Şalmata Şelalesi

Şalmata Şelalesi adı çok duyulmamış şelalelerden biri. Sahil yolundan yaklaşık  15 kilometre güneyde yer alıyor. Konum olarak ise Of’un Darılı ve Bayırca Köyleri arasında bulunmakta. Yolu gayet iyi. Hemen aşağıda haritadaki yerini koyuyorum. Yakınlarında bir doğa harikası olan, aynı isimli bir başka şelale daha mevcut. Yolunuz bu tarafa düşerse ikisini de görmeniz tavsiyemdir.

Şelaleye vardığımızda arabadan indik ve yolun solundaki merdivenlerden aşağı indik. Açıkçası şelale o kadar farklı görünüyordu ki Karadeniz bölgesinde böyle bir şelale var deseler inanmazdım. Bana Antalya’da gördüğüm şelaleleri hatırlattı. Suyun rengi bir harikaydı. Şelalenin başladığı ve bittiği noktalara yürüyerek ulaşabiliyorsunuz. Ayrıca suyu sevenler için şelalenin başlangıç noktasından atlayış yaparak yüzebildiğiniz bilgisini de verelim. Bizim yolumuz uzun ve bizi bekleyen 5 şelale daha olduğu için fotoğraflayarak ayrılmamız gerekti.

Cimil Şelalesi

Şalmata Şelalesi’nden sonra İkizdere’ye giden ana yola indik. Önce İkizdere ardından da kaplıcasıyla meşhur Ridos bölgesine geldik. Burada 5-10 dakika mola verdikten sonra hiç sapmadan yola devam ettik. Ridos’ta çalışan personele “Burada şelaleler varmış. Nerede olduklarını bize tarif edebilir misiniz?” diye sorduğumuzda “Burada şelale yok ki, olsa biz bilirdik.” yanıtını aldık. Onlara aldırış etmeden yolumuza devam ettik; çünkü biz buralarda bir yerlerde şelale olduğuna emindik

Ridos’tan Cimil Yaylası istikametinde devam ederken 14. kilometrede Cimil Şelalesi’ni gördük. Yolun son 7 kilometresi stabilizeydi. Şelale ise muazzamdı. Metrelerce yükseklikten aşağıya süzülürken öyle heybetli duruyordu ki… Şelaleyi gören herkes istisnasız aracını kenara park edip şelaleyi seyrediyor ve kadraja alıyordu. Bazılarıysa kenarında piknik yapıyordu. Bizler de şelalenin döküldüğü yere gitmek pek mümkün olmadığı için uzaktan fotoğraflayıp Hostaval Şelalesi’ne gitmek üzere geldiğimiz yolu geri döndük.

Hostaval Şelalesi

Geri dönüş yolunda Cimil Şelalesi’nden yaklaşık 4 km, Ridos’tan 10 km uzaklıkta bulunan Hostaval Şelalesi bize göz kırptı. Hemen şelalenin döküldüğü noktaya giderek, ayaklarımızı suya soktuk. Tahmin edeceğiniz üzere su buz gibiydi Bunun dışında farklı bir aktivite olarak gezi ekibimizin ben hariç diğer üyeleri kayalara tırmanarak poz verdi. Giderseniz tırmanmak size kalmış; benim için biraz riskli, kendime tavsiye etmiyorum

Faso Şelalesi

Yine geri dönüş yolunda Cimil Şelalaesi’nden yaklaşık 10 km, Ridos’tan 4 km uzaklıkta bulunan Faso Şelalesi’ni bulmak için aracımızı yolun kenarına park ettik. Aşağıdaki fotoğrafta gördüğünüz köprüden yolun karşısına geçtik. Patikada yürümeye ve yer yer tırmanmaya başladık. Dereyi takip ettik.

Dere kenarında ilerlerken patika yolun bittiğini fark ettik ve ardından dereyi karşıya geçtik. Herkes ağaç kütüğünün üstünde cambaz misali yürüyerek karşıya geçerken ben dizimdeki problemden dolayı derenin içinde yürüyerek ve ıslanarak geçmek zorunda kaldım. Bu sırada da dondum; ama önemli değil, işin ucunda şelale var

Dere boyunca daha önce sizlerle de paylaştığımız Canik Şelalesi’ne (tıklayın) giderken yaşadıklarımızı aratmayan zorluklar yaşadık, kayalara tırmandık ve sonunda Faso Şelalesi’ne ulaştık. Gezmek güzel şey’in burada yüzme deneyimi oldu. Bizler de şelalenin fotoğrafını çekip ayrıldık.

Gezide Yemek Molası

Faso Şelalesi’nin patika yollarında canımız çıktıktan sonra geziye mola vermeye karar verdik ve İkizdere merkeze gelerek burada pilav üstü döner yedik. Burada arkadaşlarımın “Ardahan nasıl gidiyor?” sorusuyla birlikte Ardahan’da yaşadığım talihsiz olaylar serisini arkadaşlarıma anlatmaya başladım. Sonra bir baktım ki ben konuşurken herkes yemeğini bitirmiş, ben daha dönerin yarısındayım. Fark etmeden rehin almışım onları. Haklarını helal etsinler

Manle Şelalesi

Dönerlerimizi yedikten sonra yine İkizdere merkezde bulunan Manle Şelalesi’ne gittik. Aslında bu şelale tek bir şelale değil şelale kompleksi Manle 1 ve Manle 2 var; hatta aramızda kalsın bence Manle 3 de var Manle 1 Şelalesi bir kez kırılmaya uğradığı için sanki 2 tane ayrı ayrı şelale varmış gibi gözüküyor. Bu yüzden benim için şelale sayısı 3 Manle 2’yi görmek için de Manle 1’e gitmeden ayrılan şelaleyi karşıya geçmeyi gerektiren patikadan devam etmek gerekiyor.

Gürdere Şelalesi

Manle’den ayrıldıktan sonra İkizdere’den Trabzon – Rize karayoluna yani sahile inerken hemen anayol üzerinde tabelasını gördüğümüz Gürdere Şelalesi için sağ taraftaki tali yola ayrıldık. Burada yol boyunca Gürdere Şelalesi’ne kaç km hatta kaç metre kaldığını gösteren tabelaları takip ederek aşağıdaki fotoğrafta yer alan tabelaya kadar devam ettik. Bu tabela sonuncu tabelaydı ve artık dik yamaçlı tehlikeli patikada yürüme zamanı gelmişti.

Tabelanın gösterdiği şekilde bahçeye indik ve sola doğru devam ettik. Epeyce yol almış olsak da patikanın sonunda bir şelale göremedik; çünkü patikanın sonu pek de bir özelliği olmayan su değirmenine çıkıyordu. Bu sırada bir yandan da sosyal medyadan şelalenin fotoğraflarını kontrol ediyoruz tabii. Ancak baktığımızla gördüğümüz şey aynı değildi. Şelale nerede diye etrafa bakındıktan sonra yolu geri yürüyerek şelale keşfi yapmaya karar verdik.

Patikayı geri yürürken yolun solunda dereye doğru inen çok dik bir yamaçta patika diyemeyeceğimiz bir yol gördük ve buradan devam etme kararı aldık. Benim için epey zor olsa da el birliğiyle buradan aşağı inmeyi başardık ve şelaleyi gördük. Ancak çok ciddiyim; acayip zor bir yol.

İnerken nasıl zorlandıysak, çıkarken de bir o kadar zorlandık. Hem yokuş çok dikti hem de gezinin sonu olduğu için yorgunduk. Ama değdi mi değdi Bana bıraksalardı, o yorgunluğun üstüne Gürdere köyüne varmadan önce tabelalarını gördüğümüz başka şelalere de giderdik de o kadar abartmayalım dedik

Teşekkür

Gezmeye çok ihtiyacım olduğum şu günlerde beni de gezi ekibine dahil eden arkadaşlarıma çok teşekkür ederim.

Not: Bu ekip ilk defa bir gezide uğursuzluk yaşamadı. Özellikle belirtmek istedim

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Gezi Planı

Ankara’daki iki eğitim arasında kalan boşluk 22 – 23 Haziran 2019 tarihlerine denk geliyordu. Mutlaka bir şeyler yapmalı, bu iki günü dolu dolu geçirmeliydim. Ancak kafam karmakarışıktı, aylar olmuştu gezi planlamayalı. Ankara’ya yakın olan illerde gitmek istediğim o kadar çok yer vardı ki… Günübirlik 2 ayrı gezi mi planlamalı yoksa 2 günü de içeren tek bir gezi mi? Tur şirketiyle mi anlaşmalı yoksa toplu taşıma araçlarını mı kullanmalı?

İşte tam da kara kara düşündüğüm bir anda “En kötü karar kararsızlıktan iyidir.” diyerek bütün karmaşık düşüncelerimi bir kenara attım. 12 yıllık hayalim Salda Gölü ve 2 yıllık hayalim lavanta bahçelerini içeren bir tura katılmaya kararı verdim. Salda Gölü’ne geçen yıl Gezmek güzel şey sayesinde gidebilsem de mevsim uygun olmadığı için göle girememiş, sadece kenarında uzun uzun koşmuş, ayaklarımı suya sokmuştum. Bu sefer öyle bir tur ayarlamalıydım ki beni Salda Gölü’nün Saldivler olarak bilinen en güzel kıyısına getirmeli ve yüzmek için vakit ayırabilmeliydi.

Biraz da Lavanta bahçelerine olan merakımdan bahsedeyim. Mor rengini, mavi kadar olmasa da severim. Sosyal medyada gördüğüm lavanta bahçelerinde çekilen birbirinden güzel fotoğraflar 2 yıldır içimde gitme isteği oluşturuyordu. Ancak araştırmalarıma göre lavanta bahçelerinin en güzel zamanı temmuz ayının ilk haftalarına denk geliyor ve bu zamanlarda çok kalabalık oluyordu. Ya ben ne yapıyordum haziranın son haftası gitmeyi düşünerek? Lavanta bahçelerinin muhteşem morunu görebilecek miydim? Risk almaya değer miydi? Gitmesem bir daha bu fırsatı yakalayabilecek miydim? Derken risk aldım ve aynı cümleyi kendi kendime tekrarladım: “En kötü karar, kararsızlıktan iyidir.” Hemen ardından tur şirketi araştırmaya başladım

İnternet üzerinden yaptığım uzun uzun araştırmalar sonucunda Salda Gölü ve lavanta tarlalarını içeren, Salda Gölü’nde Saldivler olarak bilinen yerde yüzme molası veren, lavanta tarlaları gezisini gün batımına denk getiren, fiyatı uygun, en kapsamlı ve amacı tam da benim istediğim gibi kısa zamanda en fazla sayıda yeri göstermek olan “Yurdun Gezginleri”ni tercih etmeye karar verdim. Tur sahibi ve rehberi İbrahim YILDIZ’la iletişime geçerek turu ayarladım.

Gezi Ekibi

Eski yazılarıma bakacak olursanız, bu bölümü uzun uzun yazdığımı görürsünüz. Öyle ki şimdiye kadar farklı yerlerde tanıştığımız birbirini hiç tanımayan arkadaşlarımızın bir araya geldiği pek çok gezi planladık. Sanırım bu yazı en kısa gezi ekibi bölümüne sahip olacak; çünkü ekip yok, tura tek başıma katıldım.

Gezinin Başlangıç Noktası

Tur otobüsüne 21 Haziran cuma gecesi Kızılay’dan bindim. Otobüsü beklerken Songül ve Ayşen Hocamla tanıştım. Onlar da tur otobüsünü bekliyorlardı. Sonra başkaları da geldi ve hep birlikte otobüse doluştuk. Tur rehberimiz İbrahim Bey bize otobüste oturmamız gereken yerleri gösterdi. Geceyi otobüste geçirdik ve ilk durağımız olan çörek otlu kahvesiyle meşhur Gölhisar’a doğru yol aldık. Sabah kahvaltımızı burada yaptıktan sonra, Kibyra Antik Kenti’ne gittik.

Kibyra Antik Kenti

Kibyra çok fazla bilinmeyen bir antik kent ve benim “Yurdun Gezginleri”ni tercih etme nedenlerimden biri; çünkü Salda Gölü’ne giden diğer turlar Kibyra’ya gitmiyordu. Daha önce ismini duymadığım için internetten araştırma gereksinimi duydum ve Odeon Sahnesi’nde (Müzik Salonu, Meclis Binası) bulunan mozaiği görmek için heyecanlanmaya başladım.

Antik kentin girişinde bizi, kazı çalışmalarına büyük bir gönüllülükle destek vererek antik kentin ortaya çıkarılmasında büyük emekleri olan ören yeri bekçisi İsa ERYURT karşıladı. İyi ki de karşılamış; çünkü antik kentin birbirinden ayrı konumlarda bulunan oldukça geniş bir alana yayılmış bölümlerini bulmakta zorlanabilir, geziye nereden başlamamız gerektiğini bilemeyebilirdik. Kazı çalışmaları hala devam ettiği için aslında giriş kapısı bulunmamakta. Antik kentin bölümleri arasındaki yollarda da henüz düzenlemeler yapılmamış. Biz de ücretsiz içeri girdik; ancak 2020 yılından sonra ücrete tabi olacağı söylendi.

Turu topladık ve İsa ERYURT’un anlatımıyla antik kent gezisine başladık. Anti kent çok kapsamlı olduğu için bir başka yazıda ayrıntılarını paylaşacağım (tıklayın). Ancak ünlü mozaik hakkında bilgi vermeden de geçmeyeceğim.

Antik kentin Odeon Sahnesi’nde kırmızı, yeşil ve beyaz mermerden yapılmış, Anadolu’nun en sağlam ve en büyük mozaik alanı olma özelliği taşıyan, yılanlardan oluşan saçları ve insanları taşa çeviren bakışlarıyla Medusa mozaiği bulunmakta. Biz gitmeden bir gün önce yağmur yağmış ve mozaik zarar göremesin diye biz gelene kadar mozaiğin üzerinde biriken yağmur suları temizlenmişti. Pırıl pırıl parlıyordu. Medusa’nın hüzünlü hikayesini dinledikten sonra buradan ayrıldık.

Salda Gölü

Antik kent gezimizi tamamladıktan sonra gezme sırası Salda Gölü’ne gelmişti. Gölün adını duymak bile bende tarif edilemez bir mutluluk nedeniyken, gölü tekrar görecek ve göle girecek olmamın verdiği hazzı kelimelerle hiç tarif edemeyeceğim. Öyle ki tura katılan herkes göle gitmeden önce yöreye özgü çörek otlu kahveden içerken, ben heyecandan ne yapacağını bilmez bir halde ortalıkta dolanıyordum.

Salda Gölü’nü daha önce Gezmek güzel şey site yöneticisi Serdar’ın anlatımıyla sitede yazdığımız için çok ayrıntılı bahsetmeyeceğim. Ayrıca son zamanlarda methini duymayan da kalmadı. O halde ben de göle karşı hissettiklerimden bahsedeyim. O muhteşem mavi yeşil karışımı turkuaz rengi fotoğraflarda da görsem, canlı canlı da görsem kendimden geçiyorum ve içimi tarif edilemez bir mutlulukla huzur kaplıyor. İhtiyacım olan iç huzuru doyasıya aldım, yaklaşık 1 saat de yüzdüm.

Salda Gölü ile ilgili olarak sayın okuyucularımızla paylaşmak istediğim bir nokta var. Salda Gölü‘nü besleyen tek su kaynağı olan Düden Çayı’na sulama amaçlı gölet yapılması planlanıyor. Bu durum Salda Gölü’nün geleceğinin tehlikeye gireceği anlamına geliyor. Lütfen karşı çıkalım. Gelecek nesillerimizi düşünerek, sadece Salda Gölü için de değil, aslında bütün doğal güzelliklerimizin göz göre göre yok olmasına seyirci kalmayalım.

Lisinia Doğal Yaşam Köyü

Salda Gölü’nden sonra rotamızı Lisinia’ya doğru çevirdik. Önce mor renkli lavanta bahçelerinde bol bol fotoğraf çekildik. Ardından doğa gönüllüsü veteriner hekim Öztürk Sarıca’dan maddi destek ve hibe olmaksızın tamamen gönülülük esasıyla kurulan Lisinia’nın kuruluş amacı ve faaliyetleriyle ilgili bilgi aldık. Lisinia doğan ve batan güneşle ay ışığının su üzerindeki pırıltısı anlamına geliyormuş. Burada 8 önemli proje yürütülmekteymiş. Bu projelerden aşağıda kısaca bahsetmeye çalıştım.

Yaban Hayat Rehabilitasyon Merkezi: Nesli tükenmekte olan hayvanların koruma altına alındığı, hasta veya yaralı hayvanların tedavi edilerek doğal yaşama kazandırıldığı yerdir. Eğer hayvanlar tedavi sonrası doğal yaşama dönemiyorsa ömür boyu burada barınmakta, temel ihtiyaçları merkez tarafından karşılanmaktadır.

Lisinia Doğa Okulu: Burdur’da okuyan tüm öğrencilere burada suyun önemi ve su kaynaklarının tasarruflu kullanılması, küresel iklim değişikliği ve alınabilecek önemler, yaban hayatı ve önemi, biyolojik çeşitlilik, organik tarım teknikleri ve başarı hikayeleri, zararlı kimyasallar ve kansere etkileri gibi konularda belirli bir program dahilinde eğitim verilmekte. Öğrenciler buradan ayrıldıktan sonra doğa gönüllüsü olmaktadır.

Yaşamak için Burdur Gölü’nü Yaşat: Proje alanında kullanılan tüm arazilerde suyu az tüketecek ve bölge halkı için sürdürülebilir gelir modeli oluşturacak ürünler yetiştirilmektedir. Gül ve lavanta bu ürünlerden bazılarıdır.

Yerli Bitki, Hayvan Türlerinin Üretimi ve Gen Muhafaza Projesi: Bu proje kapsamında bölgedeki bütün köyler ziyaret edilerek orijinal yerli tohumlar toplanmış, ekim dikim çalışmaları yürütülmüş, köylerde yaşayan insanları yerli tohumların önemi anlatılmış.

Bahsettiğim proje alanlarının dışında burada ağaçtan yapılma çadırlar bulunmakta. Çadırların içinde de fotoğraflar yer almakta. Bu fotoğraflarda dünyanın dört bir yanından karelere yer verilerek geçmişten günümüze doğaya ne kadar zarar verdiğimiz, etrafımızdaki güzellikleri insan eliyle nasıl da yok ettiğimiz anlatılmaya çalışılmış. Bütün projeler hakkında bilgi aldıktan sonra üzgün üzgün buradan ayrıldık.

Burdur’da Akşam Yemeği

Burdur merkeze geldiğimizde çok acıkmıştık. Tabi ki yemek tercihimizi Burdur şişten yana kullandık, lezzetliydi. Şişçi Hasan, Burdur şişi en iyi yapan mekanlar arasında geçmekte. Bunun dışında yine buraya özgü cevizli ezmenin de tadına baktık ve biraz da eve götürmek için satın aldık. Sonrasında otele kendimizi nasıl attık hatırlamıyorum, hatta otelin ismini bile hatırlamıyorum. Sabah uyandığımda evimdeyim sandım; ama gözümü açtığımda otelde olduğumu anladım. Anlayacağınız o kadar yorulmuşum…

Burdur Arkeoloji Müzesi

Otelde kahvaltımızı yaptıktan sonra ilk durağımız olan Arkeoloji Müzesi’ne gittik. Müzekartın geçerli olduğu müzede Hacılar, Kuruçay, Höyücek Höyükleri, Boubon, Kibyra ve Sagalassos kazılarından çıkarılan, müsadere ve satın alma yoluyla kazandırılanlar ile birlikte 60.000’den fazla kültür varlığı bulunmaktaydı. Burada gördüğümüz heykellerin aynılarının Sagalassos’ta da olduğunu fark edince asıllarının müzede, imitasyonlarının da antik kentte olduğu bilgisini aldık.

Müzede benim en çok ilgimi çeken eserler dans eden kızlar frizi, tüm ayrıntılarına kadar görebildiğiniz imparatorlara ait bacak ve ayak heykelleri, heybetiyle şaşırtan büyüklükteki Apollon heykeli, antik güneş saati ve lahit kapakları oldu. Ayrıca buradan ayrılmadan önce insan haklarına, eşitlik, hakkaniyet ve adalet kavramlarına çok önem veren biri olarak Adalet Tanrıçası Nemesis’in önünde uzunca bir süre bekledim. Sonra da Allah’tan evrende yaşayan bütün varlıklar için adalet diledim. Ziyaretimizi tamamladıktan sonra yine şehir merkezindeki diğer müzeye gittik.

Burdur Doğa Tarihi Müzesi

1800’lü yıllarda yapıldığı tahmin edilen Kavaklı Rum Ortodoks Kilisesi restore edilerek Doğa Tarihi Müzesi’ne dönüştürülmüş, müzekart geçerli. Burada bölgede yürütülen çalışmalar sonucunda bulunan milyonlarca yıllık başta fillerin atası mastadonlar (mamutlar) olmak üzere pek çok türe ait kalıntılar sergilenmekte. Buradaki bütün kalıntılar gerçek; sadece girişte sizi karşılayan büyük mastadon iskeleti imitasyon (dişler hariç). Hayran hayran etrafımızı seyrettik. Benim ilk doğa tarihi müzesi deneyimim olduğu için burayı unutmayacağım.

İnsuyu Mağarası

Burdur’un merkezinde yer alan müzeleri ziyaret ettikten sonra ülkemizin turizme açılan ilk mağarası olan İnsuyu Mağarası’na geldik, giriş için 8 TL ödedik. Mağaranın girişinde kuvvetli bir hava akımı vardı. Bu yüzden yolcuların birçoğu mağaraya girmekten vazgeçip mağaranın kapısından geri döndü ve girişteki çay bahçesinde kahve içti. Bizler de üşüyeceğimizi tahmin edemediğimizden hırkalarımızı otobüste bırakmıştık, geri dönmeden donarak içeri girmeyi tercih ettik. Yaklaşık 30-40 metre ilerledikten sonra hava akımının kesildiğini fark ettik, donmaktan kurtulduk. Mağaranın içerisinde sarkıtlar ve dikitler bulunmaktaydı. Karşılaştırma yapmayı sevmesem de Gümüşhane’deki Karaca Mağarası sanki daha güzel

Sagalassos Antik Kenti

Mağaradan sonra gezi sırası çok merak ettiğim Sagalassos Antik Kenti’ne gelmişti. Hava çok sıcaktı, tur zamanımız kısıtlıydı. Bazı yerlerini koşarak gezdim ve bitiş noktasında tur ekibine yetiştim. Haziran ayı olduğu için etrafta sarı çiçekler vardı, biz gideceğiz diye antik kenti süslemişlerdi sanki. Hava sıcaktı, çok fazla merdiven çıkarak tırmanmamız gerekiyordu; ancak ortamın ambiyansı o kadar güzeldi ki bunu dert etmiyorduk

Gezmek güzel şey site yöneticisi Serdar’ın anlatımıyla daha önce Sagalassos’u sitede paylaştığımız için çok ayrıntılı bahsetmeyeceğim (tıklayabilirsiniz). UNESCO Dünya Mirası Listesine girmeye çalışan bu kent geçmişte aşkların, itirazların ve imparatorların gözde şehriymiş. İçerisinde bulunan Antoninler Çeşmesi’nden su içenlerin güzelleştiği söyleniyormuş. Ben suyundan içmedim, o yüzden herhangi bir yorum yapamayacağım Çeşme dışında agorası, hamamları, kütüphanesi ve antik tiyatrosu bulunmakta.

Eğirdir Gölü

Göl değil deniz mübarek Çok büyük, masmavi, uçsuz bucaksız… Gölün tadını nasıl çıkarmak isterseniz, tercihi sizi bırakıyorlar. Plajları var, yüzebilirsiniz. Tekne turuna katılabilirsiniz. Bizim yaptığımız gibi bir tepeye çıkıp göle bakarak güzelliğine hayran kalabilirsiniz.

Hoşça Kal Burdur

Eğirdir Gölü’nden ayrıldıktan sonra Ankara’ya doğru yol almaya başladık. Başta gezi ekibimin olmadığından bahsetsem de tur sayesinde pek çok yeni kişiyle tanışmış oldum. Nihal, Songül, Ayşen, Emel, Nurten, Nazmiye, Gülay, Hocalarım, Ayşegül ve diğer bütün katılımcılar sizleri unutmayacağım. İnşallah bir gün yollarımız yine tesadüf eseri bir yerler de kesişir de, beraber geçirdiğimiz 2 günü gülerek anımsarız. Bu vesileyle güzel gezimizin tüm planlamalarından sorumlu olan İbrahim Bey, eşi Özlem Hanım ve kızı Gülce’ye de çok çok teşekkür ederim. Sizlerin sayesinde geziye çok ihtiyacım olan şu günlerde hiç unutmayacağım güzellikte 2 gün geçirdim

Rehbersiz gidecekler antik kentin neresinden başlamaları gerektiğini bilemeyebilir. Ören yeri bekçisi İsa ERYURT ile haberleşilirse kendisi büyük bir gönüllülükle yardımcı olacaktır. İsa ERYURT’un daha önce yaptırdığı genetik analizlerde genlerinin Romalılara benzediği bulunmuş. Bu yüzden kendisini bu bölgenin yerlisi bir Romalı olarak tanıtıyor. Antik kentin turizme kazandırılmasında da gönüllülük esasıyla çalışan çok büyük emekleri olan birisi. Eğer onun dilinden Kibyra’yı dinlemek isterseniz, tıklayabilirsiniz.

Antik Kenti Gezmeye Başlayalım

Tur otobüsüyle antik kente ayrılan yola girdiğimizde yolun her iki yanında antik kente ait eserleri göre göre antik kentin en üst noktasına kadar tırmanmaya başladık. Tırmanışımız sona erdiğinde de otobüsten inerek antik kentte yürümeye başladık. Bu şekilde yönümüzü yokuş aşağı olarak belirlediğimiz için daha az yorulmuş olduk.

Antik çağda, girişinde “Cesur yürekli insanların yaşadığı, hızlı savaş atlarının yetiştirildiği Kibyra’ya hoşgeldiniz.” yazan kentin nüfusu 80 000’miş ve kentte toplam 30 000 asker bulunmaktaymış. Askeri gücünün yüksek olması nedeniyle çevresindeki diğer antik kentlerin güvenliğinden de sorumluymuş. Kentin içinde bazilika, agora, hamam, stadyum ve müzik salonu bulunmakta. Bu yapılardan en önemlilerini aşağıda anlattım, okuyabilirsiniz.

Odeon Sahnesi ve Meşhur Medusa Mozaiği

Müzik Salonu ve Meclis Binası olarak da bilinen Odeon Sahnesi 3640 kişilik kapasitesiyle dünyanın en büyük odeon binası. Burada antik çağda konserler ve tiyatrolar düzenlenmekte, kent meclisleri toplanmakta, uluslararası mahkemeler yapılmaktaymış. Sahnenin önemli özelliklerinden biri de üç boyutlu 7 ayrı renk kullanılarak yapılmış Medusa Mozaiği’ne sahip olması. Bu özelliği ile dünyada tek olduğu söyleniyor. Yapının dış cephesinde ise geometrik şekillerle döşenmiş bir mozaik daha bulunmakta.

Meşhur Medusa Mozaiği demişken hikayesini anlatmadan geçmek olmaz. Yunan mitolojisinde anlatılanlara göre Medusa aslında çok güzel ölümlü bir kızdır ve Okyanusların Tanrısı Poseidon kendisine aşıktır. Poseidon’un karısı Athena bunu duyunca Medusa’yı ve iki kardeşini gorgona çevirir yani yılan saçlı korkunç yüzlü yaratıklara. Medusa kiminle göz göze gelse onu bakışlarıyla taşa dönüştürmektedir. Athena’nın kötülüğü sadece bu lanetle de bitmemiş üstelik. Medusa’yı öldürmek için de Perseus’la anlaşmış. Taşa dönüşmeden Medusa’yı öldürmek pek kolay olmadığı için Perseus tanrıların desteğini almış, Medusa’nın kellesini koparmış. Ödül olarak da Medusa’nın başını (Caput Medusa’yı tıpçılar iyi bilir) beraberinde götürmüş.

Stadyum

Stadyuma giden yolun kenarlarında gladyatör mezarları bulunmaktaydı. Burası 10000 kişilik kapasitesiyle heybetli bir yapıya sahip. Stadyumda spor müsabakalarının yanı sıra gladyatör dövüşlerine de ev sahipliği yapıyormuş.

Hamam

Kibyra’nın Odeon Sahnesi ve stadyumdan sonra 3. önemli yapısı hamamı. Anadolu’nun en büyük hamamlarından biri olma özelliğini taşıyor. Hamamın alttan ısıtma sistemi mevcutmuş. Hamama kadar gitmişken kenarındaki su borusundan akan antik suyun tadına baktık. Yine bu suyun yakınlarında bir meyve ağacı var, isterseniz meyvelerin tadına da bakabilirsiniz

Agora

Agora, antik çağda Kibyralıların alışveriş yaptığı dükkanların bulunduğu, insanların sohbet ettikleri bir alan. Burasının her iki kenarında sütunlar bulunduğu için Sütunlu Cadde olarak da bilinmekte.

Sütunlu Cadde’nin Ana Cadde ile birleştiği noktada bir kapı bulunmakta. Bu kapı, o kadar görkemli süslemelere sahip ki, sanki bir tapınağın içerisinde yer alan kutsal bir alana giriyormuşsunuz hissi veriyor. Aradan yüzyıllar geçtiği için düşen kapı, kazı çalışmaları sırasında tekrar ayağa kaldırılmış.

Hoşça Kal Kibyra

Saatler süren antik kent ziyaretimiz sonrasında “Hoşça kal cesur yürekli insanların yaşadığı, hızlı savaş atlarının yetiştirildiği Kibyra” diyerek gezimize Salda Gölü ve Lavanta Bahçeleriyle devam ettik.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

İstanbul’daki son günümüzde Anadolu yakasını gezme kararı almıştık. Ancak bütün gezi boyunca o kadar yorulmuşuz ki… Normalde sabahın erken saatlerinde yürüyüşe başlayan bizler, öğle vakti saat 12’de Kadıköy’de buluşabildik. Bendeniz saat 10.30’da Bakırköy’den Turyol’un motoruyla Avrupa’dan Anadolu yakasına geçerken; Gezmek güzel şey Serdar yorgunluk morgunluk dinlemeden sabahın erken saatlerinde yola koyulmuş, Sultan Ahmet Cami, Ayasofya Cami ve Topkapı Sarayı’nın bulunduğu bölgeyi gezmişti. Durum böyle olunca, Kadıköy’e Serdar’dan daha önce varmış oldum. Ben de Serdar gelene kadar sırt çantamı emanetçiye bıraktım, Kadıköy’de yürüyüş yaptım, ailem için hediyeler satın aldım. Serdar gelince de Kadıköy sahilinde buluştuk, Moda’ya doğru yola koyulduk.

Moda Sahili

Kadıköy İskele’den Moda’ya doğru yürürken mevsimin etkilerini de görebiliyorduk. Yazın burası cıvıl cıvıl oluyormuş, biz kışın gittiğimiz için pek bir durgundu. Burada Arap aileyle karşılaştık. Yol tarifi sormak için bizi durdular. Serdar, Kadıköy’e nasıl gidebileceklerini anlattı. Ardından deniz kenarında biraz yürüdük, yolumuzu Barış Manço Müzesi’ne çevirdik.

Barış Manço Müzesi

Çocukluğunda Barış Manço’nun 7’den 77’ye adlı tv programını seyreden, gençliğinde ise Barış Manço şarkılarını gitarda çalıp söyleyen bendeniz için bu müze çok fazla anlam taşıyor. Barış Manço’nun ölmeden önce ailesiyle birlikte yaşadığı, 7’den 77’ye tv programını sunduğu, 80 ve 90’lı yıllarda doğanların Moda 81300 denilince akıllarına gelen yer olan bu muhteşem köşk, 1898 – 1900 yılları arasında Mr. Dawson tarafından Pepe Kalfa’ya inşa ettirilmiş. Aslında köşkün aynısından bir tane daha varmış; çünkü Mr. Dawson birini kendi, diğerini oğlu için inşa ettirmiş. Baba oğul burada çok uzun süre yaşamadan satıp İngiltere’ye geri dönmüşler. Daha sonra pek çok kez el değiştirse de Mr. Dawson’un evinin son sahibi Barış Manço olmuş. Diğer köşk, bu köşk kadar şanslı olmamış, kentsel dönüşüm çerçevesinde yıkılmış, yerine apartmanlar yapılmış.

Köşkün bahçe kapısından içeri girer girmez karşımıza çıkan domates, biber ve patlıcan heykelleri, Barış Manço’nun meşhur şarkısını ve hikayesini bizlere anımsattı Bahçenin yan tarafında bulunan ve Manço’nun tv programında da sıkça gördüğümüz arabası, en son nasıl park edildiyse o şekilde garajda duruyordu. Ardından köşkün giriş kapısına yöneldiğimizde bizi arkadaşım eşek heykeli karşıladı. İçeri girdiğimizde zevkle döşenmiş dekore edilmiş evin her köşesi ve her köşede karşımıza çıkan Manço’ya ait eşyalar bizlerde hayranlık uyandırdı. Kıyafetleri, takıları, kemerleri, piyanosu, cam vazo koleksiyonu bir harikaydı. Köşkün merdivenleri piyano tuşları şeklinde boyanmıştı. Merdiven boşluğundaki duvarlarda Manço’nun şarkılarının notaları yer almaktaydı. Köşkün her köşesinde Manço’yu hissedebiliyorduk.

Köşkün bütün odalarını çok beğenmiş olsam da en çok beğendiklerim limonluk (kışlık bahçe), şövalye odası ve banyo oldu. Limonluk adı verilen kışlık bahçenin duvarları sarı renkte, içerisinde Kurtalan Ekspres’e ait enstrümanlar var. Burada aynı zamanda Amerikan yapımı ilk orgları atası olarak bilinen “harmonium” da bulunmakta.

Şövalye Odası ise evin eski sahipleri tarafından kiler olarak kullanılan, Manço’nun çalışma odası olarak değerlendirdiği ilginç oda. Manço evi satın aldıktan sonra bu duvardaki sıvaları söktürerek orijinal duvarları ortaya çıkartmış. Belçika Kraliyeti’nin kendisine verdiği şövalye unvanındaki amblemden camlara ve kapıya yaptırmış. Odayı şövalyelerin kullandığı malzemelerle süslemiş.

Köşkün içerisinde beğendiğim odalardan birisi de banyo Neden banyoyu beğendiğim konusuna gelecek olursak, yapıldığı dönem düşünüldüğünde hala modernliğini koruyor olması sanırım Siyah fayanslarla döşeli olmasına rağmen aydınlatması çok iyi planlanmış, oldukça güzel gözüküyor.

Yol Güzergahımız

Barış Manço Müzesi’nden ayrıldıktan sonra aslında hedefimizde Cadde Bostan Sahili’ne gitmek vardı. Ancak gezimizin Kadıköy ayağına geç başlamış olmamız ve her yere yürüyerek gitmeye çalışmamız nedeniyle bu hedefimizi başka bir zamana bırakmaya karar verdik. Fenerbahçe stadının önünden geçtik. Bu sefer “Bize her yer Trabzon” atkısı açmadık. Bağdat Caddesi boyunca yürümeye devam ettik. Göztepe Parkı’nın önünden geçtik. Sonrasına İstanbul Oyuncak Müzesi’ne gidebilmek için ara yollara saptık.

İstanbul Oyuncak Müzesi

Oyuncak Müzesi’ne gitme hayalim, Sunay Akın’ı tanıdığım günden beri vardı. Bu hayalimin ilkini İzmir’deki Ümran Baradan Oyuncak Müzesi’ne giderek gerçekleştirmiştim. Ancak asıl gitmek istediğim hep İstanbul Oyuncak Müzesi’ydi; çünkü her köşesinde Sunay Akın’ın emeği vardı. Sunay Akın’dan dinlediğim hikayelerin hep bir parçası hayalimde beni bu müzeye götürüyordu. İşte 3 günlük İstanbul gezimizin benim için en önemli olan noktasına gelmiştik. İstanbul Oyuncak Müzesi ve bahçesindeki dev zürafalar karşımdaydı. Yeni yıl yaklaştığı için ne güzel de süslenmişti, bahçesinde kurşun askerler nöbet tutuyordu. Çocuklar cıvıl cıvıldı ve müzenin kapısından çıkıyordu. İçeride fotoğraf çekmek yasak olduğu için sizlerle sadece dış görünümünün fotoğrafını paylaşacağım. Buradan ayrılırken Oyuncak Müzesi’nin sloganı ile ayrılacaksınız. Yani bir elinizde çocuğunuz, bir elinizde de çocukluğunuz… Aklınızda ve hayalinizde kalanlardan başka şeylerin de size hatıra kalmasını isterseniz, Oyuncak Müzesi’nin jetonlarından satın alabilirsiniz.

Çamlıca Tepesi

Oyuncak Müzesi’nden ayrıldığımızda Çamlıca Tepesi’ne nasıl gidebiliriz diye kararsız kalmıştık. Aslında yola ilk çıktığımızdan beri bunu düşünüyorduk. Sonunda taksi tutmaya karar verdik. Biraz yürüdükten sonra boş bulduğumuz ilk taksiye bindik ve Çamlıca Tepesi’ne gittik.

Çamlıca Tepesi’ne gittiğimizde akşam olmak üzereydi, ezan okunuyordu. Hem güneşin son ışıklarını, hem de İstanbul’un akşam manzarasını görmeyi başarabilmiştik. Buraya dışarıdan yiyecek götürmek yasakmış. Bizim de elimizde teyzemin sabah hazırladığı kek ve tavuklu sandviçler vardı. Yasak olduğu için buradaki küçük masa ve taburelere oturmadık. Seyir balkonunda ayakta durarak İstanbul manzarasına doğru yiyeceklerimizi yedik. Buradaki köpekleri de besledik. Bu sırada biraz da donduk; çünkü akşam olunca hava soğumaya başlamıştı.

İstanbul’dan Ayrılış

Çamlıca Tepesi’nden ayrıldıktan sonra valizlerimizi almak için ben Kadıköy’e, Serdar Ümraniye’ye geçti. Buralardan otobüsle Sabiha Gökçen Havalimanı’na geçerek, uzmanlık sınavımız sonrası stres atmamıza yardımcı olan 9 günlük tatilimizi sonlandırmış olduk. Sabiha Gökçen’de metrelerce bagaj kuyruğunda sıra beklemiş olsak da uçağa tam vaktinde yetiştik, sağ salim Trabzon’a döndük.

Teşekkür

Gezimizin ana planlayıcısı Serdar’a çok teşekkür ederim.

 Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

İstanbul’un Balat semti yıllar boyunca pek çok filme ve diziye ev sahipliği yapmıştır. Bunlardan bazıları Cennet Mahallesi, Ezel, Suskunlar, Çukur’dur. Renk renk evlerin bulunduğu bu semtin fotoğrafları, sosyal medyada da sürekli olarak paylaşılmakta; sosyal medyanın en çok beğenilen trendleri arasında kendine yer bulmaktadır. Bu durum Gezmek güzel şey’in “Benim milletten neyim eksik, ben de aynı kareyi çekeceğim.” adlı projesine yeni bir fotoğraf karesi eklemesi için fırsat doğurmuştur. Böylece Balat’ın birbirinden şirin sokakları, İstanbul gezimizin ana hedeflerinden biri haline gelmiştir.

Başlangıç Noktamız ve İlk Durağımız Eminönü

Yürüyerek gerçekleştirdiğimiz İstanbul gezimizin 2. gününde gittiğimiz Balat ve yakın çevresi için başlangıç noktamız yine Eminönü oldu. Öncelikle Eminönü’nde Kapalıçarşı ve Mısır Çarşısı’nı ziyaret ettik. Özellikle belirtmek isterim ki yüzlerce yıllık geçmişe sahip olan bu tarihi iki mekan, beni her seferinde etkisi altına alıyor. Günümüzde modern ve akıllı binalar inşa ettirilip içerisine yerleştirilen alışveriş merkezleri, burada binlerce dükkanın bir arada yer aldığı taş duvarlarla kemerli tavanlar arasına hapsolmuş bir çarşı halinde karşınıza çıkıyor. İşte bu sırada yaşanan renk cümbüşü de insana huzur veriyor.

Kapalı Çarşı ve Mısır Çarşısı’nın olduğu bölgedeyseniz, mutlaka satın almanız gereken bir şey var demektir: Kahve Ayda yılda 1 kahve içen biri olarak bunu yazmış olmam sizlere mantıksız gelmiş olabilir; ama kokusuyla sizi metrelerce öteden etkisi altına aldığı ve memleketteki ailenize, arkadaşlarınıza götürülebileceğiniz ucuz ve bavulunuzda az yer kaplayacak olan bu meşhur tazecik kahveden satın almadan ayrılmak olur mu? Kahvecimizin adını da verelim: Meşhur Kurukahveci Mehmet Efendi. Sabahın erken saatlerinde gittiğimiz için çok fazla sıra yoktu; ama günün işlek saatlerinde hele de turistlerin akın ettiği mevsimde gittiyseniz epey sıra beklemeniz gerekebilir. Biz bu bölgedeki gezimizi tamamladıktan sonra yukarı doğru tırmanarak ikinci durağımız olan Beyazıt Meydanı’na ulaştık.

Beyazıt Meydanı

Beyazıt (Theodosius) Meydanı, 390’lı yıllarda İstanbul’u güzelleştirme çalıştırmaları adı altında inşa ettirilmiş. Burada yer alan sütunlu kapı İstanbul Üniversitesi’nin giriş kapısı olarak bilinmekte ve görkemli mimarisiyle dikkatleri üzerine çekmektedir. Geçmişten günümüze binlerce öğrenci bu kapıdan geçerek üniversiteye giriş yapmışlar. Bu öğrenciler ne kadar da şanslılar

Beyazıt Meydanı’nda bulunan diğer bir yapı da Beyazıt Cami. Sultan II. Bayezid tarafından yaptırılan camide restorasyon çalışmaları devam etmekte, bu nedenle camiyi ziyaret edemedik. Yine benim gibi kitap tutkunlarının muhakkak ziyaret etmesi gereken Sahaflar Çarşısı da burada. Gezi listemize eklemeyi unuttuğumuz için ziyaret edemedik; ama bir daha yolum düşerse mutlaka gideceğim.

Beyazıt Meydanı’ndaki gezimizi tamamladıktan sonra bu bölgede çok meşhur olan Taşhan’ları ziyaret etmek istedik. Bunlardan en beğendiğimiz Laleli Taşhan oldu. Günün erken saatleri olduğu için pek bir durgundu. Biz de fotoğraflayıp gezimize devam ettik.

Süleymaniye Cami

Üçüncü durağımız olan Süleymaniye Cami’ne giderken yol güzergahımızdaki pek çok tarihi yapının da fotoğrafını çektik. Bu yapılar Tarihi Su Kemeri ve Kalenderhane Cami. Bunların dışında tarihi olmasa da mimarisini beğendiğimiz İstanbul Üniversitesi Yapı İşleri ve Teknik Daire Başkanlığı’nın da fotoğrafını çektik

Gezme sırası sonunda Süleymaniye Cami’ne gelmişti. İstanbul’a defalarca gelmeme rağmen neden Süleymaniye Cami’ne gelmemişim bilmiyorum. Mimar Sinan’ın kalfalık eseri olarak bilinen cami, oldukça gösterişli ve heybetli. Yerleşkesinde Kanuni Sultan Süleyman, Hürrem Sultan, kızı Mihrimah Sultan, II. Süleyman, kardeşi II. Ahmed ile Dilaşup Saliha Sultan ve kızı Ayşe Sultan’ın mezarları bulunmakta.

Caminin bir hikayesi var ve bence bu hikayenin herkes tarafından bilinmesi gerekiyor. Mimar Sinan, Süleymaniye Cami’nin kubbesini yaparken kubbe altında nargile fokurdatmıştır. Bunu gören işçiler şikayet etmeye başlar ve olay Kanuni Sultan Süleyman’ın kulağına gider. Kanuni derhal Mimar Sinan’ın yanına gider ve ona ne yaptığını sorar. O da “Kubbenin akustiğinin nasıl olacağını hesaplıyorum. Nargileden çıkan ses ile bunu yapmaya çalışıyorum” der. İşte bu hikaye Mimar Sinan’ın mimar olmasının yanında gerçek bir sanatçı da olduğunun göstergesidir.

Cami, konum olarak İstanbul’a hakim bir tepede bulunduğu için manzarası da kendisi gibi insanda hayranlık bıraktırıyor. Caminin hemen altında bulunan Süleymaniye Hamamı’nın bacaları ise manzaraya ayrı bir renk katıyor.

Saraçhane

Daha önce de belirttiğim gibi İstanbul gezimizin ana hedeflerinden biri olan Balat’a varmadan önceki son durağımız Saraçhane oldu. Burası İstanbul’un fethinden sonra İstanbul’da kurulan ilk Osmanlı semti ve Bozdoğan Su Kemeri ile ünlü. Bu kemer, İstanbul’un en büyük su deposu olan Yerebatan Sarnıcı ile Binbirdirek Sarnıcı’nı birbirine bağlayan İstanbul’un kuraklığının giderilmesini sağlayan tarihi önemi büyük bir yapıdır. Hemen yan tarafında Gazanfer Ağa Külliyesi bulunmaktadır.

Balat

Saraçhane’yi geçtikten biraz sonra artık Balat semtinin sınırları içerisindeydik. Semtin dik yokuşları ciğerlerimizi zorlamaya başlamıştı ve sabahtan beri yollarda olduğumuz için açıkçası yorulmaya da başlamıştık. Ancak pes etmek yoktu, bugün uzun zamandır hayallerimizin başında yer alan Balat’ı görecektik. Öncelikle dini yapıları (Demir Kilise, Kırmızı Mektep vb.) ziyaret ettik, ardından da meşhur sokaklarındaki rengarenk evleri fotoğrafladık.

Fener Rum Patrikhanesi

Ortodoks mezhebinin merkezi olarak kabul edilen Fener Rum Patrikhanesi’nin tarihi 12. yüzyıla kadar uzanmakta. Kapısından girince dilek / adak mumlarını görüyorsunuz. İçeride Hz. İsa, Hz. Meryem ve havarilere ait pek çok resim var. İç dekor oldukça gösterişli ve büyük avizeler var.

Demir Kilise

Bulgar Ortodoks Kilisesi ve Sveti Stefan Kilisesi olarak da bilinen Demir Kilise dünyada demirden yapılan 3 kiliseden biridir. Diğer kiliseler günümüze kadar ulaşamamıştır. Bu nedenle tektir. Brezilya’dan özel olarak getirtilen ve suda yaşama özelliğine sahip ağaçlar denize döşenmiş ve bu ağaçların üzerine kilise inşa edilmiştir. Denizin üzerinde olduğu için demirde korozyon meydana gelmiş, önüne yapılan yol nedeniyle zemininde bulunan ağaçlar su ile temas edemediği için ağaçlar canlılığını kaybetmeye başlamıştır. Ancak restorasyon çalışmaları yürütülerek olumsuzluklar giderilmeye çalışılmıştır.

Özel Fener Rum Lisesi (Kırmızı Mektep)

Mimar Dimadis tarafından 1881 yılında yaptırılan okul, kırmızı tuğlaları ve ihtişamıyla İstanbul’un en görkemli yapıları arasında bulunmaktadır. Yapımında kullanılan tuğlalar Fransa’dan getirtilmiş, yapımı 5 yıl sürmüştür. Avrupa’nın en büyük beşinci şatosu olarak bilinmekle birlikte Süleymaniye Cami’nden sonra Haliç’e bakan yapılan arasında en büyük olanıdır. İhtişamı nedeniyle dışarıdan görüp de bilmeyenler burasının Fener Rum Patrikhanesi olduğunu zannederler.

Balat Sokakları

Artık yazımızın esas konusu olan bölümden bahsedebiliriz. Balat, Rumcada “saray” anlamına gelen “palation” sözcüğünden gelmektedir. 15. yüzyılda İspanya’dan kaçan Yahudiler, İstanbul’a gelerek bu bölgeye yerleşmişlerdir. Buradaki Yahudiler yıllarca Müslümanlarla dostluk içerisinde yaşamışlardır. 1950’lerde toplu olarak İsrail’e göç ederek bölgeyi terk etmişler. Geride pek çok tarihi renkli ev ve sinagog bırakmışlardır.

Merdivenli Yokuş

Balat Sokak’larının belki de en meşhuru Merdivenli Yokuş, UNESCO Kültür Mirası kapsamında restore edilen rengarenk cumbalı evlerin sıra sıra dizildiği yerdir. Buradaki evlerin renklerinin özenle seçildiği belli, pastel tonlarında…

Kiremit Caddesi

Kiremit Caddesi üzerinde bulunan tarihi evler çok güzel. Merdivenli Yokuş’taki evler nasıl pastel tonlarından seçilen renklerle boyanmışsa, buradaki evler de sarı, mavi, turuncu, yeşil gibi canlı renklerle boyanmış. Usturumcu Sokak’tan yürüyerek gelirseniz uzaktan size göz kırpıyor, yaklaşınca da tüm güzelliğini sergiliyor.

Pembe’nin Evi

Show TV’nin vazgeçilmez dizisi Cennet Mahallesi’ni duymayan yoktur. Çekim yılı 2004 – 2007 olmasına rağmen halen ekranlarda karşımıza çıkar. Doktorlar dizisinde olduğu gibi İşte bu meşhur dizinin çekildiği mekan Balat’ta bulunmaktadır. Dizi karakterlerinden biri olan Pembe’nin Evi ise Balat Sokak’larında yürürken, fotoğraflayabileceğiniz bir yer olarak karşınıza çıkmaktadır.

Balat’taki Kafeler

Balat’ın birbirinden şirin sokakları nasıl meşhursa aslında kafeleri de en az sokakları kadar meşhur. Balat Sokak’larında gezmeyi yeğlediğimiz için kafelerde vakit kaybetmek istemedik. Ancak Balat Kadraj Kafe, Balat Kafe, Penelope Balat Cafe, Vanilla Cafe, Velvet Cafe, By Harve Cafe, Cafe Bitter gibi kafeler burasının en meşhur kafeleri arasında geçmektedir.

Molla Aşkı Terası

İstanbul’un büyük bir bölümünü gören şehre hakim bir tepe üzerinde bulunan Molla Aşkı Terası, manzarasıyla bizleri büyüledi. Burası yazarçizer üstatların toplanıp sohbet ettiği ve ilham aldığı yer olarak bilinmekte.

Kariye Müzesi (Camisi)

Sırf dış görünümü güzel olduğu için gittiğimiz müzenin dışının restorasyon halinde olması bizi üzmüştü. Ancak içeriye girdiğimizde müzenin duvarlarındaki mermer, mozaik ve freskleri görünce üzüntümüzü unutuverdik.

Müzeye giriş 45 TL; ama müzekartınız varsa ücretsiz olarak gezebilirsiniz. Müzenin mermerleri Ayasofya’daki kadar zengin olsa da mozaik ve freskler, bizim daha çok dikkatimizi çekti. Dış narteks esas olarak İsa’nın yaşamını, mucizelerini, iç narteks ise Meryem’in yaşamını anlatmakta. Mozaik sanatının şaheserlerinden sayılabilecek, birbirlerini takip eden muhteşem sahnelerle bezenmektedir. Parekklesion bölümünde ise, eski Ahit’ten alınmış dini hikayeler ile mahşer günü, diriliş, son yargı gibi sahneler, fresko olarak işlenmiştir. Kilise camiye dönüştürüldükten sonra bütün yazılar, Hıristiyanlık sembolleri, bütün freskolar, mozaik süslemeler, ince bir boya ve kireç badanası yapılarak tahrip edilmeden örtülmüş, bu sayede hasar görmeden günümüze kadar ulaşabilmiştir.

Yemek Vakti

Saatlerdir yemek yemeden yürüyor ve geziyorduk. Hem de yürüdüğümüz yollar inişli çıkışlı dik yollardı. Durum böyle olunca hem acıkmış hem de yorulmuştuk. Balat’taki meşhur kafelerde de oyalanmamak için ertediğimiz yemek hakkımızı Kariye Müzesi’nin hemen karşısında bulunan Pembe Köşk Aile Çay Bahçesi’nden yana kullanalım dedik. Pişman olmadık

Edirnekapı Surları

Fatih Sultan Mehmet’in 29 Mayıs 1453’te törenle şehre girdiği kapı olan Edirnekapı, Yeditepeli şehir İstanbul’un tepelerinden en yüksek olanında yer almaktadır. Geçmişte “Porta Harisius”, “Andrinopolis”, “Hadrianapolis” gibi isimler kullanılsa da Doğu Roma’nın önemli caddelerinden biri olan Mese’nin bir kolu buraya kadar uzanıp Edirne’ye doğru devam ettiği için Türkler “Edirnekapı” ismini kullanmışlardır. Bir gelenek olarak, Fatih’ten sonra gelen padişahlar, Avrupa’ya sefere çıkarken bu kapıdan çıkmışlar; tahta yeni çıkan padişahlar kılıç kuşandıktan sonra yine bu kapıdan şehre giriş yapmışlardır. Şimdilerde çevresinde güvenilir olmayan alkolik tipler dolansa da tarihi anlamda büyük öneme sahip surlarımıza sahip çıkmalı ve ziyaret etmeden de İstanbul’dan ayrılmamalıyız.

Mihrimah Sultan Cami

Kanuni Sultan Süleyman tarafından kızı Mihrimah Sultan için Mimar Sinan’a yaptırılan külliyenin içerisinde caminin yanı sıra medrese, sıbyan mektebi, türbe, hamam ve çarşı bulunmaktadır.

Günün Sonu

İstanbul’da geçirdiğimiz 2. günün de sonuna gelmiştik. Çok yorulmuş olsak da daha önce görmediğimiz pek çok yeri keşfetme imkanı sağlayan güzel bir gün olmuştu. Bir önceki gün hava koşullarının sertliği nedeniyle göremediğimiz güneşi, 2. gün gezimizde öğleden sonra ve batarken görebilmiştik. İyi ki de görebilmişiz

 Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

“İstanbul yürüyerek gezilir mi, gezilirse nasıl gezilir?” gibi soruların cevabını Gezmek güzel şey site yöneticisi Serdar’la hakkıyla verdiğimiz İstanbul gezimiz işte karşınızda Bu gezimiz 3 gün sürdü ve neredeyse İstanbul’un altını üstüne getirdik. Ancak şunu söylemeliyim ki gezimizi yürüyerek gerçekleştirdiğimiz için fiziksel anlamda epey yorulduk. Yorgunluğumuz biraz da mevsimin kış olması, ara ara yağmur ve karın bize eşlik etmesi, yanımızda bizi yürüyüşten caydıracak kimsenin bulunmaması, üstelik ayakkabılarımızın da yürüyüş veya spor ayakkabı yerine bot olmasından kaynaklanıyordu. Bu nedenlerle ufak tefek sakatlıklarımız da oldu; ama şikayetçi değildik.

İstanbul’da günde 25 – 30 km’lik yürüyerek oluşturduğumuz rotalarımızın ilkini bu yazımda sizlerle paylaşıyorum. Eminönü‘nde Galata Köprüsü‘nün başladığı yer bizim yürüyüşe başlangıç noktamızı oluşturuyordu. Eminönü’nde hafif yağmurlu bir günde o muhteşem deniz kokusunu içimize çeke çeke, martıları, iskelelerden kalan gemileri ve balık ekmek satan balıkçıları seyrede ede köprüyü karşıya geçtik; böylece İstanbul Boğazı‘nın batı kıyısındaki yürüyüşümüze başlamış olduk.

İlk Hedefimiz Galata Kulesi

Galata Köprüsü’nü karşıya geçtikten sonra artık Karaköy‘deydik. İlk hedefimiz olan Galata Kulesi için İstanbul’un eski ve dar sokaklarında yukarıya doğru tırmandık. Galata Kulesi, benim İstanbul’da en sevdiğim yer olduğu için heyecanlıydım. Ayrıca burayı ilk defa kışın ve yağmurlu bir havada ziyaret edecektim. Biraz tırmandıktan sonra tüm ihtişamıyla kule karşımıza çıkmıştı. Galata Kulesi’ni ziyaret edip eşsiz manzarasını hafızlarımıza kazıdıktan sonra İstiklal Caddesi‘ne doğru yola koyulduk. Galata Kulesi’ni daha önce sitede paylaşmıştık, dilerseniz okuyabilirsiniz.

İstiklal Caddesi

Galata Kulesi’nden ayrıldıktan sonra İstiklal Caddesi‘nde ilerlemeye başladık. Bu arada boş boş yürümedik, İstiklal Caddesi üzerinde yer alan görülmesi gereken yerleri de ziyaret ettik. Kırım Kilisesi, Santa Maria Draperis Kilisesi, Sent Antuan Kilisesi ve Çiçek Pasajı‘na gittik; Galatasaray Üniversitesi’nin görkemli kapısının önünden geçtik.

Sabahın erken saatleri olduğu için etrafımız sessiz sakindi, hatta bir kerecik bile olsun tramvay geçmedi. Sokak çalgıcıları da yoktu. Sanırım saat seçimimiz yanlıştı; ama yazıyı okumaya devam ederseniz bunu nasıl telafi ettiğimizi görebilirsiniz

Madame Tussauds Müzesi‘ne giriş ücreti pahalı olduğu için girmedik. Serdar daha önce Amerika’da Madame Tussauds Müzesi’ne, ben ise Eskişehir’de Yılmaz Büyükerşen’in Balmumu Heykeller Müzesi‘ne gitmiştik. Biraz da bu nedenle buradan feragat ettik. Sokak satıcılarından kestane satın alıp Taksim’den Beşiktaş Vodafone Arena’ya doğru yürüyüşümüze devam ettik.

Beşiktaş Vodafone Arena

Beşiktaş Vodafone Arena’ya vardığımızda, Gezmek güzel şey site yöneticisi Serdar, hemen atkısını çıkardı. Ancak özellikle altına çizmek istiyorum, bu atkı basit bir atkı değildi; çünkü üzerinde Trabzonspor’un bordo mavi renkleriyle “Bize her yer Trabzon” yazıyordu. Ardından stadın önünde Serdar’a atkısıyla fotoğraf çektim. Çekerken şiddete uğramadık, kimsecikler de görmedi. Zaten burada önemli olan da Serdar’ın “Bize her yer Trabzon” temalı fotoğraflarına bir yenisini daha eklemiş olması, taraftarlar arasında çatışma çıkarmak değil

Dolmabahçe Caddesi

Stadın önünde Serdar’a fotoğraf çektikten sonra Dolmabahçe Caddesi boyunca yürüdük. Dolmabahçe Sarayı, Saat Kulesi ve Camisi‘nin önünden geçtik. Daha önce ziyaret ettiğimiz için sarayın içine girmedik. Cadde boyunca, Atatürk’ün duvarlara asılı siyah beyaz fotoğraflarına baka baka yürüdük.

Biraz ilerleyince Barbaros Parkı‘na vardık. Burada Barbaros Hayrettin Paşa’nın türbesi ve heykeli bulunmakta. Ruhuna dualarımızı ilettik, heykelini selamladık.

Yeni durağımız Çırağan Sarayı idi. Tabii ki içeri girmedik, dışarıdan fotoğrafını çektik. Ortaköy’e adım adım yaklaşıyorduk ve heyecanlıydık. Daha önce pek çok kez buraya gitmiş olsam da restorasyon çalışmaları nedeniyle Ortaköy Cami‘nin içini ziyaret edememiştim. Bu sefer ziyaret edebilecektim.

Ortaköy

Ortaköy’e geldiğimizde hemen buranın deniz kıyısında yer alan meşhur camisi Ortaköy Cami‘nin  önünde fotoğraf çekildik. Güvercinlerin arasından geçerek camiye doğru yöneldik ve caminin içini ziyaret ettik.

Ortaköy Cami’nin esas adı Büyük Mecidiyeköy Cami olsa da bulunduğu bölgenin adıyla anılıyor. Sultan I. Abdülmecid tarafından 1854 yılında yaptırılmış. Dış mimarisinde beyaz kesme taş, iç mimarisinde ise pembe mozaikler ve mermer kullanılmış. Caminin duvarlarındaki, geniş ve büyük pencereler adeta doğal spot görevi üstlenerek kubbeye yakın konumda bulunan Allah, Hz. Muhammed ve dört halifenin yazılı olduğu bölümleri aydınlatmış. Öyle ki gündüz vakti ihtişamlı avizeleri kullanmaya gerek kalmamış.

Cami ziyaretimizi tamamladıktan sonra kardeşim Ecem’in bana 3-4 yıldır anlattığı meşhur kumpirciyi bulmaya çalıştık. Mekanın adını bilmediğimiz için bulmada biraz zorlandık. Halbuki hemen denizin kıyısındaymış. Öğle yemeği niyetine kumpir yedik. Ecem burada waffle da yemişti ve buranın waffle’ının hayatında yediği en güzel waffle olduğunu iddia ediyordu. Gezilerimizde yemekler hiçbir zaman önceliğimiz olmasa da sırf bu nedenle istisnai bir durum yaratarak kumpirin üstüne waffle da yedik Ancak ikisi de standarttı bizce, olağanüstü güzellikte değildi. Belki de yine mevsimin kış olmasının ve turizmin sessizliğinin azizliğine uğramıştık.

Bebek

Ortaköy’den ayrıldıktan sonra İstanbul Boğazı’nın kıyısındaki yürüyüşümüze devam ettik. Arnavutköy ve Bebek‘e doğru ilerlerken dikkatimi çeken bir şey oldu. Bütün yatlar deniz kıyısına demirlenmişti, deniz kıyısında neredeyse boş yer yoktu. “Herkesin yatı mı var acaba?” diye düşünürken Serdar’ın uyarısı sayesinde bunun nedenini anladım. Ben İstanbul’u hep yazın ziyaret ettiğim için büyük ihtimalle yatlar denizde oluyordu. Bu sefer mevsim kıştı, deniz dalgalıydı ve ara kar yağıyordu. Yatların kıyıya demirli olması normaldi

Yürürken Bebek Parkı‘ndan ve İstanbul’un meşhur aktivitesi olan boğazda kahvaltının adresi restoranları gördük. Hafta sonları hava da güzelse tıklım tıklım olan, hatta yemek sırası için oluşan kuyrukların sokaklara kadar taştığı mekanlar, hafta içi sinek avlıyordu. Önemli de değildi, mis gibi deniz kokusunu içimize çeke çeke, İstanbul’un güzel manzaralarına baka baka ilerliyorduk. Arada bir üşüyorduk, arada ayaklarımıza ağrılar giriyordu; ama daha önce de belirttiğim gibi önemli değildi

Rumeli Hisarı (Boğazkesen Hisarı)

Rumeli Hisarı‘na gelince dışarıdan bakmakla olmaz, müzekartımız da var. Hazır müzekartımız da varken ücretsiz içeri girelim dedik. Açıkçası içeride ne olduğunu bilmiyorduk. Surların tepesine çıkarız, İstanbula’a birazcık da tepeden bakarız diye düşünmüştük. Ancak surlara çıkış mümkün değilmiş. Hisarın bahçesinde toplar vardı, onlara baktık, biraz yürüdük, sonra da dışarı çıkıp yolumuza devam ettik.

Bu arada unutmadan Rumeli Hisarı‘yla ilgili birkaç önemli bilgi verelim. Rumeli Hisarı, 1452 yılında Fatih Sultan Mehmet tarafından boğazın en dar noktasına yaptırılmıştır. 90 gün gibi kısa sürede tamamlanmış olması ve dünyanın en büyük kale burçlarına sahip 3 büyük kuleden oluşması en önemli özellikleridir. İçerisindeki amfitiyatroda daha önceleri konserler verilirken, tarihi dokuyu bozmamak adını yasaklanmış.

Baltalimanı Japon Bahçesi

Rumeli Hisarı’dan ayrıldıktan sonraki ilk hedefimiz aslında Emirgan Korusu’ydu. Yol üstünde Baltalimanı Japon Bahçesi‘ni görünce girmek istedik. Daha önce Konya’daki Japon Bahçesi’ne gitmiştim ve çok beğenmiştim. Hatta sitede de yazmıştım, dilerseniz okuyabilirsiniz. Ancak buradaki Japon Bahçesi çok amatörce oluşturulmuştu, kapısında yazan Japon Bahçesi’ni görmesem burasının Japon Bahçesi olabileceği aklıma bile gelmezdi. Ancak şunu da belirtmeliyim ki geziden döndükten aylar sonra (aslında çiçeklerin özellikle de lalelerin açtığı baharın yeşilin en güzel etkilerini doğada gördüğümüz bir zamanda) karşımıza çıkan fotoğrafla epey şaşırmıştık. Meğer Baltalimanı Japon Bahçesi de en az Konya’daki Japon Bahçesi kadar güzelmiş. Kış mevsiminin azizliğine uğramıştık Biz de ne yapalım, burada kısa süre kaldıktan sonra Emirgan Korusu‘na doğru devam ettik.

Emirgan

Emirgan’a vardığımızda gerçekten çok yorulmuştuk; çünkü sabahtan beri yürüyorduk ve akşam olmak üzereydi. Emirgan Korusu’na nasıl en kısa yoldan gideriz diye düşünürken ara yollara saptık, arka kapısından girdik. Lale Müzesi‘nin önünden geçtik. Ağaçların arasındaki yaya yollarından yürüdük. İçeride bulunan köşklerin ve yapay gölün fotoğrafını çektik.  Bu sırada 1-2 dakika süren kar yağışı da oldu. Böylece lale zamanı ya da ilkbaharda gelmek gerektiğini anlamış olduk; çünkü daha önce baharda gittiğimde cıvıl cıvıldı buralar, mevsimin kış olması nedeniyle pek bir renksizdi. Anlayacağınız İstanbul’a bir sonraki gidişimi ilkbahara denk getirip tekrar gidesim var hem Baltalimanı’na hem de Emirgan’a. Size de önerim ilkbaharda lalelerin açtığı zamanda gitmeniz

Akşam Olunca

Emirgan Korusu’ndan yorulmuş bir şekilde ayrılırken otobüs durağına yöneldik. Akşam saatlerinde burada trafik çok sıkıştığı için önce otobüsle Levent’e geçtik, sonra orada metro aktarması yaparak Taksim’e gittik. İstiklal Caddesi‘nde de biraz yürüdük. Sonra ben donduğum için liseden arkadaşlarımız Pelin ve Serkan’ı bekleyemeden J’adore‘a gidip oturduk. Arkadaşlarımız gelince sohbet edip hasret giderdik. Burada yediğimiz Oh la la Beatrice ve sufleyi çok beğendik. Farkındaysanız akşam yemeği yemeden tatlıyla geçiştirdik. Bu nedenle ben tatlı hakkımı iki tane sufleden yana kullandım

J’adore’dan çıkışta İstiklal Caddesi daha bir renklenmiş, şenlenmişti. Sokak çalgıcıları her yerdeydi. Tramvay geçiyordu. Demek ki böyle ünlü caddeler insanıyla eğlencesiyle seviliyor.

Eminönü ile başlayıp İstiklal Caddesi’yle bitirdiğimiz yürüyüşlü İstanbul gezimizin 2. günü de en az 1. gün kadar güzel geçti. Onu da okumak isterseniz, tıklayabilirsiniz

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Kapadokya’nın sözcük kökeni, Farsça’da “Güzel Atlar Ülkesi” olarak geçen Katpatuka‘dan gelmektedir ve çok eski zamanlara dayanmaktadır. Roma İmparatorluğu ve Persler’in birbirleriyle yaptıkları savaşlarda Persler şu anda Kapadokya olarak adlandırdığımız Nevşehir, Kayseri, Niğde, Aksaray ve Kırşehir’i ele geçirmişler ve bu bölgeden çok güçlü ve iyi yetişmiş güzel atlara ganimet olarak sahip olmuşlardır. Güzel atlardan dolayı da bu bölgeye Güzel Atlar Ülkesi anlamına gelen Katpatuka demişlerdir. Biz de bu güzel yılkı atlarını görmeyi çok istedik; ancak denk gelemedik.

Kapadokya’nın Doğası

Trabzonlu biri olarak yeşilliğin bol olduğu (son zamanlarda yeşilliğin yerini betonarme yapılar alsa da) dağların çok sert bir şekilde denizden itibaren yükseldiği doğaya daha fazla aşina olduğumu söyleyebilirim. Ancak burası daha önce gördüğüm hiçbir yere benzemiyor. Bu farklılık bile Kapadokya’nın insan hayatında en az bir kez görülmeyi hak ettiğini gösteriyor.

Kapodokya’daki doğal oluşumların geçmişi aslında 60 milyon yıl öncesine dayanıyor. Erciyes Dağı, Hasan Dağı ve Göllüdağ yanardağları faaliyete geçince laf püskürtmeye başlamış. Platolara yayılan küller bir tabaka oluşturmuş.  Rüzgar, yağmur ve sellerin etkisiyle de peri bacaları görünümünü almış.

Kapadokya’ya Ne Zaman Gidilir?

Bu bölgenin doğası gereği pek ağaç yok, var olanlar da bodur ağaçlar. Bu yüzden yazın bu bölgede dinlenmek için restoran ve kafeler dışında gölge bir yer bulamıyorsunuz, karasal iklimin etkisiyle de çok sıcak oluyor. Bu nedenle bahar ayları ılıman olduğu için tercih edilebilir. Aslında kışın da kar varken tercih edilebilir; çünkü peri bacaları üzerinde kar varken daha da güzel; ama hava çok soğuk oluyor. Biz kışın kar yokken gittiğimizde hafif yağmur vardı, ıslandık; ama özellikle de şunu belirteyim, donduk Bu nedenle  Kapadokya’yı gezmek için bahar ayları daha ideal gözüküyor.

Kapadokya’da Gezilecek Yerler

Kapadokya denildiğinde bu bölgeyi iyi bilmeyenlerin aklına sadece Ürgüp Göreme gelse de aslında geniş bir bölgeyi içine aldığını görmekteyiz. Daha önce Aksaray ve Kırşehir‘i sitede paylaştığımız için bu yazımızda Kapadokya’nın Nevşehir sınırları içerisinde yer alan bölümünü sizlerle paylaşacağız. Kapadokya’nın bazı bölümlerini ben ziyaret etmediğim için yazımızı Gezmek güzel şey site yöneticisi Serdar’dan yardım almam gerekti. Kendisine desteklerinden dolayı çok teşekkür ediyorum.

Açık Hava Müzeleri

Göreme Açık Hava Müzesi

“Dünyanın Yeni 25 Harikası” listesinde kendine yer bulan Kapadokya ve onun göz bebeği Göreme Açık Hava Müzesi…UNESCO’nun Dünya Mirası Listesi’nde 1985’ten beri var olan yerleşim bölgesi, M.S. 4. yüzyıldan itibaren manastır hayatına ev sahipliği yapmıştır. Ayrıca burası manastır eğitim sisteminin başladığı yer olarak kabul edilmekte. Bu açık hava müzesinde Kızlar ve Erkekler Manastırı, Aziz Basil Kilisesi, Elmalı Kilise, Aziz Barbara Kilisesi, Yılanlı Kilise, Karanlık Kilise, Çarıklı Kilise ve Tokalı Kilise gibi birçok kilise bulunmaktadır. Bir özelliğinden dolayı Karanlık Kilise’den aşağıda da bahsettim.

Açık hava müzesine giriş 45 TL. Müze kart geçerli. Ancak kapanış saatinden 1 saat öncesinde gitmenizde fayda var, müzeye girişler kapanış saatinden yarım saat veya 1 saat öncesine kadar yapılmakta.

Zelve Açık Hava Müzesi

Zelve Vadisi ve Açık Hava Müzesi, Göreme Açık Hava Müzesi kadar bilinmese de bizim beğenimizi kazandı. Burası bölgede peri bacalarının en yoğun olduğu yer. İçeride mağaralar ve kiliseler, kırmızı yapraklı bodur ağaçlar bulunmakta. Eskiden Hristiyanlar için önemli dini merkezlerden biriymiş. Ayrıca rahiplere ilk dini seminerler de yine burada verilmiş. Müze kartınız varsa ücretsiz gezebilirsiniz. Müze kartınız yoksa 15 TL ödeyerek hem Zelve’yi hem de Paşabağ’ı gezebilirsiniz.

Vadiler

Aşk Vadisi (Love Valley)

Aşk Vadisi’ni diğer vadilerden ayıran bir özelliği var: Hikayesi. Yıllar yıllar önce bu vadinin bulunduğu bölgede bir köy varmış. Burada yaşayan iki aile arasında yaşanan kavgadan dolayı köy ikiye bölünmüş. Sonrasında iki köyden iki genç tanıştırılmış ve birbirlerine aşık olmuşlar. Evlenirlerse kavganın sona ereceğini düşünmüş bazıları; ama nafile. Güç bela evlenmişler, hatta çocukları bile olmuş. Ancak kavgalar dinmemiş ve erkeği öldürmüşler. Bunun üzerine kadın intihar etmiş ve bu evliliğe karşı olan herkesin başına gökten taş yağmış. İşte böyle ilginç bir hikayesi var. Gerçek mi değil mi bilemem; ama görülmesi gereken yerlerden biri olduğunu söyleyebilirim.

Kızılçukur Vadisi Seyir Terası

Peribacaları genellikle krem rengi gibi bir renge sahip olsa da Kızılçukur Vadisi‘ndeki peri bacaları kırmızı renkte. Güneş batarken güneş ışınlarının etkisiyle daha da kızıllaşıyormuş, görülmeye değer Yine burada yürüyüş yaparsanız Haçlı Kilise ve Üzümlü Kilise’ye rastlayabilirsiniz.

Güvercinlik Vadisi

Güvercinlik Vadisi peri bacalarını uçsuz bucaksız seyredebilme imkanı sunuyor sizlere. Buranın benim açımdan en önemli özelliği nazar boncuklu ağacın bulunması. Aşağıda bahsettiğim O Ağacın Altı denilen yerde de nazar boncuklu ağaç var; ama ben buradakini daha çok sevdim. Çünkü arka planda peribacaları olunca daha güzel gözüküyor. Ayrıca buradan Uçhisar Kalesi‘ni de fotoğraflayabiliyorsunuz. Burası belki de kaleyi kadraja alabileceğiniz en iyi açıya sahip.

Paşabağ Vadisi

Avanos yolu üzerinde bulunan Paşabağ Vadisi’nde eskiden rahipler inzivaya çekildiği için buraya Rahipler Vadisi de deniliyormuş. Bu bölgenin kendine has yapısını, uzun uzadıya birbiri ardı sıra devam eden peri bacalarını burada da görebilirsiniz.

Devrent Vadisi (Hayal Vadisi – Pembe Vadi)

Devrent Vadisi’nde bulunan peri bacalarının şekilleri çok farklı olduğu için dev, fok, kuş, at gibi farklı canlılara benzetilerek betimleniyormuş. Artık sizin hayal gücünüze kalmış. Biz burayı haritalarımıza işaretlememiştik; varlığından habersizdik. Bu yüzden arabayla yanından geçip gittik, duraklamadık; ancak çok kalabalık olduğunu fark edince burası neresi diye merak ettik. Biraz daha ilerleyip tabelasını görünce Devrent Vadisi’ne geldiğimizi anladık. Yine de arabadan inmeden yolumuza devam ettik.

Yer altı Şehirleri

Kapadokya, kaya oluşumları haricinde yer altı şehirleriyle de ünlü bir bölge. Şimdiye kadar 36 tanesi bulunmuş olsa da, 200 kadar yer altı şehrinin olduğu tahmin edilmekte. Bunların en ünlüleri Derinkuyu, Kaymaklı, Özkonak ve Mazı Yer Altı Şehirleri…

Derinkuyu Yer altı Şehri

Yer altı şehirlerinin en ünlüsü olan Derinkuyu Yer Altı Şehri, Nevşehir – Niğde karayolu üzerinde Nevşehir’e 30 kilometre uzaklıktaki Derinkuyu ilçesinde bulunuyor. Adını içinde barındırdığı 52 su kuyusundan alan yer altı şehri, ziyarete açık 8 kat barındırıyor. Gittiğiniz dönemin bir önemi yok yer altı şehri oldukça soğuk Giriş ücreti 35 TL, müze kart geçerli.

Kaymaklı Yer altı Şehri

Yer altı şehirlerinin en fazla ziyaret edilenlerinden olan Kaymaklı Yer Altı Şehri, Nevşehir’e 19 kilometre uzaklıkta. Dört katın ziyarete açık olduğu yer altı şehrinde, dar geçitlerle birbirine bağlanan oda ve salonlar, şarap depoları, su mahzenleri, mutfak ve erzak depoları, havalandırma bacaları, su kuyuları ve kilise yer almakta. Giriş ücreti Derinkuyu’da olduğu gibi 35 TL, müze kart geçerli.

Kiliseler

Çavuşin Kilisesi

Göreme – Avanos yolundaki Çavuşin Kasabası’nda bulunan kilise, İmparator Nicephorus Phocas adına 964-965 yıllarında yapılmıştır. Duvarlardaki resimlerde Hz. İsa’nın mahkum edilmesi, çarmıha gidişi, çarmıha gerilmesi ve ölümü betimlenmiştir. Giriş ücreti 10 TL, müze karta ücretsiz.

Karanlık Kilise

Göreme Açık Hava Müzesi’nde yer alan bu kilise, Kapadokya bölgesinde günümüze kadar en güzel korunmuş kiliselerden biri. Bu kadar güzel korunmasının sebebi ise kilisenin çok az ışık alması. Bu yüzden de kiliseye “karanlık” adı verilmiş. Duvar resimlerinde Hristiyanlık haricinde Yahudilik ve Tevrat’la ilgili tasvirler de bulunmakta. Fotoğraf çekmek yasak. Kilise ile ilgili bir farklılık da, müze kartın geçerli olmaması. Buraya girmek için ayrıca 15 TL ödemeniz gerekiyor.

Aziz Nikolas Manastırı

Ürgüp’e bağlı kasabalardan biri olan Mustafa Paşa’da (Sinasos) bulunan manastır tek şerit taş döşeli bir yolun hemen kenarında bulunmakta. Burası eski dönemlerde kasaba halkı için önemli bir dini ayin ve hac merkeziymiş. Bunun dışında kasabanın merkezinde bulunan Konstantin ve Helena Kilisesi de ziyaret edilebilir.

Diğer Önemli Yerler

Asmalı Konak

Ürgüp’te bulunan konak, Özcan Deniz’le Nurgül Yeşilçay’ın meşhur dizisi “Asmalı Konak” ile popüler oldu. Aslında burası bölgede çok bilinen bir ailenin konağı ve “Old Greek House” olarak da biliniyor.  Bazı odalarına giriş yasak olsa da, içindeki pahalı eşyalar dizi bittikten sonra sponsor firmalar tarafından götürülse de dış mimarisi, avlusu ve otantik odalarıyla (özellikle de mutfak) insanları kendine hayran bırakıyor. Konağı gezerken, dizinin sahneleri aklınızda canlanıyor. 2018 yılında kişi başı 5 TL ödeyerek girdiğimiz konağın içinde bir de mücevherat dükkanı bulunmakta.

Üç Güzeller

Üç Güzeller sözcüğü 3 peri bacasının (anne-baba-çocuk) vadiye doğru yan yana ve dik bir duruş sergilemesinden geliyor. Ancak bence bu peribacaları 3 tane değil 2 tane. 1 tanesini gözüm seçmediği için üstelik kadraja alacağım açıyı da karıştırdığım için sadece 2 tanesini kadraja alabilmişim. Bunu orada fark etmemiş olmam ilginç oldu; ama yüzlercesini gördüğümüz için kendimi üzmüyorum

Uçhisar Kalesi

Kapadokya’nın en güzel seyir noktası olarak bilinen Uçhisar Kalesi’ne giriş 10 TL. Bizim gibi akşam beş buçuktan sonra giderseniz ücret ödemeden girersiniz. Para ödemek istemiyorsanız içeri girmeyin. Zaten kalenin dış görünüşü çok güzel onu görmek insana yetiyor. Bol bol fotoğraf çekin.

O Ağacın Altı

O ağaç dedikleri aslında üzerinde nazar boncukları olan bir ağaç. Bu ağacın olduğu yer, peribacalarını gören bir tepe gibi Kapadokya’nın yeryüzü şekillerini size özetliyor. Ayrıca burada bir kafe de bulunmakta. Kafe’nin adı “O Ağacın Altı Cafe”. Biz burada sadece fotoğraf çekildik, sonrasında yolumuza devam ettik.

Kapadokya’da Balon Turu

Kapadokya deyince ilk olarak akla peribacaları gelse de balon turizminin yaygınlaşması ve sosyal medyada giderek artan fotoğraf paylaşımları nedeniyle balonlar da artık geliyor. Rengarenk balonlar günün ilk ışıklarıyla birlikte gözyüzünde süzülüyor ve çok güzel manzaralar oluşuyor. Balon fiyatları Euro üzerinden olduğu ve Türk Liramız Euro karşısında değer kaybettiği için cep yakıyor. Bu yüzden çoğu kişi balona binmiyor, sadece balonları kadraja alıyor. Balon fiyatları 100 – 200 Euro arasında değişiyor. İçine extralar girdikçe (balon içi ikramlar, şampanya vb.), sepete bindirilen kişi sayısının az olmasını talep ediyorsanız fiyat da yükseliyor. Şunu hatırlatmakta fayda görüyorum. Balona binmek için gün doğmadan saat 05.00-05.30 gibi balonların kalkış alanına gitmelisiniz. Bir de 5 yaş altı çocuklar balona bindirilmiyor. Bilginize…

Avanos’ta Çömlek Atölyesi

Kapadokya’yı farklı kılan yerlerden birisi de Avanos. Burada hediyelik eşyalar satın alabilir, çömleklerin yapılış aşamalarını izleyebilir, yapılışını bizzat deneyimleyebilirsiniz. Ayrıca nehir kıyısında yürüyerek de temiz havayı ciğerlerinize çekebilirsiniz

Kapadokya’da Alışveriş

Kapadokya’ya gitmişken minyatür peri bacası heykellerinden, Kapadokya şarabından, çanak çömleklerden, zultanit ve onyx taşından yapılan objelerden, halı ve kilimlerden, Soğanlı Köyü bez bebeklerinden satın alabilirsiniz.

Gezi Haritası

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Tarihi Galata bölgesinin en eski ve en önemli eseri olan Galata Kulesi 528 yılında Fener Kulesi olarak inşa edilmiştir. Haçlı Seferleri sırasında bir bölümü yıkılınca yeniden inşa edilmiş, Osmanlı Devleti’nin İstanbul’u fethinden sonra da birçok kez restore edilmiştir. 1700’lü yıllarda Yangın Gözetleme Kulesi olarak kullanılmıştır. Geçmişte dönem dönem farklı amaçlarla kullanılmış olması tarihi açıdan kuleye önem katsa da; Hezarfen Ahmed Çelebi’nin buradan Üsküdar’a kanat takarak gerçekleştirdiği uçuş kulenin herkes tarafından bilinmesinin nedenidir.

Galata Kulesi’ne Neden Gidilir?

Yıllar önce belki de 15-20 yıl  kadar önce televizyonda Türkiye’nin tanıtım reklamları dönüyordu. İşte ilk defa bu reklamlarda görmüştüm Galata Kulesi‘ni ve Türkiye’de böyle bir yerin olduğuna inanamamıştım. O zamanlar adını bilmesem de ilerleyen yıllarda adını öğrendim ve İstanbul’a ne zaman yolum düşerse mutlaka gideceğim diye aklıma koydum.

Peki neydi beni bu kadar etkileyen? Cevabı vereyim: Kulenin uzunluğu, heybeti ve şehre hakim manzarası İnanın bu özellikler, kulenin yanı başındayken sizi daha fazla kendine bırakıyor. Az bile hayran kalmışım diyorsunuz.

Galata Kulesi’ne Nasıl Gidilir?

Galata Kulesi, Galata semtinde Beyoğlu’nda bulunmakta. Buraya ulaşmanın farklı yolları olsa da ben size en güzelini tarif edeceğim. Öncelikle yola Eminönü’nden başlayın. Bu sayede hem denizin muhteşem kokusunu içinize çekebilir, hem de Galata Kulesi’ni uzaktan da görebilirsiniz. Daha sonra Galata Köprüsü’nü istikamet alıp Haliç’i karşıya geçin ve sonrasında da tabelaları takip ederek tarihi Beyoğlu sokaklarında tarihi yapılara sağlı sollu göz gezdirerek kuleye tırmanın. İşte bu yol Galata’ya giden yolların en güzeli

Galata Kulesi’ne Giriş

Kuleyi haftanın bütün günleri 09.00-19.00 arasında ziyaret edebiliyorsunuz; ancak restoranında yemek yemek istiyorsanız önceden rezervasyon da yaptırdıysanız akşam 8’den sonra da içeriye girebilirsiniz. Giriş ücretleri 2019 yılı için 15 TL (öğrenci için 7,5 TL, yabancı turist için ise 25 TL). Giriş ücretini ödedikten sonra Galata Kulesi’nin tanıtım broşürü de ücretsiz olarak size veriliyor ve ardından panoramik seyir balkonuna çıkabilmeniz için asansöre doğru yönlendiriliyorsunuz.

Galata Kulesi’nin İçi

Galata Kulesi’nin zemin katında bilet kesim yeri hariç hediyelik eşya satın alabileceğiniz bir bölüm bulunmakta. Yine burada bulunan asansöre binerek kulenin tepesine yani 7. kata çıkıyorsunuz.  7. katta sol tarafta Galata Kulesi’nin tarihçesinin yazılı olduğu bir pano, sağ tarafta ise saraylı kıyafetleriyle fotoğraf çektirebilmeniz için gerekli donanımların bulunduğu bir alan var. Fotoğraf çekim alanının hemen yan tarafındaki merdivenlerden 8. ve 9. kata çıkıyorsunuz. Bu katların ortak özelliği restoranın bulundurması. Ancak fiyatlar epey pahalı olduğundan, burada yemek yiyebilmek için paralı olmak lazım

Haydi gelin 9. yani en üst kattan bahsedelim. Bu kat Galata Kulesi’nde benim en sevdiğim bölüm; çünkü bu bölümde İstanbul’u panoramik olarak seyretmenizi sağlayan genişliği 2 kişinin yan yana ancak geçebileceği kadar olan minicik olan bir balkon bulunmakta. İşte bu balkona sebep yıllardır ne zaman İstanbul’a gitsem bu balkona çıkmadan Trabzon’a geri dönmem.

Galata Kulesi’nden Manzaralar

Balkon’dan Şehr-i İstanbul’u seyrederken bir tarafta Haliç’i, diğer tarafta İstanbul Boğazı‘nı görüyorsunuz. Deniz masmavi göz kırpıyor size. Güneş de parlıyorsa o gün, iyice keyifleniyorsunuz. Bir tarafta Topkapı Sarayı, Ayasofya Cami ve daha birçok cami, diğer tarafta ise Beyoğlu‘nun arka sokakları…

İstanbul’u benim gibi çok sevenler için mini İstanbul turu gibi oluyor. İstanbul’un tarihi ve önemli merkezlerini uzaktan görüyorsunuz. Ancak şunu da söylemeden geçemeyeceğim ki İstanbul’un nasıl beton yapılarla dolup taştığını yani kentleşmenin esiri olduğunu da buradan anlıyorsunuz.

Galata Kulesi’nden Ayrılış

Galata Kulesi’nden ayrılmak bana her zaman zor gelmiştir. Balkonun olduğu katta herkes kuleyi bir defa turlarken ben en az iki kez turluyorum. Hatta bu yüzden ailemle, akrabalarımla veya arkadaşlarımla kaç kez gittiysem her defasında insanları bekletiyorum. Ne yapayım, Galata Kulesi‘nin çevresi yüzlerce metre değil, doyamadan hemen bitiyor. Siz de gittiğiniz de benim gibi yapın olur mu? Manzaranın keyfini doyasıya yaşamadan ayrılmayın Sunay Akın’ın Galata Kulesi’yle ilgili şiirini de unutmayın!

Adımlarken Galata kulesinin daracık basamaklarını,

Uçup, uçmayacağını bilmiyordu Hezarfen.

Bir tek şeyden emindi yalnızca;

İnmeyecekti yürüyerek çıktığı merdivenden.

Sunay AKIN

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Kümbet Yaylası, Giresun’un Dereli ilçesine bağlı yaylalardan en meşhur olanı. Bilindiği üzere bahar ve yaz aylarında karlar eridiği için yollar açık oluyor ve yaylalara ulaşım kolaylaşıyor. Hem ulaşımın kolaylaşması hem de bu aylarda yaylaların üzerini örten yeşil renk insanları yaylaya çekiyor. Dolayısıyla Kümbet Yaylası da bu aylarda daha çok rağbet görüyor. Ancak kışın da en az diğer mevsimler kadar güzel oluyor. Eğer yaylaya kışın ulaşabileceğiniz bir araç veya katılabileceğiniz bir tur varsa yaylanın karlı halini de görün derim

Kış mevsimiyle ilgili ayrıntılı bilgi vermek gerekirse; kışın yaylada kızakla kayabiliyor, karların içindeki salıncakta karlı dağlara doğru sallanabiliyorsunuz. Trabzonlular olarak kara hasret olduğumuz için; kar görebileceğimiz bir yaylanın bulunması ve kızakla kayma, salıncakta sallanma gibi olanaklarının olması bizleri cezbediyor Anlayacağınız Kümbet Yaylası her mevsim ayrı güzel.

Kümbet Yaylası’na Nasıl Gidilir?

Kümbet Yaylası’na küçükken 2-3 kez gitmiştim. Şimdilerde ise her yıl uğrar oldum. Bu huyum sadece Kümbet Yaylası için geçerli değil aslında. Arkadaşlarım arasında alay konusu olsa da sevdiğim yerlere her yıl gitmeye çalışıyorum

Yaylaya gidebilmeniz için Giresun’un Dereli ilçesini geçtikten sonra sol tarafa dönmeniz gerekiyor. Tabelalar gösterdiği için yolu kaybetme gibi bir olasılık bulunmuyor. Yol asfalt olduğu için de çok karlı ve buzlu olmadıkça kendi aracınızla çıkabiliyorsunuz. Örneğin geçen yıl aralık ayında arkadaşım Esra’nın arabasıyla çıkmaya çalışırken yolun buzlu olması ve kış lastiğimizin de olmaması nedeniyle yolda kalmış, sonrasında ise geri dönmüştük. Bunun dışında kendi aracım olmadığı için yaylaya giderken tur kiraladığımız da oldu. Örneğin eylül ayında TS Gold Tour, şubat ayında ise Nayino Tours’u tercih ettik. Her iki turdan da memnun kaldık.

Kümbet Yaylası’na Gitmişken

Kümbet Yaylası’na giden turların hemen hemen hepsi, yine Giresun’un Dereli ilçesinde bulunan Kuzalan Şelalesi ve Mavigöl‘e de uğruyor. Kuzalan şelalesi, tepeden aşağıya tül gibi süzülüyor. Mavigöl ise özellikle yaz aylarında giderseniz suyunun renginde daha önce hiçbir yerde rastlamadığınız mavilikle sizlere kendini hayran bıraktırıyor. Hem Kuzalan Şelalesi’ni hem de Mavigöl’ü daha önce Gezmek güzel şey site yöneticisi Serdar sitede yazmıştı, dilerseniz okuyabilirsiniz.

Sonbaharda Kümbet Yaylası

Kümbet Yaylası’na sonbaharda giderseniz yeşil yeşil çimenlerin artık sararmaya başladığını görebilirsiniz. Yaylada yürüyüş yaparken, koşuşturan ve otlayan koyunlarla ineklere rastlayabilirsiniz. Tabii ki yaylada yaşam süren insanlara da

Kışın Kümbet Yaylası

Yukarıda da bahsettiğim gibi Trabzonlular olarak kara hasret yaşıyoruz; çünkü bazı yıllar şehir merkezine hiç kar yağmıyor. Bu yüzden sırf kar görmek için bile Kümbet Yaylası’na gidilir.

Kışın yayla manzarası bembeyaz oluyor. Sis olmazsa şanslısınız demektir. Yürüyüşün yanı sıra kar topu oynayabilirsiniz, salıncakta sallanabilirsiniz, kızakla kayabilirsiniz.

Kışın dikkatimi çeken bir durumu da paylaşayım. Burada kar kalınlığı o kadar artıyor ki bazı evler, neredeyse çatılarına kadar kar içinde kalıyor, adeta kara gömülüyor. Biz de karda yürümeye çalışıyoruz bata çıka. Bata çıka dediğim 1 metre falan gömüldüğümüz oldu, çıkmak da pek kolay olmadı. Ama bu bizim için sorun değildi, hatta zevk alıyorduk

Benim gibi karda yürümeyi beceremeyenlerdenseniz, hangi ayakkabıdan giyerseniz giyin kayıp düşüyorsanız size önerim yanınızda karpatik getirin. Ayakkabıma geçirdiğim karpatiklerin altında bulunan demirden çiviler kaymayı önlediği için sadece 1-2 kez düştüm, yaralanmadım

Kümbet Yaylası’nda Konaklama

Konaklama için yaylada pek çok dağ evi var: Dorukhan Kümbet Evleri, Birun Dağ Evi gibi. Kümbet Yaylası’na hep günübirlik gittiğim için size herhangi bir konaklama tercihi sunamayacağım. Yalnız şunu belirteyim son gidişimizde Birun Dağ Evi’nin kızaklarından ve salıncağından ücretsiz olarak faydalandığımız için daha çok hoşumuza gitti

Birun Dağ Evi’ne ulaşmak için Kümbet Yaylası’na vardıktan sonra 5 km boyunca sapmadan devam etmeniz gerekiyor. Burası Koçkayası Milli Parkı sınırları içerisinde yer alıyor. Bu nedenle bu bölgede ateş yakamıyorsunuz. Mangal yakmak ve piknik yapmak isteyenlere duyurulur.

Kümbet Yaylası’nda Ne Yenir?

Kümbet Yaylası’na gitmişken yörenin muhteşem otlaklarında otlayan kuzu ve danalarından yapılan etten, köfteden yemeden dönmek olmaz.

Kümbet Yaylası’nda Alışveriş

Kümbet Yaylası’nın merkezindeki taş fırınlardan ekmek ve pide gibi unlu mamullerden satın alabilirsiniz. Ancak bölgedeki başıboş köpekler sizi rahat bırakmayabilir. Onlara da bir parça ekmek atmayı unutmayın

Kümbet Yaylası’ndan dönüş yolunda ise doğal yayla ürünlerinden satın almak isterseniz ana yolun hemen kenarında satış yapan kadınlar var. Buradaki kadınlardan yayla tereyağı, peyniri, çayı, kekiği, lahanası, patatesi ve kuşburnu satın alabilirsiniz. Hatta kadınların arka tarafındaki kulübede közde pişirilen kahveden yudumlayıp çam sakızlı sütlaçlardan yiyebilirsiniz. Bu kulübenin üzerinde “Kümbet Yaylası sizi seviyor.” yazıyor. Bu yazıyı görünce insanın tekrar tekrar gidesi geliyor Google maps’e çam sakızlı sütlaç evi yazarak bulabilirsiniz.

Dönüş Yolu

Kümbet Yaylası’nda geçirdiğiniz eğlenceli saatlerden sonra geri dönmek istemiyorsunuz. Hele de ertesi gün işe gideceksiniz; bu güzelim doğayı orada bırakıp geri dönmek insana zulüm gibi geliyor. Yol boyu Karadeniz şarkıları dinleyin, turla gittiyseniz uyuyun; çünkü sizler de bizim gibi Trabzon’dan yola çıktıysanız kendinizi yorgun hissedeceksiniz. Kürkçü dükkanına geri dönüşü de kafanıza takmayın

Teşekkür

Kümbet Yaylası’na defalarca gitmiş biri olarak her seferinde bana eşlik eden aileme, arkadaşlarıma, tur rehberlerimize çok teşekkür ederim. Yaylaya gidiş kışın zor olsa da; düzenlediği tur sayesinde yaylanın karlı halini görmemizi sağlayan ve tur boyunca bizlere eğlenceli saatler yaşatan Nayino Tours’dan Hüseyin Bey’e de ayrıca çok teşekkür ederim.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Kapadokya’nın incisi olarak bilinen Ihlara Vadisi, Hasandağı’nın püskürttüğü lavların burada bulunan Melendiz Çayı (eski adıyla Potamus Kapadukus yani Kapadokya ırmağı) tarafından aşındırılmasıyla milyonlarca yıl içerisnde meydana gelmiş. Vadinin uzunluğu 14 km olmakla birlikte derinliği yer yer 120 metreyi bulmakta. Peki Ihlara ismi nereden geliyor? Yaptığımız araştırmalara göre bölgede çıkan maden suyunun ılık olması ve Helence’de ılık kelimesinin karşılığı olan Khliara’nın zaman içinde yozlaşması nedeniyle buraya Ihlara Vadisi denilmiş. “Kapadokya’ya gelen herkesin mutlaka buraya uğraması gerekir.” diye düşünüyoruz

Ihlara Vadisi’ne Giriş ve Aşağı İniş

Giriş için müze kart geçerli, müze kartınız yoksa 30 TL ödemeniz gerekiyor. Müze kartımız olduğu için kartlarımızı göstererek turnikelerden geçtik ve güzel manzarayı (Peristrema) seyrede ede, fotoğraf çeke çeke merdivenlerden aşağıya indik. Yolda yabancı bir turist kızla karşılaştık. Önce ingilizce bilip bilmediğimiz sordu ardından da hangi merdiveni takip etmesi gerektiği. Bütün merdivenler aynı yere çıktığı için ben “same same” dedim, yani “aynı aynı”. Meğer aynı anda Serdar da konuşuyormuş, ne söylediğini tam hatırlamıyorum; ama uzun uzun İngilizce cümleler kurdu. Epey şaşırmıştım. Sonra “Tabi Amerika gören insanın İngilizcesi de böyle olur.” dedim

Ihlara Vadisi’nde Yürüyüş

Ihlara Vadisi’ne inince hemen Melendiz Çayı‘nı görüyorsunuz ve etrafında yürümeye başlıyorsunuz. Kış mevsiminde gittiğimiz için ağaçlar çıplak, her yer renksiz. Ancak buna rağmen o kadar huzur veren bir yer ki… Kesinlikle etrafın renksizliğini kafamıza takmadık ve uzun uzun yürüdük. Bol bol fotoğraf çektik çekildik. Melendiz Çayı’nın üzerindeki köprüden karşıya geçtik. Etrafta buradan hatıra kalsın diye yaptırılan birkaç tane “IHLARA VADİSİ” yazısı var. Dilerseniz sizler de bu yazıların önünde fotoğraf çektirebilirsiniz.

Burada Melendiz Çayı‘nın kenarında restoran var. Kış mevsiminde gittiğimiz için restoranda kimseler yoktu ama. Doğru mevsimde giderseniz, çayın kenarında hatta üzerinde bir şeyler atıştırabilirsiniz. Çayın üzerindeki ağaçtan masalarda oturarak yemek yerken aynı zamanda ayaklarınızı suya sokabilirsiniz.

Ihlara Vadisi’ndeki Kiliseler

Ihlara Vadisi, 9. yüzyıldan beri rahiplerin inziva ve ibadet yeri olarak kullanıldığı için burada çok sayıda kilise mevcut. Sümbüllü, Yılanlı, Pürenli, Ağaçaltı, Kokar, Karanlık ve Kırkdamaltı Kilise‘leri bunlardan bazıları. Yalnız şuna dikkatinizi çekmeliyim ki kilise dediğimde aklınızda canlanan şey, buradaki kiliselere tam olarak benzemeyebilir. Çünkü buradaki kiliseler, kayalar oyularak oluşturulmuş. Müslüman Türkler, Anadolu’ya yerleştikten sonra da Hristiyanlar buradaki kiliselere gidebilmiş; dinlerini özgürce yaşamaya devam etmiş. Hatta Selçuklular tarafından kendilerine hoşgörüyle yaklaşılmış. Bunun bir nişanesi olarak Kırkdamaltı Kilisesi’nin duvarına Anadolu Selçuklu Sultanı III. Mesud’un tasviri yapılmış. Ayrıca yine kilise duvarına “Yüceler Yücesi” yazarak sultana duydukları minneti ifade etmişler.

Vadideki kiliselerden Karanlık Kilise için yaşadıklarımızı paylaşayım. Vadiye indiğinizde kiliselere gidebilmeniz için hangi yolu takip etmeniz gerektiğini gösteren tabelalar var. Bunların içerisinde Karanlık Kilise’yi seçtik ve başladık yürümeye. Serdar önde gidiyor, ben yorulduğum için biraz arkadan geliyorum. Bir de ne göreyim arkamda bir kedi var ve bizi takip ediyor. Böyle söylediğime bakmayın, aslında hayvanları çok severim; ama uzaktan

Uzaktan ne güzel kedi, ne güzel mecik (koyun), ne güzel möcük (inek) diye severim hayvanları. Ama yaklaştıklarında onlara dokunamam, sevemem mesela. Siyah beyaz kedimiz bana çok yakın olduğu için ve beni yol boyu beni takip ettiği için tedirgin olmaya başladım. Birkaç kez de çığlık attım; çünkü ben aramızdaki mesafeyi açmaya çalıştıkça o koşup beni yetişiyor

Durumu Serdar’da görünce, Serdar “Ben arkada yürüyeyim.” dedi. Neyse ben öne geçtim. Ama bizim kedi yine benim yanıma geliyor, bana değecek kadar yakınımda yürüyor sahibiymişim gibi Kedi beni sevdi anlaşılan dedik ve Karanlık Kilise‘ye kadar kedinin önderliğinde gittik. O da bize kilisenin önündeki kayada poz verdi. Teşekkür ettik ve geri döndük

Ihlara Vadisi’nde Yukarı Tırmanış

“Her inişin bir çıkışı vardır.” derler. Gerçekten de öyle Kolaylıkla indiğimiz o merdivenleri tırmanmak benim için biraz zor oldu. Kimi zaman nefes nefese kaldım, kimi zaman ağırlığıma kızdım. Derken güzel manzaraya baka baka yukarı çıktık ve iyi ki gelmişiz dedik Peristrema’ya…

Teşekkür

Ihlara Vadisi’ne gidebilmemi sağlayan Gezmek güzel şey site yöneticisi Serdar’a planlamaları yaptığı ve iki günde gittiğimiz toplamda 1300 km’lik yol boyunca bıkmadan usanmadan arabayı kullandığı için çok teşekkür ederim.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel