Peki Şahin’le biz nasıl gezmeye karar verdik? Kısaca ondan bahsedeyim. Ağustos ayının son günü Şahin’in memleketi olan Adana’da idim. Sosyal medyada yaptığım bir paylaşım sonrası Şahin beni aradı ve muhabbete başladık. Laf arasında eşinin Kasım ayının ortalarında kongreye gideceğini, o hafta için benimle gelebileceğini söyledi. Bu fırsatı değerlendirmeliydim

Şahin vize konusunda sıkıntısı olmadığını, tanıdık birisinin bu işi kısa sürede hallettiğini söylüyordu. Ancak benim bir sıkıntım vardı, yeşil pasaport hakkımı Ekim ayında kazanıyordum. Yetişmeme ihtimaline karşılık bekleme kararı aldık. Gidilecek ülke konusunda da Bulgaristan’ı seçmiştik. Çünkü Bulgaristan yakın bir ülkeydi ve uçak kullanmayacağımız için plan yapmak daha kolaydı. Ayrıca Şahin’in eşinin Bulgar göçmeni olması sebebiyle ülke hakkında daha çok bilgiye sahiptik.

Gezime kısa bir süre kala benim yeşil pasaportum gelmiş, Şahin de vizeye başvurmuştu. Şahin Schengen vizesi alacağı için sadece Bulgaristan’a değil başka ülkelere de gidebiliriz demişti. Bunun üzerine planlarıma Romanya’nın başkenti Bükreş’i de ekledim. Otobüs biletlerini almış, konaklama rezervasyonlarını yapmıştım.

Filibe otobüsümüze 4 gün kala Şahin’den kötü haber geldi. Vize işi olmamıştı (Ayrıntıya girmiyorum ). Zaman kaybetmeden Bulgaristan vizesine başvuracağını, Romanya işinin suya düştüğünü söyledi. Ben de bunun üzerine Bükreş otobüs biletini ve otel rezervasyonunu iptal ettim.

Peki bu kadar kısa sürede Bulgaristan vizesi çıkacak mıydı? Onun telaşı sardı bizi. Şahin evraklarının tam olduğunu, daha önce de Bulgaristan’a giriş – çıkış yapmış olmasının da vize işini kolaylaştıracağını söylüyordu. Öyle de oldu. Vizenin çıktığı haberi geldi. Aynı zamanda Şahin bir bilgi daha öğrenmişti. Çok girişli bir Bulgaristan vizesi ile Romanya’ya giriş yapılabiliyordu. Şaşırsam da, benim araştırmalarım bu bilgileri doğruluyordu.

Hemen Romanya için tekrar biletler alındı, rezervasyonlar yapıldı. Şahin’in de en az benim kadar merak ettiği Bükreş’e gidebilecektik. Bütün sorunlar ortadan kalkmıştı.

Geziye başladığımız Filibe’de 1 gün geçirmiş, ertesi gün Bulgaristan’ın başkenti Sofya’ya geçmiştik. Her şey yolundaydı. Uzun zamandır görüşemediğim dostumla güzel bir gezi geçiriyorduk. Şahin bütün fotoğraflarımı trollemeye çalışıyor arada şakalar yapıyordu.

Turumuzun 3. günü planımız Sofya’nın uzağındaki Boyana Kilisesi ve Ulusal Tarih Müzesi’ni gezip gece geç saatlerdeki Bükreş otobüsüne binmekti. Bunun için sabah otogara gitmiş, sırt çantalarımızı emanete bırakmıştık. Emanette çalışanların Türk olması ise bizi şaşırtmıştı

Boyana Kilisesi’ni gezdikten sonra yönümüzü müzeye çevirdik. Oldukça güzel tasarlanmış müzeyi de ziyaret ettikten sonra otobüs durağına doğru hareketlendik. İşte o an Şahin’den bizi dehşete düşürecek tepki geldi: “Pasaportum yok”. Şahin’i tanıdığımdan ve şaka yapma potansiyelinin çok yüksek olduğunu bildiğimden inanmadım. Ama yüzündeki telaş ve “bu konuda şaka yapılır mı?” demesinin ardından ben de şok olmuştum.

Kısa süreli afallamanın ardından ilk iş olarak müzeye döndük. Gişe görevlisine durumu açıklayıp tekrar bilet almadan içeri girdik. Şahin soluklanmak için oturduğumuz 2. Kata çıkarken (otururken düşürme ihtimali için) ben de yarım yamalak İngilizcemle görevliye pasaport bulup bulmadıklarını sordum. İki taraftan da olumlu bir sonuç alamadık. Müzeden bir telefon numarası alarak oradan ayrıldık. Yolda düşmesinin haricinde pasaportun olabileceği birkaç yer vardı. Bunlar kiliseye gittiğimiz 63 numaralı otobüs, Boyana Kilisesi, otelimiz ve Şahin’in sırt çantası.

Hemen ihtimalleri değerlendirmeye aldık. İlk iş Boyana Kilisesi’ni aramak oldu. Telefonun ucundaki kişi şaşırsa da, 10 dakika sonra tekrar aramamızı söyledi. Biz de o süreçte oteli aramaya karar verdik. Oradan da olumlu bir geri dönüş alamayınca çareyi 63 numaralı otobüse tekrar binmekte bulduk.

Şöyle düşünebilirsiniz: “63 numaralı otobüs 1 tane mi var?” Biz de sizin gibi düşündük. Ancak bu otobüsün kullandığı hatta çok otobüs olma ihtimali yoktu. Şoföre durumu açıklayabilirsek o da başkalarını arayıp sorabilirdi. Bu düşünceyle bindiğimiz otobüste şoförle anlaşamadık. İngilizceden bir haberdi abimiz. En önde oturan iki Bulgar teyzemiz de olan biteni anlamaya çalışıyordu. Şahin’in aklına eşinin kuzeni geldi. O Bulgaristan’da yaşıyordu ve derdimizi telefonda anlatabilirdi. Telefonu şoföre verip konuşmasını sağlamaya çalışırken, Bulgar kadınlar İngilizce konuşarak şoförün telefonla konuşmasının doğru olmadığını söylüyorlardı. Durumu anlatınca, bir anda teyzeler bize yardımcı olmaya başladı. Şoföre tercümanlık yapıyorlardı Ancak şoför birkaç yeri arasa da, pasaporttan bir haber yoktu.

Biz bu süreçte merkeze doğru dönüyorduk. Tekrar kiliseyi ve müzeyi aramalarımız sonuç vermeyince otogara döndük. Son şansımız olan sırt çantasını didik didik ettik. Şahin en başından beri çantada olamayacağını söylüyordu ve haklıydı. Bütün ihtimalleri denemiş olduk.

Artık yapabileceğimiz tek bir şey vardı: Konsolosluğa gidip durumu bildirmek. Şanslıydık ki, Sofya’daydık ve Türk konsolosluğu vardı. Konsolosluğa varıp olayı anlattığımızda geçici pasaport verileceğini, diğer pasaportun o andan itibaren iptal olacağı söylendi. Polise gidip bilgi vermemize gerek olup olmadığını sorduğumuzda ise “gerek yok” cevabını aldık.

Geçici pasaport için fotoğraf gerektiği için bizi yaklaşık 100 metre uzaktaki bir kırtasiyeye yolladılar. Kadın küçük bir alanda fotoğraf çekimi de yapıyormuş. Şahin biyometrik fotoğrafını çekildikten sonra konsolosluğa dönüp geçici pasaportu aldık. Ülkeyi terk etmek için bir hafta süre verildi

Sıkıntımız çözülmüştü ama Romanya gezimizi yapamayacaktık. Yine Romanya’ya ait rezervasyonları iptal ettim. Geri kalan günlerimize Veliko Tırnova ve Burgaz’ı ekledik. Her ne kadar planlar birçok kez değişmiş olsa da, Bulgaristan’da oldukça güzel 8 gün geçirdik. Demek ki Romanya’ya gitmemiz ilahi bir güç tarafından istenmiyordu

Dip Not: Ülkeye girişte geçici pasaportunuza el konuluyor. Tekrar pasaport çıkartabilmeniz için size pasaportun fotokopisi veriliyor. Sadece defter bedelini ödeyerek pasaportunuzu çıkartabiliyorsunuz. Ayrıca otobüsle ülkeye girecekseniz işlemler uzun sürdüğünden bunu muavine ya da otobüs şoförüne söylemenizde fayda var. Böylece ilk sizin işleminiz yapılmaya başlanacak ve otobüstekileri fazla bekletmemiş olacaksınız.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Gezimiz süresince güzel olan hava Kutaisi’ye girince bir anda bozuldu, öğle saatlerine doğru oldukça şiddetli yağış bastırmaya başladı. Biz de hostelimiz Mandaria’da mahsur kaldık, moral bozukluğu ile yağmurun dinmesini beklemeye koyulduk. O süreçte yağmur dineceği zaman ne yapacağımız hakkında fikir alış-verişi yapıyorduk. Zaman ilerliyordu ve bir an önce araba kiralamamız gerekiyordu. Hostel sahibinden yardım istedik. Bir telefon görüşmesi yapıp bizi bir otele yönlendirdi. Otele ulaştığımızda bize iki seçenek sundular. Ya 2000 model bir Passat’ı seçecektik ya da direksiyonu sağ tarafta olan Passat’tan birkaç yıl yüksek modelli bir aracı…Trafiği bizim gibi olan Gürcistan’da sıkıntı yaşamamak için Passat’ı kiralamaya karar verdik. Aklımızdaki bir diğer soru da, Gürcistan’daki kiralanan araçların neden bu kadar eski olduğuydu. Tiflis’te de 2010 model Hyundai Getz kiralamıştık.

Oldukça yaşlı arabamızla Kutaisi sokaklarında akşam turu attıktan sonra otelimize döndük. Sabah ilk işimiz Prometheus Mağarası’na gitmekti. Güzel manzaralar eşliğinde Tskaltubo bölgesine geldiğimizde, yolda oluşan bir göletle karşılaştık. Dün yağan şiddetli yağmur bu bölgede birikinti oluşturmuştu.

Bekir abi ve Özgün önde, ben arka koltukta burayı geçip geçemeyeceğimizi tartıştık. Son karar arabanın bu su birikintisini geçebileceği oldu. Araç birikintinin ortalarına geldiğinde ise korktuğumuz başımıza geldi ve araba durdu Artık çalışmıyordu. Ayrıca birikinti tahmin ettiğimizden daha derindi ve su araç içine az da olsa girmişti. Ne yapacağımız hakkında en ufak bir düşüncemiz yoktu.

Bizi gören diğer araçlar bu yolu kullanmayıp yolunu değiştiriyordu. O ara bir polis aracı da geldi. Çevredekilerle beraber yardım etme istekleri belliydi. Çeki demiri bölümünü kullanarak arabayı çekme fikri en uygun olanıydı. Ancak bir türlü uygun aparat bulunamadı. Fazla geçmeden polis aracı da bölgeden ayrılmıştı. Sonra bizimkilerin aklına arabayı itmek geldi. Bekir abi ve Özgün şortlu oldukları için araçtan indiler ve boşa alınan aracı geriye doğru itmeye başladılar. Bu fikir işe yaramıştı ve araba sudan kurtulmuştu. Hemen arabayı çalıştırmayı denedik, ancak egzoza kaçan su yüzünden bu mümkün değildi.

Bizim araba için uğraştığımızı gören bölgedeki vatandaşlar da yanımızda toplanmaya başlamıştı. Yaşı 14 – 15 olan bir kız iyi İngilizcesi ile bize yardımcı olmaya çalışıyor, büyüklerinin çevirisini yapıyordu. İnsanların bize yardım etme isteği bizde şaşkınlık uyandırmıştı. Gerçekten çok ilgiliydiler. Çevredekilerin de yardımıyla aracın sol ön tekerini toprak bir yükseltiye çıkarttık. Şimdi yapmamız gereken egzozdaki suyu boşaltmaktı. Defalarca denemenin ardından arabayı çalıştırmayı başardık. Bizi bırakın diğer insanlar da en az bizim kadar sevinmişti bu duruma

Artık gidebilirdik. Bölge halkına şükranlarımızı sunup yola çıkacakken farkına vardığımız yeni bir durum moralimizin bozulmasına sebep oldu. Aracımızın ön tarafındaki plaka yoktu. Su birikintisinin oralarda bir yerde olmalıydı. Hemen plaka arayışlarına başladık. Çalışmalara yardımsever gençler de katıldı Ancak ne kadar bakındıysak da plakayı bulamadık. Durumu arabayı kiraladığımız otele anlatırız diye düşünerek Tskaltubo’dan ayrılmaya karar verdik.

Hedefimiz Prometheus Mağarası idi ama yağmurun etkisinden dolayı Sataplia’ya gitmeye karar verdik. Sataplia yolunda tek tük araçla ve insanla karşılaştık. Bu insanların ortak noktası ise dehşete düşer şekilde arabamızın plaka bölümünü gösteriyor olmalarıydı. Demek ki plakasız araç Gürcistan’da çok sıkıntılı bir durumdu. Aldığımız bu tepkiler bizde de endişe uyandırmıştı. Sataplia gezimiz dönüşü tekrar Tskaltubo’ya uğrayıp plakayı aramanın mantıklı olduğuna kanaat getirdik.

Tskaltubo’ya geldiğimizde göletin sularının epey çekildiğini gördük. Ben gölet başında aramaya başlarken, bizimkiler bize yardım eden ailenin evine doğru yöneldi. Benim çabalarım sonuçsuz kalırken güzel haber Özgün’den geldi. Genç arkadaşlardan biri plakayı bulmuştu Bir kez daha teşekkürümüzü ederken çekilen fotoğrafları atabilmek adına başta bahsettiğim kızın Facebook adresini aldık. Adının da Marta olduğunu o zaman öğrendik.

Marta ve yanındakilere veda ederken bizi son bir sorun daha bekliyordu. Plaka bizdeydi ancak yerine takılı değildi. Merkeze dönmeden önce bunu halletmeliydik. Bu sefer şansımız yaver gitti ve merkeze varmadan bir sanayi yeri bulduk. Plakamızı taktırdık ve ücret ödemeden merkeze döndük.

Merak eden olur belki diye söyleyeyim, Prometheus Mağarası’na da uğradık. Gerçekten yağmur nedeniyle mağarayı ziyarete kapatmışlardı

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Balkanlar gezimiz sırasında kullandığım Chevrolet Aveo’nun kullanışını çok sevmiş, ara ara hız limitlerini aştığım zamanlar olmuştu. Bunlardan biri de Saraybosna’dan Belgrad’a gidişimizdi. Saraybosna’da güne lastik patlamasıyla başlamış, çok zamanımız heba olmuştu. Arayı kapatmak için biraz abartmış olacağım ki Sırbistan topraklarında aracın üst limitini zorlamıştım. Gel gör ki Belgrad’daki bu hız sevdam kötü sonuçlanmadı, bir radarla karşılaşmadık.

Gezimizin son günlerine doğru geçtiğimiz Kosova’da hedefimiz Marble Mağarası’na gitmekti. Oradan başkent Priştine’ye dönüp Prizren’e hareket edecektik. Son günlerin etkisiyle hızımı iyice düşürmüş, ceza yemeden geziyi tamamlama niyetindeydim. Hız sınırının 80 olduğu bölgede 80-82 civarı ilerliyordum. Bir köprü girişinde tabelada 40 yazısı görmemle köprü çıkışı beni polisin durdurması bir oldu

Polisin her halinden radara girdiğim bas bas bağırıyordu. Bana elindeki radar cihazıyla 82 yi gösteriyordu. Polisin İngilizcesi çat pat, bizimki de mükemmel sayılmaz. Ancak cezanın 35 Euro olduğunu anlayabiliyoruz. O zamanlar Euro başını alıp gitmemiş tabi bizim içimiz rahat. Ama polis abimiz bizi sıkıntıya sokacak o cümleyi söyledi: ”Bankaya ödeyeceksiniz”.

Günlerden pazar ve artık bizim o gün Makedonya’ya giriş yapmamız gerekiyor. Cezayı ödemeden ülke değiştirirsek başımıza ne geleceğine dair hiçbir fikrimiz yok. Panik mode ON anlayacağınız Hemen uzlaşmak için çalışmaya başladık. Bankaların kapalı olduğunu, şu an Makedonya’ya gitmekte olduğumuzu belirtiyorduk (halbuki Makedonya’ya akşam geçecektik, yani yolu geri dönmemiz gerekiyordu). Polisin ısrarla yapacak bir şey yok bakışı sonrası aklımıza cezayı nakit ödemek geldi. Sonuçta yaklaşık 120 lira para, ikiye bölününce çok da bir şey etmiyor 😀 Hatta adam bunu rüşvet kabul etse de umurumuzda değil, tek derdimiz bizi bir an önce bırakması…

Polise teklif ettik etmesine ama adam nuh diyor peygamber demiyor. İlla banka diye tutturdu. Sonrasında beni yolun karşısında bulunan ekip otosuna doğru getirdi. Ehliyetimi alıp tutanak tutmaya başladı. Ben ise son dil dökmelerimi yapıyordum. O sırada yanımıza suratından daha iyi bir insan olduğu belli olan ikinci polis geldi. Bizim gaddar abiyle hararetli bir şeyler konuşuyorlardı. Sanki “Bırakalım gitsinler.” der gibiydi. Diğeri ise “Hayır, olur mu öyle şey!” kafasındaydı. Bu üçlü muhabbetin sonu ise çok şaşırtıcı bitti. Gaddar abi bana doğru anlamlı bir bakış attı ve elindeki tutanağı yırttı 😀 Bende bayram havası, iyi poliste tatlı bir gülümseme, gaddar abimizde ise moral bozukluğu…

Polisler karar değiştirmeden hızlı bir şekilde olay mahalinden ayrıldık. Merak ettiğimiz mağara gezimizi yaptık. Olay burada bitti sanıyorsanız yanılıyorsunuz Yukarıda belirttiğim gibi bunun bir de geri dönüşü var. Ya adamlar hala oradaysa? Ya tekrar bizi görürlerse?

Adrenalin bizim için tekrar had safhada. Polislerin olduğu bölgeye yaklaştığımızda hızımı 40’a kadar düşürdüm. Ve o da ne? Bizimkiler hala oradalar Ancak karşı tarafı kontrol halindeler. Biz bin bir duayla bizi görmemelerini umuyoruz. Tam atlattık derken, bizim gaddar abimiz bizim önümüzden geçmeye kalktı ve bizle göz göze geldi. O an işte benim için bir şok yaşandı, Özgün polise el salladı :O Yavaş yavaş adamın önünden geçtim ama gözüm aynada, kontrol halindeyim. Polis ilk bakışta çözemedi; ama jeton düştüğünde arkamızdan elleriyle hareket yapıyordu

Radar olayı neyse de, Özgün’ün polise el sallamasını ve polisin şok olmasını ömür boyu unutmayacağım sanırım…

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Hostelin karşısına yokuş aşağı çektiğimiz aracımıza geçtik. Arabayı çalıştırıp yola çıkmamla bir terslik olduğunu fark etmem bir oldu. Yolun ortasında durmayıp biraz daha ilerledim ve sağa çektim. Arabadan inip lastiklere baktığımızda ise az önceki heyecanımız yerini endişeye bıraktı Çünkü sağ ön lastiğin havası tamamen inmişti.

Ne yapacağımız konusunda en ufak bir fikrimiz yoktu. Yurt dışında arabayla ilk defa sorun yaşıyorduk. Günlerden cuma ve saat sabahın 8’i olmamıştı. İkimizin de lastik değiştirme tecrübesi olmamasına rağmen stepneyi takmak için bir umut bagajı açtık. İkinci şokumuzu o zaman yaşadık. Stepne bölümü bomboştu 🙂

Arabayı çektiğimiz yer bir oto-yıkamacının hemen yanıydı. Erken saatten dolayı kapalı olan işletmenin yardımcı olabilme ihtimali üzerine telefonunu aldık. Telefonunu aldık almasına ancak bizim hattımız yurt dışına açık değildi. Bir umut hostele geri dönüp olayı hostel sahibine anlattık. Telefonunu kullanarak Makedonya’daki kiralama şirketine ulaşıp durumu aktardık fakat kayda değer bir yardım alamadık. Hostelin internetini kullanarak çevredeki lastikçileri haritadan bulmaya çalıştık. Belli belirsiz sonuçlarla kendimizi yine sokaklarda bulduk.

İki kafadar Saraybosna sokaklarını adımlarken karşımıza bir polis aracı ve iki polis çıktı. O an bir umut belirdi. Çünkü polisler bizi bir lastikçiye götürebilirdi. Ama aksilikler yakamızı bırakmıyordu. Polisler tek kelime İngilizce bilmiyordu Özgün’ün beden dili anlatımı da yeterli olmayınca polislerin yanından ayrılıp ilk belirlediğimiz hedefe doğru yola koyulduk.

Yorucu bir yokuşu çıktıktan sonra ulaştığımız lastikçide de derdimizi anlatmak kolay olmadı. Uğraşlar sonucunda bizi anlasalar da yardım etme konusunda ellerinden bir şey gelmeyeceğini, arabayı oraya getirmemiz gerektiğini söylediler. Boynu bükük bir şekilde oradan da ayrıldık

Vakit ilerliyor biz bir sonuç elde edemiyorduk. İşin bir başka boyutu da daha ağzımızdan bir lokma dahi geçmemişti. Sabahları kahvaltı yapmayınca gergin olan Özgün, yemek düşünecek durumda değildi. Sadece belirsizlikten dolayı endişeliydi. Bu ruh halinde aramalarımız devam ediyordu.

Merkeze döndüğümüzde son bir seçeneğimiz daha vardı. Hosteldeyken iletişime geçtiğimiz bir abimizin önerisiyle yaklaşık 4 km uzaklıkta bir bölgeye doğru yürüyüşe geçtik. Ancak karşımıza lastikçi çıkıp çıkmayacağından emin değildik. Şans bu sefer yüzümüze güldü, 4 saatlik koşturmanın sonunda aradığımız yeri bulmuştuk. Şimdiki sorun ise arabaya nasıl ulaşacağımızdı.

Lastikçi abimiz bizi aracıyla alıp bizim arabamızın yanına gittik. Patlayan lastiğimizi alıp dükkana döndük. Lastiğimizin tamir edilmesinin ardından tekrar aracımıza götürüldük. Lastik yerine takıldıktan sonra nihayet yola çıkabildik.

Özgün’ün kahvaltı yaparak güne başlama hayali suya düşse de, öğlen 1 civarı araba içinde yediği Boşnak böreği onun bir nebze olsun kendisine gelmesini sağlamıştı

Bu arada kaybettiğimiz vakit planlarda değişikliğe gitmemize sebep oldu. Novi Sad yerine rotamızı Belgrad’a çevirdik. Uzun bir yol bizi bekliyordu…

Peki bu vakit kaybı beni Novi Sad’a gitmekten alıkoyabilir miydi???

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

1 Mayıs resmi tatilinin pazartesi gününe denk gelmesi ve benim 3 günde gezebileceğim bir ülke arayışım Lübnan gezisini gündeme getirdi. Gezilerimde her daim yanımda olan Özgün ve Bekir abinin üç gün için Lübnan’a sıcak bakmaması üzerine abim imdadıma yetişti ve beraber gitmeye karar verdik.

Uçak firması seçiminde tabii ki en ucuz fiyata sahip olan Pegasus’u tercih ettik. Ancak bu tercihimiz hava alanında yaklaşık 5 saat geçirmemiz demekti. Çünkü uçak ülkeye gece varıyordu. Karanlıkta şehir merkezine gitmektense, gün aydınlanınca şehri gezmek daha mantıklıydı. Biz de öyle yaptık ve sabah saatlerinde taksi bakmaya başladık. Daha önce okuduğum yazılarda taksicilerin çok uçuk fiyatlar istediği yazılıyordu. Bize de kapıyı 40 dolardan açtılar. Abim 20 dolarda diretiyordu. Taksiciler her ne kadar kabul etmese de orta yol bulundu ve başka bir yolcuyu da taksiye alarak 40 doları bölüştük. Neden bu kadar ayrıntıya girdiğimi sorgulayanlar için hemen açıklama yapayım; o başka bir yolcu da hikayenin kahramanlarından

Şehir merkezinde taksiden indiğimizde saat sabahın 6 sı idi. Ortalıkta askerlerden başka kimse yoktu diyebilirim. O sessiz ortamda açık renkli plaj tişörtü, elinde valiziyle yanımızda duran yolcuyla ayak üstü muhabbete girdik. Meksikalı olduğunu, arkadaşlarıyla akşam saatlerinde buluşacağını ve o zamana kadar yapacak şeyinin olmadığını söyledi. Daha biz sormadan bize katılıp katılamayacağını sordu. Biz de gün boyunca deliler gibi yürüyeceğimizi, onun için sorun değilse katılmasından memnuniyet duyacağımızı bildirdik. Ve geziye henüz başlamamışken 3. yoldaşımızı aramıza katmış olduk

Adı Jorge (kolay olsun diye George diyordu) olan bu Meksikalı kardeşimiz koca valizini çeke çeke peşimize takıldı. Biz de normal hızımızı biraz düşürerek ona uyduk. Gezimize de Downtown bölgesinden başladık. Bütün giriş – çıkışları polis / askerler tarafından kontrol altında tutulan bölgede fotoğraf çekmek de ayrı bir sorun. Yine daha önce okuduğum yazılarda polis/askerin ve resmi kuruluşların fotoğraflarını çekmenin yasak olduğu yazıyordu.

Yine de şansımı denemek adına Downtown bölgesinde izin istedim ve birkaç resmi binanın fotoğrafını çekebildim. Sabah saatlerindeki bu ziyaretimizin ardından yönümüzü Beyrut Ulusal Müzesi’ne çevirdik. Yol üstündeki bir pastanede kahvaltımızı yaptıktan sonra etrafta gördüğüm güzel mimarili binalara fotoğraf çeke çeke müzeye doğru yürüdük. İşte ne olduysa o an oldu. Mimarisini beğendiğim bir binanın fotoğrafını çekmemle, sivil birinin elini telefonumda görmem aynı saniyede gerçekleşti :). “Ne yapıyorsun?”, “Fotoğrafları hemen sileceksin!” gibi cümleler duyuyorduk. Ne olduğuna anlam verememekle beraber “Tamam, sileceğim” desem de karşı caddede bina önünde nöbet tutan askerlerin yanına götürülmekten kurtulamadık. Hemen pasaportlarımız istendi ve içeriye haber uçuruldu. Bizde şaşkın, karşı tarafta gergin bir hava hakimdi. Çok geçmeden halinden daha kıdemli olduğu belli olan bir asker geldi. Aynı diğerleri gibi fotoğraf çekmenin yasak olduğundan bahsediyordu. Yasağı bilmediğimizi (binanın resmi olduğunu fark etmedim ), fotoğrafı silebileceğimizi bu abimize de söylesek de, bu abimiz diğerlerine göre daha sert mizaçlıydı. Üçümüzü de binanın içine aldılar. Jorge nin valizi, bizim de sırt çantalarımız incelendikten sonra bir asker ve bu kıdemli abimizin bulunduğu küçük bir odaya götürüldük. Abimiz hâlâ kendi kendine bu işin yasak olduğunu sayıklıyordu. Bizden ise çıt çıkmıyordu. Benim telefonum ve pasaportlarımız onların elindeydi. Kimse bizimle konuşmuyordu. Öylece odada oturuyorduk. Odaya sürekli sivil ve askeri kıyafetli insanlar girip çıkıyor, bize bakmıyorlardı bile Jorge’ye dönerek kusura bakmamasını söylediğimde adamın rahatlığı yüzünden okunuyordu. Bana cevabı ise “Part of show (Şovun parçası)” oldu. Adam sanki sürekli böyle şeyler yaşıyor Abim de rahatlatıcı sözler söylüyordu: “En fazla olay konsolosluğa gider, sıkıntı olmaz.”

Zaman geçiyor, odadaki bekleyişimiz sürüyordu. Yaklaşık yarım saat sonra bulunduğumuz küçük odadan alınıp, kıdemli abimiz eşliğinde başka bir odaya götürüldük. Burada ise esmer tenli, genç, yakışıklı ve sivil giyimli biri duruyordu. Kendisinin ve çevredekilerin hâl ve hareketlerinden oranın komutanı olduğu belliydi. Ancak komutanın ne mizacı sertti, ne de konuşma tarzı. Ortamda ılıman bir hava vardı. Derken pasaportlarımız odaya geldi ve inceleme başladı. Üstün körü pasaportlar kontrol edilirken Jorge nin pasaportunda bir detay komutanın dikkatini çekti.  Jorge’nin bir diğer ismi de “Farah” tı. Meğer adamın dedesi Lübnanlı’ymış Her ne kadar Jorge’nin ailesinden kimse ülkede olmasa da Lübnan’la alakalı bir durumun bulunması bizim için bir artıydı. Sonra sıra bize geçti. Komutan (Adı Hady imiş) Türkiye’de hangi ilde kaldığımızı sordu. Trabzon deyince bir anlam veremedi ancak ağzındaki baklayı sonradan çıkardı. Bizim eleman kıyafet alışverişi için 8-9 kere İstanbul’da bulunmuş. Adam İstanbul aşığı çıktı Ve iyice rahatlamamızı sağlayan o sözcükler çıktı ağzından:”Çay? Kahve?”

Jorge kahvesini, biz de çaylarımızı içerken sürekli odaya girip komutanı tek yanaktan öpen kişiler dikkatimizi çekmeye başlamıştı. En sonunda pastayı da görünce komutan, bugünün doğum günü olduğunu söyledi. Sanki bütün tesadüfler bizi buluyordu Artık odada 4 arkadaş oturuyor gibiydik. Ama sorun hâlâ çözüme kavuşturulmamıştı. İçeriye alınmamıza sebep olan fotoğraf telefonumda duruyordu. Benden silmemi rica etti, ben silerken de bayraklı binaların ve askerlerin fotoğraflarını çekmemem konusunda tavsiyede bulundu. Bu sırada telefonumdaki diğer fotoğraflara bakmayı da ihmal etmedi Downtown bölgesinde çekmiş olduğum resmi bir binanın fotoğrafını fark etti ve bunun da yasak olduğunu söyledi. Ben izin alarak çektiğimi söyleyince şaşırdı, fotoğrafı sildirmedi Endişeli, tedirgin bir şekilde girdiğimiz binadan güle oynaya çıktık

Daha ülkeyi gezmeye başladıktan 3 saat sonra yaşadığımız bu olay bize güzel bir ders oldu. Bayrak gördüğümüz yerlerde sürekli abimin uyarılarına maruz kaldım :). Ama çok şükür sıkıntısız bir şekilde geziyi tamamladık.

Bize gün boyu valiziyle eşlik eden Meksikalı arkadaşımız Jorge ise günümüze ayrı bir eğlence katmış oldu. Meksika’ya yolum düşerse onun kapısını çalmayı düşünüyorum (Muhtemelen bizi görmek istemeyecektir ).

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel