi hayal edebilirsiniz. Kasap, fırın, market, otel, lokanta gibi ihtiyacınız olan her şey mevcut. Tabi ki fiyatlar normale göre biraz fazla. Yaylaya gelmeden hemen önce Çambaşı Kayak Merkezi de kış sporu sevenler için güzel bir tercih.

Dönüş yolunda Kaleboynu Obası’nı kullanarak Gerce Şelalesi‘ne (Beyalan Çiseli Şelalesi) ulaşmaya çalıştık. Bir gün önce yağan yağmur yolu iyice çamur yapmıştı 2 kilometre kala geri döndük. Elimizde sadece güzel doğa fotoğrafı kaldı.

Bu yolu kullanırken haritama bir yer daha işaretlemiştim: Ablak taşı. Uçsuz bucaksız bir manzaraya sahip. Eğer şelaleye gidecekseniz bu manzarayı da görmenizi tavsiye ederim.

Ünye yazısını da hazırlıyorum. Bitince linkini buraya bırakacağım. Düzenleme: Link işte burada: tıklayın

Gezi sırasında bana eşlik eden arkadaşım Yusuf’a ve evinde beni misafir eden kuzenim Hakan’a bu vesileyle tekrar teşekkür ederim.

Geziden çoook önce hazırlamış olduğum haritayı da buraya bırakayım…

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Kendime yeni bir görev edindim. Ülkemizdeki gidilmesi müsait bütün şelaleleri bulup, onlara ulaşmak Bugüne kadar adı çoğu kişi tarafından bilinip, benim görmediğim şelale kalmamıştır sanıyorum. Benim şimdiki amacım, çokça bilinmeyen şelaleleri bulup, onları duyurmak. İşte onlardan birisi Hemşin’deki Akyamaç Şelalesi. Rize’de birçok şelaleye gitmiş biri olarak bu şelaleyi yeni duymuş olmam da şaşırtıcı açıkçası

Akyamaç Şelalesi Tabiat Parkı Nerede?

Hemşin ilçe merkezine 2.5 kilometre uzaklıktaki tabiat parkı, Rize’ye 56 ve Trabzon’a 135 kilometre uzaklıkta yer alıyor. Hemşin ilçe merkezine vardığınızda, şelale için sola dönüş tabelası size göz kırpıyor. Bu yola girdiğinizde artık fazla yolunuz kalmadı. Şu an halen çevre düzenlemesi devam ettiği için solunuzda prefabrik bir yapı ve ihalenin tabelasını göreceksiniz. Burası yürüyüş yolunun başlangıcı.

Akyamaç Şelalesi Tabiat Parkı Giriş Ücreti

Şimdilik tabiat parkına giriş için ücret ödenmiyor. Yapılan çalışmalar sonrası giriş ücreti alınıp alınmayacağını hep beraber göreceğiz

Akyamaç Şelalesi Tabiat Parkı

Çevre düzenlemeleri kapsamında yapılan doğal taş döşeme ve köprü oldukça hoşuma gitti. Eski yolunu bilmediğimden yeni hali hakkında fikir beyan etmem ne kadar doğru bilmiyorum ancak şelaleye ulaşmak artık çok basit. Bebekli aileler bebek araçlarıyla rahatlıkla şelaleye ulaşabilmekteler.

Muhteşem bir doğa ve uzaklardan gelen şelale sesi eşliğinde yaklaşık 1600 adım atmanız ve üstteki fotoğrafta gördüğünüz gibi 12 viraj almanız gerekiyor Güzel bir yürüyüş sonrası 13 metre yüksekten düşen Akyamaç Şelalesi sizi bekliyor olacak.  Yan merdivenlerden şelalenin yanına kadar gitmek mümkün. Gitmişken suya ayaklarınızı sokmayı ve bol bol fotoğraf çekmeyi unutmayın

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

BİTMEK BİLMEYEN GEZİ YAPMIŞIZ 

İki günlük Artvin gezimizin ilk gününde “Kenan Emice’nun Çayluğu”, “Hacı Mehmet Şelalesi”, “Mençuna Şelalesi” ve “Deliklikaya Şelalesi”ni gördükten sonra (gördüğünüz gibi sulu selli yerlerin hiçbirini boş geçmiyoruz Çünkü şelalelerin hastasıyız) akşam konaklamak üzere Ceyda Abla sayesinde önceden rezervasyon yaptırdığımız Artvin merkezdeki öğretmenevine gittik. Tabi ki de aksiyon seven bu ekip hemen odasına çekilip dinlenmeye başlamadı. Artvin sokaklarındaki maceramızı Masum’un Deliklikaya Şelalesi‘ni kaleme aldığı yazıdan okuyabilirsiniz. Gelelim ikinci günümüze. İkinci gün sabah saat 8 civarı kahvaltımızı yapıp öğretmenevinden ayrıldık. Konaklama ücreti kişi başı 50 TL’idi. Buradan ayrıldığımızda ilk olarak Şavşat ilçesine bağlı Pınarlı Köyü’nde bulunan Balık Gölü‘ne, Cevizli Köyü’nde bulunan Tibeti Kilisesi‘ne, Karagöl‘e ve Artvin Merkez’e bağlı Hamamlı Köyü’nde yer alan Dolishane Kilisesi‘ne uğradık. Daha sonra başlıktan da anlayacağınız üzere yazının asıl konusu olan Maral Şelalesi‘ni görmek için Borçka ilçesinde yer alan Maçahel Vadisi‘ne doğru yola koyulduk.

ŞİMDİ BİLDİĞİNİZ TÜM VADİLERİ UNUTUN

Bahsettiğimiz şelale; Artvin ile Gürcistan’ın Acara Özerk Cumhuriyeti’ne yayılan Maçahel Vadisi‘nde, Karçal Dağları’nın eteklerindeki Maralköy‘de yer alıyor. Bölge, 1921’de yapılan referandum sonrası Rusya-Türkiye arasında yapılan sınır anlaşmasıyla bugünkü halini almış. Vadide bulunan 18 köyün 12’si Gürcistan, 6’sı ise Türkiye sınırlarına dahil edilmiş. Türkiye sınırları içindeki bu 6 köyün ismi Camili (merkez köy diyebiliriz), Efeler, Kayalar, Uğurköy, Düzenli ve Maralköy. Vadide yer alan köyler yerleşim özellikleri bakımından el bileği ve 5 parmağa benzetildiği için Gürcü dilinde “Maça” el, “hel” bilek anlamında Maçahel olarak anılıyor. Gürcü sınırı Camili Köyü’nün hemen aşağısından geçiyor. Kış şartları çok çetin geçtiği için, uzun bir süre yağan kar yerden kalkmıyor ve yollar kapanıyormuş. Bu sebepten dolayı köylerdeki acil durumlarda (hastalık, doğum vs.) yerli halk  Gürcistan-Türkiye arasında imzalanan protokol kapsamında Borçka ya da Artvin yerine özel araçlar ile Gürcü tarafına götürülüyormuş.

Camili Havzası olarak da tanımlanan bu vadi 2006 yılında UNESCO tarafından ‘Dünya Biyosfer Rezerv Alanı‘ seçilerek Türkiye’nin ilk biyosfer alanı unvanı alan yeri olmuş. Biyosfer alanı ‘küresel öneme sahip doğal alanların korunması ve yöre halkının sürdürülebilir gelişimini sağlamak amacıyla UNESCO tarafından onaylanan alanlar’ şeklinde açıklanabilir. Dünya’da bu şekilde 621 rezerv alanı varmış. Bunlarda birinin de bizim topraklarımızda olması mutluluk verici. Bölge aynı zamanda WWF ve TEMA tarafından da korunuyor. Bu gizli cennetin bu kadar bozulmadan kalmasının sebeplerinden biri, belki de en önemlisi; kış aylarındaki ulaşımın zorluğu. Yolların kardan dolayı 6 ay kapalı kalması ve dışarıdan kimsenin köye ulaşamaması adeta Maçahel’de zamanı durdurmuş (hatta geriye sarmış), bu sayede bölge yapısını koruyabilmiş.

MARAL ŞELALESİ’NE NASIL GİDİLİR?

Borçka’dan yola çıktığınızda Google haritalardan Maralköy’ü aratınca takip etmeniz gereken yol güzergahını hemen çiziyor. Buna göre yaklaşık olarak 52 km’lik bir yol gitmeniz gerekiyor. Ancak merkezden uzaklaşınca Gürcistan sınırında yola devam ettiğiniz için telefonunuz çekmeyebilir, GPS konumunuzu kaybedebilir (benim böyle oldu mesela; ama benden başka herkesin telefonu çektiği için sorun olmadı). Bulunduğunuz yolda hiçbir yere dönmeden direk devam edin ve yılmayın 43 km sonra sağa doğru ayrılan Borçka Karagöl Tabiat Parkı’nı göreceksiniz. Buradan da dönmeden direk devam etmeniz gerekiyor. Aşağı yukarı 5 km kadar ilerleyince “MACAHEL GREEN ROOF HOTEL” ve “MACAHEL KONUK EVİ” diye 2 adet tabela göreceksiniz. Bu tabelalardan tam sol yaparak yukarıya doğru toprak yola girmelisiniz. Yaklaşık 4 km de bu şekilde ilerledikten sonra şelaleye ulaşabilirsiniz

Buraya kadar olan kısım sizin içindi. Şimdi gelelim bizim yolculuğumuza. Biz yolumuza devam ederken sis yavaş yavaş görüş mesafemizi azaltmaya başlamıştı. Ancak bu sis bizim gibi yılmayan dörtlüye vız gelir tırıs giderdi. Çünkü SER-TUR (Böyle bir tur şirketi gerçekte yok. Sadece bize özel) ayrıcalıkları ve kalitesi ile bize tüm dağlar bayırlar düz yol, sisli yağmurlu tüm havalar pırıl pırıl geliyordu. Derken ilerledikçe sis iyice yoğunlaştı ve görüş mesafemiz neredeyse 1 m’ye kadar düştü. Bu yoğun siste ve araçtaki sessizlikte bir süre yol aldık. Tabi bu sırada ben “İnşallah Serdar Abi ve Ceyda Abla sis sebebiyle dönelim demezler.” diye içimden geçirirken Serdar Abi ve Ceyda Abla da “Acaba dönelim diyecekler mi?” diye içlerinden geçiriyorlarmış. Masum’u hiç söylemiyorum bile. Çünkü ona göre “Ölmek var dönmek yoktu“. Tabi bu içimizden geçirdiklerimizi şelale dönüşünde dile getirdik

Siste ilerlerken araçtaki sessizlik de devam ediyordu. Derken sükuneti bozan Serdar Abimiz oldu. “Gençler sizin şansınız nereye gitti, hani?” diyerek dikiz aynasından bir bakış attı Masumla bana. Bunun üzerine durur muyuz tabi hemen Masumla beraber tüm enerjimizi birleştirip sisin dağılması için iyi ve güzel şeyler düşünmeye başladık. Sonra ne oldu dersiniz. Tabi ki de şansımız bize yardım etti ve sis dağıldı. Tabi Serdar Abimiz Hacı Mehmet Şelalesi’ndeki yol bulurken bize yardım eden şansımız ve sisi dağıtmamız üzerine hâlâ ne kadar şanslı insanlar olduğumuzu kabul etmemişti (Gümüşhane’deki, Avusor’daki, Huser’deki şansımızdan hiç bahsetmiyorum bile). Tam bu sırada bir anlaşma doğdu. Daha önce şelalenin yolu şelaleye inen yere kadar gitmiyormuş. Yarım saatlik bir yürüme yolu varmış. Dedi ki “Eğer bu yol şelalenin olduğu yere kadar giderse şansınızla alakalı bir daha konuşmayacağım”. Ve tabi ki yine şansımız bize güldü ve aracımızla şelaleye inebileceğimiz yere kadar gittik. Biricik şoförümüz üzülerek de olsa artık çok ama çok şanslı insanlar olduğumuzu kabul etti

Tam patikaya ineceğiniz yerde “ŞELALE ET MANGAL MURAT’IN YERİ” diye kırmızı bir tabela göreceksiniz. Bu tabela patikanın başlangıcını gösteriyor size. Yaklaşık 15 dakikalık hiç de zorlu olmayan yürüme mesafeniz var. Masum ve ben önden, Ceyda Abla ve Serdar Abi arkadan yürümeye başladık. Patika yolu yeterince geniş, kuru ve çok az bir eğime sahip. Aşağıya indiğinizi anlamıyorsunuz bile. Patika yol bitince yan taraflarında tahta korkulukları bulunan merdivenleri inmeye başlıyorsunuz.

15 dakikalık yolun tam ortasına vardığınızda “ŞELALE ET MANGAL MURAT’IN YERİ“ne geliyorsunuz. Burayı şelaleyi tam karşıdan gören ahşaptan bir seyir terası olarak düşünebilirsiniz. Tabi karşıdaki muhteşem doğa harikasını gördükten sonra bu terasta ne kadar kalabilirsiniz bilmiyorum. Çünkü bir an önce aşağıya inip bu mükemmelliği daha yakından görmek hatta yaşamak isteyeceksiniz.

Buradan sonra yola merdiven inerek devam edeceksiniz. Haliyle suya yaklaştıkça artan nemden dolayı zemin giderek kayganlaşmaya başlıyor. Ama buna rağmen şelaleye ulaşmak zorlu değil.

Sonunda yol bitmiş ve Maral Şelalesi tüm görkemiyle karşımızdaydı. Şelaleyi karşımda gördüğümde nutkum tutulmuş, gözlerim fal taşı gibi açılmıştı. Bir elimle de şaşkınlıktan kocaman açılmış ağzımı kapatıyordum. Şaşkınlığımı üzerimden atınca kendimi bir süre oyun grafiği içinde bir kahraman gibi, bir süre de National Geographic kâşifleri gibi hissettim. Yüksekten düşen suyun sesi diğer tüm sesleri duymamızı engellediğinden sadece bu gizli cennete odaklanmıştık. 63 metreden düşen suyun yarattığı hava akımını yüzümüzde hissetmek de daha farklı ve tarif edilemeyecek bir histi. Yöre halkı tarafından “Yeryüzü Cenneti” olarak adlandırılan şelale, çevresindeki doğal yaşlı orman ve bitki örtüsüyle muhteşem görüntüler oluşturuyor. Yeşilin tonlarının su damlalarıyla dansını izlemekten kendinizi alıkoyamıyorsunuz burada.

Pazar günü olmasına rağmen sadece biz oradaydık (bizden hemen önce bir gezi grubu turunu tamamlayarak oradan ayrılmıştı.) Sadece bizim bulunmamız da ayrı bir şans. Bu şaheserle birlikte bol bol fotoğraf çekilip, bol bol fotoğraf çektikten sonra üzülerek de olsa şelaleden ayrılıp az evvel bahsettiğim ahşap terasa çıktık. Burada da şahane fotoğraflar çekilerek dönüş yoluna koyulduuuuukkkk.

Bizim Maral serüvenimiz dolu dolu ve paha biçilmezdi. Ölmeden önce mutlaka bir kere görün, gösterin. Cennetin fragmanını Dünya’da görebilme şansınız varken bu fırsatı kaçırmayın derim

Son olarak “BANA SELFİ ÇUBUĞUMU VERİN SİZE DÜNYA’YI GEZDİREYİM” adlı çalışmam için lütfen tıklayınız  😉

Hepinize bol gezmeli, bol tozmalı, bol şelaleli günler diliyorum. Hoşçakalın…

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

İki günlük Artvin gezimizin ilk durakları olan “Kenan Amca’nın Çaylığı” ve “Hacı Mehmet Şelalesi”ni ben ve Nagehan  yazmıştık. Bu ikisinden sonra Mençuna Şelalesine gittik. Sitede daha önce yazılmış olduğu için tekrar yazmıyoruz. Kısaca bahsedecek olursak da: Patika yolunu düzenlemişler artık şelaleye ulaşmak daha kolay, hafta sonu olduğu için de biraz kalabalıktı. Mençuna’dan sonra bu yazımızın asıl konusu olan “Deliklikaya Şelalesi”ne doğru yola koyulduk. Bu arada gezilerde yemek yemiyor muyuz diye merak ediyorsanız, elbette yiyoruz ama vakit kaybı olmaması için yolda giderken arabada bir şeyler atıştırmayı tercih ediyoruz. Bu gezideki temel besin kaynaklarımız da Ceyda Abla’nın getirdiği atıştırmalıklar ve Nagehan’ın getirdiği (daha doğrusu bir orduya yetecek kadar getirdiği) abur cuburlardı.

Deliklikaya Şelalesi’ne nasıl gidilir?

Şelale Artvin’in Murgul ilçesine yaklaşık 7 km uzaklıktaki Başköy’de bulunuyor. Murgul merkezden sonra köye girdiğimizde doğru yolda olup olmadığımızdan emin olamadık. Bizi şelaleye götürecek bir tabela da karşımıza çıkmayınca kapıda halı çırpan bir teyzeye yol sormayı tercih ettik. O da yola devam etmemizi karşımıza çıkan ilk yol ayrımında da taşlıklı yoldan gitmemiz gerektiğini söyledi. Taşlık yola ulaştığımızda ise yanımızdan geçen bir amca yoldan sapmadan devam edin dedi.Bu arada yol sorduğumuz herkes de bize ısrarla memleket soruyordu .Şunu belirteyim köyün içerisinde şelale için tabelalar var hatta taşlık yola ulaştığınızda da yazıyor ama buradan sonrası yeterince yönlendirici sayılmaz. İlerlerken sola doğru bazı çıkışlar vardı; biz hiçbirine sapmadan devam ettik. Şelaleden önce de  bir işletme kendi tabelasını asmış  “Deliklikaya Alabalık Çiftliği” diye. Ona dönmeyip sadece “Deliklikaya” yazan yönde  ilerlediğimizde zaten şelale karşımıza çıkıyor. Şelalenin önünde araba park edebilecek kadar geniş alan bile bulunmakta.

Neler Yaptık?

 Şelaleye vardığımızda yanındaki çardaklarda birkaç aile piknik yapıyordu, ama manzaraya doymuş olacaklar ki şelale ile pek alakaları yoktu.  Küçük ama çok hoş bir şelale. Gördüğümüzde adının da nereden geldiğini anlamış olduk doğal olarak. Akan su büyük bir kayayı  delmiş, şelalenin suyu yaklaşık 4 metre çapındaki  kaya deliğinin içinden akıyor. Taşların yüzeyleri yosunlarla ve çeşitli bitkilerle kaplandığı için göze daha bir güzel görünüyor. Önünde pek derin olmasa da bir de havuzu var. Piknikçi akınınına daha uğramadığı için  doğallığını korumuş durumda.

Tabi biz şelaleyi incelerken ben suyun aktığı o kayanın üzerine çıkabilir miyim acaba diye düşündüm. Şelalenin yukarısına bakınmaya başladım, bizimkilere çaktırmadan çayın öte tarafına geçip bir koşu  çıktım hemen kayaya. Kafamı uzattığımda zaten Serdar Abi ve Nagehan’ın da çıkma planı yapıyor olduğunu gördüm, ee aklın yolu bir tabi. İşin içine macera da girince. Ben ilk sefer ayakkabılarımla çıkmıştım ama oldukça tehlikeli olduğunu fark ettik, taşlar gerçekten çok kaygan ve oldukça dikti. Birlikte tekrar çıkarken ayakkabılarımızı çıkarmayı tercih ettik. Ceyda Abla bizimle gelmek yerine “bana iş çıkartmayın şimdi” diyip aşağıdan fotoğrafımızı çekti. Bir sürü fotoğraf çekildik. Çıplak ayaklarımızla suyun ve toprağın tadını çıkardık. Sonra da doyasıya çekilmesi için pisti Nagehan’a bıraktık

Ayrılmadan önce de şelalenin altında biraz vakit geçirdik, ekip selfimizi çekilip yola koyulduk. İlk günkü gezimiz bitmişti güya, konaklamak üzere Artvin Öğretmen Evi’ne dönüyorduk ama yine uğrayacak bir yerler bulduk 🙂

Atatepe’ye gidiş

Serdar Abi, öğretmenevine dönmeden önce Atatepe’ye de çıkalım dedi gelmişken. Artvin dağlarında tırmana tırmana tepeye ulaştık. Ortasında restaurant tarzında bir sosyal tesisi var, tesisin tepesinde ise Türkiye’nin en büyük Atatürk heykeli bulunuyor. Şehri ve manzarayı kuşbakışı seyredebiliyorsunuz.

Tepeden şöyle bir etrafı seyrederken  Nagehan’la benim dikkatimizi kenardaki heykelimsi taşlar çekti. Ne olduklarıyla ilgili düşünürken  aynı heykelin parçalı hali olduğunu farkettik. Asıl heykelin bakır kaplama ile yapıldığı yazıyordu, muhtemelen bu parçaları da kalıp olarak kullandılar.

Akşam Yemeği

Akşam konaklayacağımız öğretmen evine gidip , eşyalarımızı yerleştirdikten sonra yemek yemek üzere dışarıya çıktık. Planımızda cağ kebabı yemek vardı ama  girdiğimiz bir lokantada bu saatte(saat 22.00 civarıydı sanırım) hiçbir yerde bulamazsınız cağ kebabını dediler. Biz de internetten  bulduğumuz Çardak Restorant’a yemek için geçtik. Yemekte kuzu şiş ve Artvin köfte söyledik.

Yemekten sonra yatıp dinlensek mi yoksa bir şeyler mi yapsak diye konuşuyorduk. Ceyda Abla bulunduğumuz yere yaklaşık 3 km uzakta “Milk Bar” diye bir mekan olduğunu söyledi. Bir gazla  “E haydi gidelim” diye çıktık biz de, tabi sandığımız kadar kolay olmayacaktı.

Yemekten Sonra Yürüyüşümüz

Yemek yediğimiz yerden çıkıp Milkbar’a gitmek üzere gecenin bir yarısı yola düştük. Bir süre her şey güzeldi muhabbet ede ede ilerliyorduk. Yol bize kısa gelmişti; ama sürekli kıvrıla kıvrıla gitmemizden ve yokuşlarla cebelleşmekten yorulmuştuk. Geri mi dönsek, yol çok uzayacak  diye düşünürken karşımıza büyükçe bir merdiven çıktı. Nagehan “Kestirme yol burası, aşağıya inelim.” dedi. Biz de peşine takılıp inmeye başladık. Tabi merdivenin sonuna geldiğimizde karanlık, dapdar, in cin top oynayan sokakların arasında bulduk kendimizi. Serdar Abi “Kestirme deyince ben de gerçekten öyle sandım.” deyip gülüyor, Nagehan “Ee Artvin sokaklarında da sürtmedim demezsiniz artık.” diyor, Ceyda Abla da dışa vurmasa da “Nereden uydum bunların aklına?” diye içinden geçiriyordu muhtemelen. Hızlıca ışığa doğru yönelip tekrar yolumuzu bulduk tabi. Ara sıra ben de navigasyonu kaçırınca zaten yürüyemediğimiz yolu uzata uzata gittik anlayacağınız

Yolun yarısına geldiğimizde yediğimiz yemekten olacak ki Nagehan’ın karnı ağrımaya başladı. Bütün bunlara rağmen bizim “ ölmek var dönmek yok” stratejimiz Serdar Abi ve Ceyda Abla’nın tereddütlerine baskın çıktı ve kalan yolu da yürüdük. Komik olan bir diğer şeyse gittiğimizde işletmenin açık olmama ihtimaliydi. Ama sağ salim  bulduk yeri sonunda. Menü oldukça genişti, süt ürünlerinin daha güzel olduğunu duyduğumuzdan onları tercih ettik, içeride bir saate yakın oturduk, muhabbet ettik. Biz içeceklerimizi yudumlarken Nagehan da bir yandan nane limon içiyor; bir yandan da sıcak bardakla karın ağrısını geçirmeye çalışıyordu.

Çıktığımızda saat çok geç olmuştu ve kimsenin dönüş yolunu yürümeye mecali kalmamıştı. Biz de bir taksi durağı bulduk ama ortada ne taksi vardı ne de herhangi bir kimse. Telefon numarasını arayıp taksiciyi çağırdık o da “hemen geliyorum” demesine rağmen 15 dakika boyunca gelmedi. Gecenin bir yarısı mülteci gibi otururken Nagehan karşımızda bekleyen polislerden yardım istemeye gitti. Onların da pek umrunda olmadı açıkçası, bize başka bir taksi durağının numarasını verdiler ve gelen taksiye binip öğretmen evine doğru yola koyulduk. Yol o kadar uzun geldi ki giderken herkes birbirine “bu yolu nasıl yürümüşüz” dercesine bakıyordu. Öğretmen evine varır varmaz günün yorgunluğunu atmak üzere uyuduk.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Öğretim yılının son aylarında bir yandan gittikçe sıkıcı hale gelen sınav süreci ilerlerken, bir yandan da ara ara kaçamak geziler yaparak enerji toplayıp, motivasyonumuzu artırıyorduk. Karadeniz’in doğuya gittikçe güzelleştiği gerçeğini sadece kabullenmek yerine, gidip yerinde yaşamaya karar verdik. Ama bu iş nasıl olacaktı. Gezi ekibimizin bir kısmı bitirme teziyle uğraşırken, diğer kısmı da yaklaşan final sınavının beraberinde getirdiği nahoş durumun içinde sınıf geçmeye çalışıyordu. Tabi ki de bütün bunlar bizi gezme sevdamızdan alıkoyamadı ve final sınavımızdan sonraki ilk hafta sonunda bir araç kiralayıp 2 günlük bir Artvin gezisi yapmaya karar verdik.

EKİBİMİZ

Gezi ekibimiz dağların, bayırların, çukurların, tepelerin, kısacası tüm yolların fatihi ve aynı zamanda gezmek güzel şey site yöneticisi Serdar abimiz, gördüğünüz tüm manzara fotoğraflarının objektifinin sahibi ve güzel sesi ile yolculuk boyu şarkılarımıza eşlik eden Ceyda ablamız, nerede ne zaman ne şartta olursa olsun onlara göre aynı bana göre hepsi birbirinden farklı 999999………… pozumu hiç söylenmeden çeken, telefon hafızasını doldurduğum, instagram postlarımın mimarı, yılmaz fotoğrafçım Masum ve bendenizden oluşuyor.                                                        

BAŞLIYORUZ

Tüm gezilerimizde olduğu gibi “erken kalkan yol alır” felsefesiyle sabah saat 8’de Trabzon’dan yola çıktık. Açıkçası yapılan programdan haberim bile yoktu. Tek bildiğim Artvin’e gideceğimizdi. Yolculuk başladıktan sonra içimden “Acaba yol üzerinde nerelere uğrayacağız?” sorusunu geçiriyordum. Çünkü SER-TUR (Bu bizim kendi aramızda kullandığımız Serdar abimizin ayrıcalıklı fırsatlarını ifade eden bir kelime. Normalde böyle bir tur şirketi yok yani sakın aramaya kalkmayın. Ama bu ileride olmayacağı anlamına da gelmez.) ayrıcalıklarından ve kalitesinden faydalanmalıydık. Yol üzerinde görülmeye değer bir yer varsa orası kesinlikle bizim programımızda yer alıyordur. Derken birbirinden güzel sürprizler ardı sıra gelmeye başladı. Gezimizin ilk durağı Masum’un kaleme aldığı son zamanların fenomeni Kenan Emicenun Çayluğuydu (tıklayınız.). İkinci durağı ise başlıktan da anlaşılacağı üzere Hacı Mehmet Şelalesi’ydi.

HACI MEHMET ŞELALESİ’NE NASIL GİDİLİR?

Bahsettiğimiz şelale Rize’nin Fındıklı ilçesine 12 km uzaklıkta olan Gürsu köyünde (Başköy) yer alıyor. Bu nedenle bölgede Gürsu Şelalesi olarak da biliniyor. Gürsu köyüne vardığımızda acaba doğru yolda mıyız diye düşünmeye başladık. Köy yolunda biraz ilerleyince yol yapım çalışması olduğunu gördük. Ekibin üşenmezi olarak Masum araçtan inip kepçe operatörüne şelaleye nasıl gidebileceğimizi sordu. Biz daha Masum’un araca dönüşünü beklemeden adamın beden dilinden yolu iyi bildiğini anlamıştık. Operatörün tarifine göre köyün içinden biraz daha ilerlediğimizde ikiye ayrılan bir yol ve bir de tabela görecektik. Bu tabela sağ tarafa doğru Yaylacılar’ı gösteriyordu. Şelaleye ulaşmak içinse soldan devam etmeliydik. İlerlerken sağda bir elektrik trafosu (trafo demeye bin şahit ister) görecektik ve buradan aşağıya inince şelaleye ulaşmış olacaktık. Gönül rahatlığıyla sol taraftan yola devam ettik.

Fındıklı’dan Gürsu Köyüne ulaşmanız için

                                                                 izlemeniz gereken yolun uydu görüntüsü 

         Bahsettiğimiz Yaylacılar yol ayrımı

        Siz sol taraftan devam etmelisiniz

Dere yatağı sağ tarafımızda kalacak şekilde ilerlerken bir türlü şelaleye ulaşamamak bizi yavaş yavaş endişelendirmeye başlamıştı. En sonunda toprak bir yola çıktık ve yolun bittiğini düşündük. Tabi yine ekibimizin üşenmezi Masum araçtan inip yolun gittiği yere bakmaya gitti. Döndüğünde yolun gerçekten bittiği gerçeği ile karşılaştık. Hemen orada çalıların arasında bir adam gören Masum şelaleyi nasıl bulabileceğimizi sordu. Aldığımız cevaba göre şelaleyi çoktan geçmiştik. Geri döndük tabi ki. Yol boyu etrafımıza dikkate bakıyorduk; ancak hiçbir yerde trafo yoktu. Gürül gürül akan derenin su miktarı giderek azalmaya başlamıştı. Acaba farkında olmadan yine şelaleyi geçmiş miydik?

Ne yapsak kime sorsak da şelaleyi bulsak diye düşünürken; araçtan inmeye ve şelaleyi yürüyerek aramaya karar verdik. Ceyda abla ve Serdar abi önde, Masum ve ben arkada yürümeye başladık. İlerlerken Masum’un Rize’de tanıştığı 2 arkadaşı, benim de bizim fakülteden tanıdığım ve aynı zamanda fotoğrafçılıkla ilgilenen bir arkadaşımla karşılaştık. Onlar da tesadüfen şelaleden geliyorlarmış. Dünya gerçekten küçük bir yer ve kiminle nerede ne şekilde karşılaşacağımızı kestiremiyoruz. Bu arada Serdar abimiz sağ olsun sürekli bizim şansımızla yüzleşmesine rağmen bir türlü bizim ne kadar şanslı olduğumuzu kabul edemez. Bu karşılaşma da bizim şansımızı destekler nitelikte olunca yavaş yavaş kabullenmeye başlamıştı artık. Ama hala %100 kabullenememişti. Çünkü ona göre asla bu kadar şanslı olamazdık. Neyse yine ekibin üşenmezi Masum’u karşılaştığımız arkadaşlarımızın aracına transfer ettik. Şelalenin olduğu yerde inecek ve bizi karşılayacaktı. Yürüyerek ilerlerken Masum’un olduğu yere yaklaşınca bahsedilen trafoyu (!) gördük. Adeta insanlar göremesin diye ağaçların arasına saklanmıştı.

                                                                          Bahsedilen meşhur trafo (!)

                                                                         İnmeniz gereken patika yol

              Yolda ilerlerken sol tarafınızda bu manzarayı görüyorsanız

                                                                           hemen durun ve biraz geri gelin

                                                                      patika yolu ve trafoyu (!) göreceksiniz

Neyse ki sonunda şelalenin sesini duymuştuk. Ama tabi ki de ulaşmak o kadar kolay değildi. Aşağıya doğru biraz eğimli kaygan bir patika yolu bizi bekliyordu. Ceyda abla yolu görünce inmeme kararı alıp almamak arasında kalırken (çünkü çapraz bağları biraz sorunlu) biz Masum’la ilerlemeye başlamıştık. Sonra bir de baktım ki Serdar abi Ceyda ablayı ikna etmiş arkamızdan geliyorlardı. Tabi Masum destek için her zaman hazırdı. Hemen geri dönüp yardım etti. Tabi onlar tren gibi peş peşe gelirken bana da bu anı fotoğraflamak düştü.

Sağlık sorunlarına rağmen yılmayan Ceyda ablamıza

                                                                          hep destek tam destek

Kısa ama meşakkatli patikanın ardından nihayet Hacı Mehmet Şelalesi’ne ulaşmıştık. Gerçekten de bu kadar aramamıza değecek bir şelale. Doğanın yeşilleri arasına saklanmış, rengiyle bile çevresindeki ağaçların yeşiline uyum sağlamış. Şelaleyi özel kılan bir başka özelliği de şelalenin döküldüğü yerde kendine bir göl oluşturması. Bu gölü Hacı Mehmet Gölü olarak adlandıranlar da mevcut. Doğal havuz bile diyebiliriz aslında buraya. İnsan eliyle yapılmış olsa bile bu kadar düzgün olamazdı bana göre. Eğer bir gün yolunuz düşerse yanınıza mutlaka şelaleye girebileceğiniz yedek kıyafet alın. Gezi planı bana sürpriz olduğundan ve yanımda uygun kıyafet olmadığından yüksekten atlamanın keyfine varamadım. Ama Serdar abimiz bunu deneyimledi. İnstagram hesabından videoyu izleyebilirsiniz (tıklayın). Şelalede bol bol fotoğraf çekip, çekildikten sonra Mençuna Şelalesi’ne varmak üzere yola koyulduk.

Ha bu arada bu benim misafir yazar olarak ilk yazım. Sevdiniz mi sevmediniz mi ya da siz ne tarzda gezi yazıları okumak istersiniz neleri eklemeli neleri çıkarmalıyım hepsini yorumlara bekliyor olacağım. Son olarak Masum’un bana bulduğu slogan olan “BANA SELFİE ÇUBUĞUMU VERİN SİZE DÜNYAYI GEZDİREYİM” adlı çalışmamı görmek için lütfen tıklayınız. Bu sloganın da benim gittiğim her yeri tek dönüşte 15 sn’lik videolara almam ve geleneksel ekip selfisi yapmam üzerine bana yakıştırılmış olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Bol gezmeli, bol tozmalı günler diliyorum. Hoşçakalın…

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

İşimiz gereği sık sık saha çalışmalarımızı yürütmek üzere Trabzon’un ilçelerine gidiyoruz. Gittiğimiz her ilçede de yöre insanına o ilçenin neyinin meşhur olduğunu, mutlaka gidilip görülmesi gereken bir yerinin olup olmadığını soruyoruz. Ancak bu sefer hiçkimseye sormadan bir şelale karşımıza çıkmıştı. Durum böyle olunca gezilerimizin olmazsa olmazlarından olan şelale gezisi fırsatını kaçıramazdık

Her şey saha çalışması için gittiğimiz Tonya’da masanın üzerinde gördüğümüz Tonya Tanıtım Rehberi’ne göz gezdirmemizle başladı. Tonya’da daha önce mavi yıldız çiçekleriyle ünlü Kadıralak Yaylası’na gitmiştik. Hatta sitede yazısını da paylaşmıştık ( tıklayabilirsiniz ).Haziran ayında olduğumuz için mavi yıldız çiçeklerinin zamanı değildi ve yaylayı daha yakın zamanda görmüştük. Bu nedenle olacak ki Canik Şelalesi fikri daha cazip geldi. Hemen orada çalışan personele nasıl gidebileceğimizi sorduk. Yakın olduğu bilgisini alınca saha çalışmamızın sonunda şelale için yola koyulduk

Canik Şelalesi’ne Nasıl Gidilir?

Aldığımız bilgiler, Tonya’nın meşhur deresi olan Fol Deresi’nin yanındaki patika yolu takip edersek Canik Şelalesi’ne ulaşabileceğimizi söylüyordu. Zaten şelale de Fol Deresi’ne dökülüyordu. Biz de öncelikle Fol Deresi’ne ulaşabilmek için Tonya merkezden güneye doğru ilerledik, TOKİ evlerini biraz geçtikten sonra dereyi gördük ve arabadan indik. Sonrasında patika yoldan devam ettik. Söylediklerine göre 10 dakikalık kısa bir yürüyüş sonrası şelaleye varacaktık, ancak bizi bekleyen sürprizlerin olduğunu bilmiyorduk

Canik Şelalesi’ne Giden Patika Yol

Patikaya vardığımızda ekibimizin yarısı henüz gelmemişti. Ben, Nagehan, Masum ve Volkan önden gidecektik; Serdar, Kübra ve Tunahan da arkadan gelip bize yetişecekti. Personel abimiz de bize yolu gösterdikten sonra, arkadan gelen ekibimize de yolu tarif edecekti. Bu şekilde anlaşmıştık. Nasıl olsa mesafe kısa arkadan gelen ekip bize kolayca yetişir, ayrı ayrı yol almamızda bir sakınca olmaz diye düşünmüştük. Ancak planlar istediğimiz gibi gitmiyordu.

Kısa bir patika bizi Fol Deresi’nin kenarına indirdi. Derenin kenarındaki taşların üzerinde yürümeye başladık. Biraz ilerledikten sonra deredeki su seviyesi yükselmeye başladı; artık dere suları taşlar üzerinde yürümemize izin vermiyordu. Biz de derenin paralelindeki ormanlık alanda dereye paralel olacak şekilde yürürsek şelaleye varırız diye düşündük ve ormanlık alana saptık, ancak ormanlık alanda yol giderek zorlaşıyor, aşılması zor ağaçlar, otlar karşımıza çıkıyor ve bizi dağın yukarılarına doğru tırmanmaya teşvik ediyordu. Ne yapsak diye düşünürken ağaçların arasında küçük bir tarla ve orada çalışan çiftçileri gördük. Hemen şelaleye nasıl gidebileceğimizi sorduk. Bizi tarlayı ormanlık alandan ayıran dikenli tellere yönelttiler. Bu tellerin arasından geçip patikayı takip ederek, şelaleye varabilecektik…

Dikenli tellerin arasından zor da olsa geçtikten sonra Amazon’lardaki balta girmemiş ormanlardan pek de farkı olmayan bir yerdeydik. Bu arada farkındaysanız geri dönmeyi hala düşünmüyor, inatla şelaleye varmanın yollarını arıyoruz Yeterince yukarı doğru tırmanmıştık ve giderek dereden uzaklaşıyorduk, artık aşağıya dereye doğru yönelmeliydik; ancak dağın yamacı çok eğimli, biraz nemli, kayıp düşmeden inmek imkansız olacak gibi görünüyordu. Bu ekibi kimse yıldıramazdı, ne yapılacak edilecek, o şelaleye gidilecekti. Arada bir aramızda söylenmeye çalışanlar olsa da bu çaba boşa gidiyordu. Önümüzde bize liderlik yapan Masum ve Nagehan vardı ve pes etmeye hiç niyetleri yoktu

Şelale yolunda eğrelti otu, ısırgan otu ve adını bilmediğimiz çeşit çeşit otlarla savaşırken kayıp düşüp yaralanmamak olmazdı. Bu sırada ısırgan otlarının tenimizde bıraktığı yanma ve kaşınma hissi de uzun zaman unutulmayacak cinstendi Dereye inmek için metrelerce yüksekten aşağıya atladığımıza da değinmeden geçmemeliyim. Hadi atladık diyelim geri dönüp atladığımız yeri nasıl tırmanacağız diye de düşünmüyoruz. Gözümüzü o kadar karartmışız yani… Derken Volkan’la birlikte artık devam etmeme kararı aldık. Bu sırada çekmeyen telefonlarımız çekmeye başladı, arkadan gelen ekiple haberleştik. Onlar da yola devam etmeme kararı almış, geri dönüyordu. Yapılacak tek bir şey vardı, Nagehan ve Masum’u şelaleye gönderip dönmelerini bekleyecektik. Ancak birkaç dakika dinlendikten sonra Volkan’la tekrar yola koyulma kararı aldık. Zaten dere kenarına inmiştik; bundan sonra kayalarla baş edersek şelaleye varacağımızı tahmin ediyorduk.

Canik Şelalesi

Beklenen an gelmişti. Zor da olsa Canik Şelalesi artık karşımızdaydı. Azmin zaferiydi Bol bol fotoğraf çektik, çekildik, zorlu yolla ilgili espiriler yapıp durduk.

Artık dönmeliydik; çünkü yaklaşık 1 saattir yoldaydık ve ekibin geri kalanı geri dönmüş, bizi bekliyordu. Derken şelaleden 50 metre uzaklaşmamıştık ki ekibin geri kalanının bize doğru geldiğini gördük. Tabi onlara kovboy şapkalı bir adam ve 2 arkadaşı eşlik ediyordu Geri dönme kararı aldıktan sonra yolda bu adamlarla karşılaşmışlar, daha önce kullandıkları yolun yanlış olduğunu öğrenmişler. Adamlar da hadi biz de oraya gidiyoruz, size doğru yolu gösterelim diyerek önlerine katmışlar bizimkileri Bu sefer dağa tırmanmadan dereye paralel olacak şekilde yürüyerek şelaleye kadar yürümüşler; ancak yine de kolay olmamış şelaleye varmak. Onların ekibinde de kayanlar düşenler olmuş. Çok şükür ki ciddi bir yaralanma meydana gelmemiş.

Arkadan gelen ekip de burada fotoğraf çekildikten sonra, dönüş için hazırdık. Biz dönerken, adamlar da şelalede yüzmek için hazırlık yapmaya başlıyorlardı. Ancak söylemeliyim ki daha önce burada boğulanlar olmuş, dere sanıldığından ve göründüğünden daha derin. Dikkatli olmakta fayda var.

Canik Şelalesi’nden Geri Dönüş

Dönüş yolunda nispeten daha düz bir yolu kullandık, ancak bu sefer de ayağımız kaydığında doğrudan dereye yuvarlanma riski taşıyorduk. Pes etmedik, zor da olsa dereye yuvarlanmadan geri dönmeyi başardık.

Ertesi gün aldığımız haber Volkan’ın koluna kene konmuş, acile gitmiş. Çok şükür ki bölge keneleri zararsız. Nagehan da yılan görmüş yolda; ama bize hiç çaktırmadı. Söyleseydi ne yapardık, yola devam eder miydik, bilemiyorum.

Canik Şelalesi’nin Yeni Yolu

Şelaleye giden sürprizlerle dolu patika yolda, biz gittikten birkaç ay sonra “Canik Şelalesi Kıyı Koridoru Peyzaj Projesi” kapsamında yol düzenleme çalışmaları başlatılmış ve Fol Deresi boyunca tahtadan yapılma bir zemin oluşturularak ağaçları kesmeden doğaya zarar vermeden şelaleye varmak çok daha kolay hale getirilmiş. Yeni yol yapıldıktan sonra sosyal medyada gördüğümüz şelale ve çevresinin karlı fotoğrafları, şelaleye tekrar gitmemiz için bizi teşvik ediyordu. Yeni şelale yolunda karlıyken yürümek ve kar manzaralarını suyla birleştirip harika görüntüler kadraja almak istiyorduk. Bu isteğimizi kısa süre içinde gerçekleştirebildik ve Gezmek güzel şey site yönetici Serdar, liseden arkadaşlarımız Samet ve Ahmet’le beraber yola çıktık. Yeni yolda 10 dakikalık yürüyüş sonrası şelaleye vardık Karlar epey erimiş olsa da Canik Şelalesi’ni yeniden görmek güzeldi. Bu gezi sayesinde Tonya’nın Canik Şelalesi ve Kadıralak Yaylası gibi gezilmesi gereken önemli yerleriyle daha fazla turist çekeceğine olan inancım da artmış oldu. Sadece gidecek olanlar için önemli bir uyarı: “Dilediğinizce gezin görün ama; lütfen gelecek nesilleri de düşünerek doğaya zarar vermeyin!”

Teşekkür

Her şeye rağmen şelaleye varan, yolda yürürken takım ruhu ile birbirine destek olan arkadaşlarıma, yol gösteren kovboy ve arkadaşlarına, şelale çok yakın 10 dakikalık yol diyen personele, bizi orman yoluna sürükleyen çiftçilere çok teşekkürler Sizler sayesinde macera dolu bir yolculuk yaptık ve gezdiğimiz şelalelere bir yenisini daha ekledik

Şelale yolunda yürümenin çok daha kolay olduğu ikinci gezimizde ise yürüyüş süresini epey kısaltan tahta yoldaki yürüyüşümüze eşlik eden arkadaşlarıma çok teşekkür ederim. Sizler sayesinde şelalenin karlı halini de görmüş olduk

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Gezilerimi genelde arkadaşlarımla yapsam da, bu sefer bana gezi sevgisini aşılayan babam, abim ve kuzenim eşlik etti. Rotamızın ilk halkasını Tar Şelalesi oluşturuyordu. Trabzon’a yaklaşık 160, Rize’ye 75 kilometre uzaklıktaki şelale, sınırlarında bulunduğu ilçe olan Çamlıhemşin’e ise 11 kilometre mesafede bulunuyor. Çamlıhemşin’den Ayder Yaylası yönüne dönülüp 10 kilometre gidildiğinde sol tarafta bir yol ayrımı kalıyor. Zaten yol ayrımının yanında bulunan bal ve hediyelik eşya satan dükkanı görünce doğru yerde olduğunuzu anlayacaksınız. Artık araçları alana park edip 2 kilometrelik güzel bir doğa yürüyüşü yapma vakti…

Rize Belediyesi tarafından düzenlemesi yapılan bu yürüyüş rotası insana gerçekten huzur veriyor. Yemyeşil ormanlık alan, yan tarafınızda akan Tar Deresi ve yolun sonunda sizleri bekleyen Tar Şelalesi . İnsan daha ne istesin Yol boyunca çardaklar ve dinlenme yerleri de sizler için düşünülmüş. Güncelleme: Artık bu yürüyüş rotası da ücretlendirilmiş. Giriş ücreti 3 TL, öğrenciler için 1.5 TL.

Kademe kademe yaklaşık 250 metreden düşen şelale, bu yüksekliğiyle Türkiye’nin en yüksek şelalesi konumunda. Ancak kademeli şekilde düştüğünden dolayı şelalenin tamamını görmek mümkün değil. Tepeye baktığınızda bulutlardan geliyormuş gibi bir görüntü oluştuğu için halk arasında “Bulut Şelalesi” denmiş.

Şelalenin bir diğer güzelliği ise oluşturduğu gölet alanında yüzme imkanı vermesi. Şelalelerin yüzülebilir olanlarını bir ayrı seviyorum Serin sularda 2 kilometrelik doğa yürüyüşünün verdiği yorgunluğu atmak çok güzel bir his.

Tar Şelalesi’ne vedamızı yaptıktan sonra Çamlıhemşin’e geri dönerek Zil Kale‘ye doğru yöneldik. İlçe merkezine 13 kilometre uzaklıktaki kalenin inşa tarihi kesin olarak bilinmiyor. Osmanlı dönemindeki adı Zir Kale olan bu yapının 13. yüzyılda yapıldığı tahmin edilmekte. Gördüğünüzde konumu itibari ile oldukça şaşıracağınızı düşündüğüm kale, Bizans döneminde doğudan gelebilecek tehlikelere karşı gözetleme ve bölgedeki diğer kalelerle birlikte haberleşme kalesi olarak kullanılmış. Osmanlı döneminde ise kervanların konaklama ya da sığınma yeri olarak görev yaptığı tahmin edilmekteymiş.

Giriş ücretinin 3 TL olduğu kalenin yapısı 8 burç, bir gözetleme kulesi,dış ve orta surlar ile iç kaleden oluşmakta. Çok güzel korunmuş yapısıyla ziyaretçilerinin ilgisini çekmeyi başaran Zil Kale, muhteşem manzarasıyla da görsel bir şölen sunuyor. Yanı başımdaki bu tarihi dokuyu bugüne kadar görmemiş olmam hayret verici doğrusu

Şelale – kale – şelale üçlememizin son ayağı Palovit Şelalesi. Zil Kale’ye uzaklığı 6.5 kilometre olan bu şelale, tam bir doğa harikası. Yaklaşık 15 metreden dökülen şelalenin debisi bugüne kadar ülkemizde gördüğüm en yüksek debili şelalelerinden biri. Yaz – kış fark etmeksizin gürül gürül akan su, insanı büyülemeye yetiyor. Şelalenin debisi ne kadar yüksek olsa da, buna karşılık oluşturduğu gölet çok küçük. Akıntıdan dolayı da içinde yüzmek pek mantıklı değil. Ama yüzmeye çalışanları görmedim değil

Şelale sever olarak yaptığım günübirlik geziyi kısaca özetledim. Zaman zaman böyle yazılar yazmaya devam edeceğim…

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Bahsedeceğim yerlerin varlığını, bir arkadaşımın İnstagram’da paylaştığı fotoğraf sayesinde öğrendim. Buna “sosyal medyanın gücü” de diyebiliriz Hemen ondan bölgenin koordinatları hakkında bilgi alsam da, göl için kesin bir yol tarifi elde edemedim. Netten de aramalarıma devam ettim, fakat yolu hakkında yazılan şey sadece şelaleye 1 kilometre uzaklıkta olduğuydu. Google Earth üzerinden bile şansımı denedim. Çaresizliğimi siz düşünün Haritadan bir bölgeyi gözüme kestirdim ve ona göre yola çıktık.

Kuzalan Şelalesi’ne Nasıl Gidilir?

Giresun Dereli ilçesine 20, şehir merkezine ise yaklaşık 50 kilometre uzaklıkta bulunan şelale, Giresun – Şebinkarahisar yolu üzerinde bulunuyor. Bu yolu kullanırken şelaleyi atlamanız mümkün değil Yaklaşık 20 metre yükseklikten akan şelale güzel bir manzara oluşturmakta. Eğer bu doğal güzelliği fotoğraflamak isterseniz, aracınızı 100 metre uzaklıktaki park yerine bırakmanız gerekiyor. Ancak insanımız tabii ki bu kurala uymuyor Şelalenin döküldüğü yer bel hizasını geçmeyecek derinlikte. Yani yüzme bilmeyenler de suyun altına girip serinleyebilir.

Şelalenin bulunduğu bölge aslında bir tabiat parkı. Yol üstünde kalan şelalenin haricinde park alanında da bazı şelaleler mevcut. Travertenler ile birlikte oluşan görüntü denilene göre Pamukkale’ye rakipmiş Tabiat parkına ait bir de göl var ki; orası benim için ayrı bir yere sahip. İşte orası Mavi Göl.

Giresun Mavi Göl’e Nasıl Gidilir?

Kuzalan Şelalesi’nden Şebinkarahisar tarafına doğru 1 kilometre uzaklıktaki Mavi Göl gerçekten saklı bir cennet gibi. Tam anlamıyla bir yönlendirmesi yok(tu). Yol üstünde bir patika ya da iniş yolu bulabileceğimiz umuduyla yol üstünde kısa bir süre turlasak da, fazla zaman kaybetmeden dere üzerinden ve kayalıklara tırmanarak  göle ulaştık. O an çok özeldi benim için. Sanki uzun yıllar özlediğim biri vardı karşımda Suyun rengi, akışı resmen büyüleşmişti beni. Sodalı bir tadı vardı. Yeri gelmişken, soğuğu ise ayrı bir etki bırakmıştı vücudumda

Ama merak etmeyin, size bizim gibi kayalıklara tırmanın demeyeceğim. Geçen günlerde Dereli’ye giderken bana haber veren arkadaşımın peşine takılarak göle nasıl kolay inilebileceğini buldum. Gerçi artık küçük bir tabela koymuşlar

Şelaleden yaklaşık 1 kilometre sonra gidiş yönünde sağa doğru bir viraj bulunuyor. Virajın hemen başında tabelaya rastlayacaksınız. Oradan aşağı bir patika inmekte. Patika yolunu takip ettiğinizde bu saklı güzellik tüm ihtişamıyla sizi bekliyor olacak. Serin sularına kendinizi bırakmayı deneyin derim

Düzenleme (Ekim,2018): Son zamanlarda yapılan düzenlemelerle iyice turistik bir yer haline geldi Mavi Göl. Keşfedilecek yeni yerler aramaya devam

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Zorluklarla vardığımız Uçansu öncesi uğradığımız Kurşunlu Şelalesi’nden bahsedeyim.

Antalya merkezine yaklaşık 22 kilometre uzaklıktaki Kurşunlu Şelalesi, 2 kilometrelik bir kanyonun içinde yer almakta. Şelalenin bulunduğu tabiat parkına giriş ücretli: 6 TL.  Öğrenci için ise 4 TL. Girişin hemen karşısında ücretsiz park yeri bulunmakta.

Tabiat parkına giriş yaptığınızda sizi ilk olarak develer ve sevimli bir midilli karşılayacak. Bölgede kafe, restoran ve çocuk parkı bulunmakta. Bunların haricinde doğa yürüyüşü ve piknik yapabileceğiniz bir alan da mevcut. Yürüyüşünüz sırasında küçük şelaleyi ve su değirmenini görmeyi unutmayın

Ana konumuz şelaleye dönecek olursak şelalenin yüksekliği fazla değil. Bununla beraber gittiğiniz döneme göre akan suyun şiddeti de azalabilmekte. Bizim gittiğimiz dönem olan Ağustos ayında su zorla akıyordu  Ancak şiddetli olmaması, suyun altında ıslanmanız için güzel bir fırsat sunuyor.

Gel gelelim inadımız sonunda ulaştığımız Uçansu Şelalesi’ne. Kurşunlu Şelalesi’nden yaklaşık 50 kilometre uzaklıktaki Uçansu, Akçapınar Köyü’nde bulunuyor. Antalya’dan gidecekler için Serik üzerinden gidilmesi önerilen şelaleye biz Isparta yolundan ulaşmayı denedik. Ana yoldan döndüğümüzde 26 kilometre bizi bekliyordu. Yol bir anda bozulmuştu ama gidilmeyecek kadar kötü değildi. Şelalede yüzecek olmanın verdiği heyecanla yolumuzdan dönmedik. Akçapınar Köyü’ne ulaştığımızda ise 7 kilometre kalmıştı. Yol sorduğumuz bir köy sakini amcamız yolun daha yeni vurulduğunu ve güzel olduğunu söyleyince biraz rahatladık. Ama güzel dediği yolu görünce şok olduk Amcanın bahsettiği daha yeni açılmış yolmuş meğer  O 7 kilometre nasıl geçti hatırlamıyorum. Şelale bölgesine geldiğimizi ise park alanını görünce anladık. Bu kadar zor ulaşılan bir yerde böyle bir park alanı görmek şaşırttı açıkçası. Şelaleye yürüme mesafesinin olduğunu fark edince aracımızı daha yakına çektik. Ve sonunda şelaleye ulaştık…

Şelalenin hemen yanındaki tesis terk edilmiş durumda. Şelaleden bahsedecek olursak, o kadar yolun sonunda daha güzel bir manzarayla karşılaşmak isterdim.  Kurşunlu’daki şelalede sözünü ettiğim akan suyun azlığı, burada daha da belirgindi. “Sadece güzel bir göletten ibaretti” demek daha doğru olacak sanırım. Bu güzel gölette yüzmek bir nebze olsun pişmanlığımızı giderdi. Oradaki diğer ziyaretçilerden öğrendiğimiz kadarıyla, zamanında gelindiğinde araba park edecek yer bulunmuyormuş. Demek ki tek deli biz değiliz Böyle bir yere gidecekseniz ya arazi aracı kullanın ya da gitmeyin. Size yolun iyi halini gösteren bir video göstereyim

Bir de sonradan araştırmalarım sonucu şelalenin üst kısımlarında bir kral havuzunun olduğunu öğrendim Vaktiniz varsa nasıl ulaşılacağını oradakilerden öğrenmenizi tavsiye ederim.

Antalya’ya bağlı 2 şelaleden sonra diğer yazımda yine aynı ile bağlı Side – Perge Antik Kentleri’nden bahsedeceğim.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Çorum’un bir benzeri Bayburt oldu. Artık Bayburt’un da bende farklı bir yeri var. Sebebini soracak olursanız başım(ız)dan geçen olayları bu yazımda uzunca anlatmaya çalışacağım…

Malum gezilerim Trabzon odaklı. Onun için, eğer günübirlik gidiyorsam erken kalkmam şart. Sabahın 6.30 unda abimin uçağı olması sebebiyle düşündüğümüzden biraz daha erken kalktık. Normal koşullarda Rize’den gelip bize katılacak olan Özgün’ü Rize’den almaya karar verdik. Biz derken, ben ve çok sevdiğim bir abim :))

Madem ki Rize tarafına kadar gittik, Bayburt’a Araklı üzerinden gitmeye karar verdik. Daha önce araştırmalarımda bu yol üzerindeki Salmankaş Tüneli’nin açılıp açılmadığına dair net bir bilgi bulamamıştım. Güzel bir macera olur düşüncesiyle bu yola girdik. Yol gayet güzel, tek şerit gidiş-geliş. Etraf Karadeniz’in yeşilliğiyle dolu.

Bayburt’a yaklaştıkça rakım yükselmeye, yeşillikler de yerini dağlık alanlara bırakmaya başladı. Ancak yol güzelliğinden bir şey kaybetmedi. Ve yine bir akarsu bulmak çok zor olmadı

Yol güzel, ben yine sabırsızdım. Bir an önce geziye başlamak istiyordum. Merakla beklediğimiz Salmankaş Tüneli‘ni açık gördüğümüzde yolumuzun daha kısa olacağının farkına varmıştık. Tünel tek şerit gidiş-geliş açılmış, ancak hiçbir uyarı işareti yoktu. İşte bu durum bizi neredeyse kazaya götürüyordu. Birazcık(!) hızlı girdiğim tünelin çıkışındaki virajı fark etmem gecikince küçük bir drift yaptık :)) Böylece Bayburt gezimizin heyecanlı geçeceğinin ilk mesajını almış olduk.

Bayburt’ta ilk gezeceğimiz yer Aydıntepe ilçesindeki Yeraltı Şehri. Buraya gelmeden önceki düşüncem, 2-3 dakika yürümeyle biteceği yönünde idi. Ancak ön yargılı olmamak gerekmiş.

Yeraltı şehrine ulaştığımızda yağmur yağmaya başlamıştı. Ve giriş kapısı kapalıydı. Tam söylenmeye başlıyorduk ki görevli adam bizi fark etti ve kapıyı açtı. Giriş ücreti sivil için 4, öğrenci için 2TL. Ama çok dikkat edilmiyor. Biz 3 kişi için 10 TL ödedik.

Burası 3000 yıllık tarihe sahip. 1988 yılında inşaat kazısı sırasında tesadüfen ortaya çıkmış. Yapılan çalışmalarla gezilebilir alan 850 metreye kadar çıkarılmış. Yürümeyle hemen bitireceğimizi sandığımız yeraltı şehri git git bitmedi diyebilirim

Bu şehirde odalar, toplantı salonları, mutfak ve su ihtiyaçlarını görecek kaynak ve havuz bulunmakta. Yerin 2.5-3 metre aşağısında bulunan bu mekan ilçe girişindeki kalenin altında  sonlanıyor.

Yeraltı Şehri sonrası çıkış kapısının üstündeki kaleye çıktık. Kaleden geriye fotoğrafta görünenden başka bir şey kalmamış fakat belediye işçileri çevre düzenlemesi yaparak bu yapıyı güzelleştirmeye çalışıyorlar.

Aydıntepe’yi geride bırakıp güneye doğru yol aldık. Hedefimiz Sırakayalar Şelalesi. Ne yapıp edip gezilerimde bir şelale buluyorum :)) Artık ne kadar yüksekteysek, Nisan ayı olmasına rağmen karlar daha erimemiş.

Sırakayalar, Bayburt merkezine bağlı bir köy. Yolu gayet iyi. Şelaleleri bulmak zor değil. Yolunuzun üstünde kalıyor. Biz 2 tane şelale bulduk. Daha fazlası var mı bilmiyorum. Yaz aylarında serinlemek için girilmeye müsait gözüküyorlar.

Şelale sonrası merkezi gezip bir şeyler atıştıralım dedik. Dönüş yolunda bu park dikkatimizi çekti. Bayburt Yenişehir Parkı, Ankara Büyükşehir Belediyesi’nin katkılarıyla yapılmış bir park. Geniş bir alana sahip. Fotoğrafta gördüğünüz masal diyarından kopup gelmiş masal kahramanları bence çok güzel düşünülmüş. Arka tarafta ise, piknik yapılabilecek bir alan mevcut. Böyle bir parkın Trabzon’da da olmasını isterdim.

Dönüşümüzü tamamlayarak merkeze geldik. Vakit kaybetmeden Bayburt Kalesi‘ne doğru yol aldık. Araçla belli bir mesafeye kadar çıkılabiliyor. Oradan sonrasını yürümek zorundasınız.

Kaleye çıktığımızda içimiz burkuldu. Çünkü güzelim kale sahipsiz bırakılmış. İnsanımız yine yapmış yapacağını. Etraf yazılarla dolu. Muhtemelen akşam saatlerinde çıkmak güvenli değil . Giriş kapısına bir gişe koyarak bu kale ücretli yapılsa, bunların önüne geçilebilirdi diye düşünüyorum.

Olumsuzlukları geride bırakırsak kalenin görüntüsü gerçekten çok güzel. Tüm Bayburt ayaklarınız altında. Şehrin ortasından geçen Çoruh Nehri, manzarayı bir hayli güzelleştiriyor. Bir Amasya beklemeyin ancak kendisine has güzellikte bir görüntüye sahip bence.

Kaleden gezilerimin vazgeçilmezi Saat Kulesi‘ni görmek mümkün. Saat Kulesi, Bayburt’un merkezindeki Cumhuriyet Caddesi’nin hemen sonunda yer alıyor.

Artık karnımızı doyurma vakti. Cumhuriyet Caddesi’nde Maydanoz Restoran’a girdik. Tercihimiz Maydanoz Special oldu. 15TL’ye yiyebileceğiniz bu lezzetli kebap, beytinin Bayburt versiyonu

Sıra ilginç bir yapı olan Baksı Müzesi‘nde. Bayburt merkeze 45 kilometre uzaklıkta Bayraktar Köyü’nde bulunan bu müze Bayburt doğumlu sanatçı ve akademisyen profesörümüz tarafından yaptırılmış. Oldukça geniş bir alana kurulmuş olan müzenin yapısında 1500 metrekarelik Ana Sergi Salonu, 1000 metrekarelik Depo Müze, konferans salonu, kütüphane ve konuk evleri bulunmakta. Bu arada Baksı ismi, Bayraktar Köyü’nün eski ismiymiş.

İçindeki eserler insanı tatmin etmese de belli bir amaca hizmet etmek için kurulmuş bu yapıya saygı duymak gerekiyor. Görevli arkadaştan öğrendiğimiz kadarıyla belli zamanlarda çocukların yaptığı eserler sergileniyormuş. Ayrıca köyün çocukları müzenin kütüphanesinden de faydalanıyorlarmış. Bunları duymak müzeyi daha değerli kıldı gözümüzde. Unutmadan müzeye giriş ücreti 10TL.

Gel gelelim Bayburt’un benim hafızamda yer edinme sebebine. Amacımız Helva Köyü’ndeki Buz Mağarası‘nı gezmek. Bu sebeple Helva Köyü’ne doğru yola çıktık. Ancak Google Haritalar’ın gösterdiği ilk yolu kaçırdık. Yolumuz üzerinde haritada gözüken bir yol daha vardı. Biz de o yolu kullanmaya karar verdik. 7 kilometrelik bu yolun ilk 1 kilometrelik kısmı kum-toprak karışımı bir yoldu. İlerledikçe eriyen karlar yolu çamur haline getirmeye başlamıştı. Arabanın ilk battığı yerden sonra ben geri dönmeyi teklif ettim. Ancak, Özgün ve çok sevdiğim abim bu yolu gitmeye kararlıydılar…

Yolda ilerledikçe çamura batıp çıkmalarımız artmaya başladı. Yolun yarısına gelmiştik ki; araç çamurdan çık(a)madı :)) Hemen çalılar yardımıyla lastik altını doldurup başarılı işlemle aracı olduğu yerden çıkardık. Ama daha 100 metre kadar gidemeden tekrar saplandık, bu sefer çıkarmak mümkün olmadı.

Bu beklenmeyen durum hepimizde şok etkisi yaratmıştı. Yolun tam yarısındaydık ve ne yapacağımız hakkında en ufak fikrimiz yoktu. Köy çok uzaklardan gözüküyordu. Oraya kadar gidip yardım isteyebilirdik ya da kendi imkanlarımızla çıkmaya çalışacaktık. Ama bu kendi imkanlarımızla yapılabilecek bir şeye benzemiyordu. En sonunda fikir birliği yapıp köye gitmeye karar verdik. 3 kilometrelik yolu hızlı adımlarla alırken içimden geçenler dizi sahnelerini aratmıyordu. Acaba köyde bizi neler bekliyordu? Kesin köyde konaklamak zorunda kalacaktık. Bir de köylü kızı buldum mu tamamdı Alın size tam bir dizi hikayesi.

Köye vardığımızda bizi köyün girişinde yaşlı bir amca karşıladı. Tabii ki bir sürü soru ile: “Kimsiniz? , Neden geldiniz? , Ne iş yapıyorsunuz?” ve buna benzer bir sürü soru. Derdimizi anlattıktan sonra bizi köydeki genç bir arkadaşa yönlendirdi. Şenol isimli fotoğraftaki kardeşimize, annesine ve babasına da bu soruları cevaplamak zorunda kaldık. Başlarda isteksiz olan Şenol kardeşimiz duygu sömürümüze dayanamayıp traktöre doğru gitti Bu arada Şenol’un annesi terörist olabileceğimizden şüphelenmiş, bu yüzden babasına kimliklerimizi göstermek zorunda kaldık :))

Artık olumsuzluklar yerini eğlenceye bırakmaya başladı. Asılan suratlar yerini gülümsemeye bıraktı. Traktör üstünde arabaya kadar baya eğlenceli bir yolculuk yaptık. Şenol tam bir profesyonel çıktı Traktör kullanışını izlemek çok zevkliydi. Aracın yanına geldiğimizde ise bir başka sorun bizi bekliyordu. Araç çeki demirinin nerede olduğunu bilmiyorduk. Neyse ki Şenol bunu da biliyordu ve bizi o çamurdan bir hamlede çıkardı.

Çamurdan çıktıktan sonra arabaya dönmek yerine Özgün’le traktörde dönmeyi tercih ettik Yol boyunca Şenol’la olan muhabbetimizde Buz Mağarası’na ancak Ağustos ayında çıkılabileceğini öğrendik Ayrıca gitmeyi düşündüğümüz diğer bir yer olan Çimağıl Mağarası’na da gitmenin uygun olmadığını öğrendik

Köye döndüğümüzde Şenol kardeşimize binbir kere teşekkür edip küçük bir hediye vererek köyden ayrıldık.

Köyden ayrıldık ayrılmasına ama, arabanın içi ve dışı batmış haldeydi. Bizim üstümüz de pek farklı sayılmazdı. Ama bu durum bile bizi geri döndüremedi. Listemizde son kalan Dede Korkut Türbesi‘ne doğru yol aldık. Bu türbe merkeze 39 kilometre uzaklıkta bulunan Masat Köyü sınırlarında. Bu türbenin Dede Korkut’a ait olduğunu şair Orhan Şaik Gökyay ortaya atmış.

Yüzler gülüyor

Ve bu türbe ziyaretimiz sonrası Bayburt gezimizi sonlandırdık. Tabii ki bu gezi benim için ders niteliğinde oldu. Çıkardığım dersler:

1. Gezi ekibinde en azından bir tane akıllı adam bulunsun

2. Ucunu görmediğin tünele hızlı girme. Hababam Sınıfı’nda geçtiği gibi; “Bu tünelin ucu ….bir yere çıkıyor” lafıyla karşı karşıya kalma :)))

Bayburt’ta gezilecek yerleri özetleyecek olursak;

• Bayburt Kalesi

• Aydıntepe Yeraltı Şehri

• Sırakayalar Şelalesi

• Dede Korkut Türbesi

• Baksı Müzesi

Ve bizim gez(e)mediğimiz;

• Buz Mağarası

• Çimağıl Mağarası

• Korgan Köprüsü

• Erenli Köyü ( Bayburt manzarası ve Hazreti Abdül Vehhab Gazi Türbesi bulunuyor)  

Düzenleme (Ekim 2019): Hayat çok garip. Bir zamanlar olaylar yaşadığım Bayburt’a atamam oldu ve artık bu şehirde yaşayacağım belli bir süre. Bu vesileyle de birkaç yer ekleme ihtiyacı duyuyor insan. O günden bugüne Bayburt’un çok ilerleme kaydettiğini söylemeliyim. Üniversitenin şehre çok büyük katkı yaptığı aşikar. Zamanında gitmediğim birkaç yeri ekleyeyim:

Şehit Osman Türbesi: Bayburt merkezine hakim bir tepede bulunan türbenin kime ait olduğu hakkında farklı rivayetler mevcut. Resmi kaynaklar Saltukoğullarından Mengüç Gazi’nin kardeşi Osman Bey’e ait olduğunu söylese de, türbenin Medineli Ensardan ve Peygamberimizin sahabesinden Osman adlı bir komutana ait olabileceği de düşünülmekte. Türbenin yanındaki küçük türbe ise Osman Bey’in kız kardeşi için inşa ettirilmiş.

Bu tepede bir de Türk şehitliği bulunmakta. Şehitler diyarı diye anılan bir şehir için adına yakışır şehitlik olmuş.

Hazreti Abdül Vehhab Gazi Türbesi: Hz. Muhammed’in sancaktarı, Anadolu’da ilk Gazi unvanı alan komutan Hazreti Abdül Vehhab Gazi’nin türbesi, Erenli Köyü sınırları içinde, kaleyi karşıdan gören bir tepede yer alıyor.

Demirözü Barajı: Bayburt’un iki ilçesinden biri olan Demirözü’nde sulama amaçlı kurulan baraj, turistik olarak da faaliyet gösteriyor. Barajın çevresinde piknik yapmaya elverişli alanlar oluşturulmuş. Özel işletme mevcut. Ayrıca yaz döneminde tekne turu da yapılmakta.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel