Yağmur, sel suları ve rüzgarın yapıyı aşındırmasıyla oluşan peri bacaları ülkemizde en çok Kapadokya bölgesinde meşhur. Bu yüzden de peri bacaları denilince sanki sadece Kapadokya’da varmış gibi düşünülür. Ancak ülkemiz peri bacaları yönünden oldukça zengin. Farklı bölgelerde o kadar çok var ki, duydukça gördükçe şaşırmamak elde değil. Örneğin benim görüp hayran olduğum iki örnek; Erzurum Narman ve Manisa Kula’daki peri bacaları (Kuladokya).

Şavşat’taki peri bacalarına eşimle Artvin için plan yaparken denk geldik. İlk defa gördüğüm bu oluşumu yerinde görmemiz lazımdı. Hemen nerede olduğu ve nasıl gidileceği hakkında araştırmalara başladım. Çok bilgiye ulaşamadığım için de bu yazıyı yazmaya karar verdim

Şavşat Peri Bacaları Nerede?

Peri bacaları, Artvin’in Şavşat ilçesi sınırlarındaki Karagöl’e oldukça yakın konumda bulunuyor. Google Haritalar üzerindeki konumu doğru. Ancak yol tarifi aldığınızda sizi yanlış yönlendirecektir. O yüzden sizlere ayrıntılı anlatmaya çalışacağım.

Şavşat Peri Bacaları’na Nasıl Gidilir?

Öncelikle aracınızın altının yüksek olmasına çok da gerek olmadığını söyleyeyim. Sadece eğer altı alçak bir araca sahipseniz daha çok yürümeniz gerekebilir Onu da doğa yürüyüşü olarak kabul edersiniz.

Gelelim yol tarifine…Peri bacaları için sapacağımız yol Veliköy – Karagöl rotası üzerinde kalıyor. Haritadan kolayca bulabilmeniz için koordinatları vereyim: 41°17’58.5″N 42°27’59.0″E

Bölgeye geldiğinizde doğru konumda olup olmadığınızı teyit etmek için iki şeye bakmak gerekiyor. Birincisi Meşeli Köyüne Hoşgeldiniz (Baktığınız yere göre Güle Güle de yazabilir )tabelası, ikincisi de “Peri Bacaları 1.5 km” yazan yol ayrımı tabelası.

Yol ayrımından sapıp devam ediyoruz. Yol stabilize ancak çok kötü değil. Belli bir noktaya kadar aracınızın durumuna göre gidebilirsiniz. Bazı yerler çamurlaşmış ise çimen üzerinden geçip devam edebilirsiniz, lastik izlerini göreceksiniz. “Yok, ben risk alamam” derseniz de aracınızı bulunduğunuz yere bırakıp doğa yürüyüşüne başlayabilirsiniz.

Yaklaşık 1 kilometre sonra yol ikiye ayrılacak. Burada solu tercih etmeniz gerekiyor. Sağınızda bataklık tarzı bir geniş alan göreceksiniz. İşte orası Çil Gölü. Göl adına bir şey göremeseniz de öyle

Çil Gölü etrafında devam ederken karşınıza bir yol ayrımı daha gelecek. Tekrar solu seçiyoruz. Artık araç yolu bitti. Çok kısa patika yolu sonunda o eşsiz manzara bizi bekliyor olacak.

Patika yoldan ilerken de bir ayrımla karşılaşacaksınız. Burada çok küçük bir tabela konulmuş. Yine solu tercih ediyoruz

Şavşat Peri Bacaları

Güzel bir doğa yürüyüşü sonrası işte o güzellik… Küçük bir alanda olsa da gitmeye görmeye değer. Karşı köylerin görüntüsü de ayrıca huzur verici.

Ancak burası oldukça tehlikeli. Bölgede gezerken çok dikkatli olmak gerekiyor. Herhangi bir koruma önlemi olmadığı için peri bacalarını göreyim derken bir kaza yaşamayın. O yüzden de kenarlara çok yaklaşmamanızı öneririm.

Unutmadan eklemem gerekiyor. Van Başkale’deki Vanadokya, Kütahya Simav’daki Peri Vadi, Çankırı Sakaeli Gelincik Kayası gibi birçok yerde benim henüz görmediğim diğer peri bacaları bulunmakta. Başka bilmediklerimiz varsa lütfen ekleyin Bakalım diğer peri bacalarını görmek nasip olur mu? Olursa ne zaman…

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Taşlıyatak Yaylası’nı ilk defa geçtiğimiz yıl internette gezinirken gördüm. Bir gölet ve çevresinde sonbaharın etkisiyle oluşan rengarenk ağaçlar beni kandırmaya yetti Hemen araştırmaya ve uygun zamanı kollamaya başladım.

Geçtiğimiz sene müsait bir ortam oluşmayınca gezi bu sonbahara kaldı. Lise arkadaşlarımı da geziye ikna edince yaylaya gitmek kaçınılmaz oldu.

Taşlıyatak Yaylası Nerede?

Trabzon’un Vakfıkebir ilçesi sınırları içerisinde yer alan yayla, merkeze yaklaşık 50 kilometre uzaklıkta bulunuyor. Şehrin en ünlü yaylarından biri olan Hıdırnebi’ye 15 kilometre mesafede. Yayla 1450 metre rakıma sahip.

Taşlıyatak Yaylası’na Nasıl Gidilir?

Yaylaya ulaşım için yukarıdaki fotoğrafta görüldüğü üzere 3 yol bulunmakta. Bizim tercihimiz uzunluk ve süre anlamında en kısa yol olan Hıdırnebi yoluydu. Zaten Hıdırnebi’ye kadar yolun güzel olduğunu biliyorduk. Kalan 15 kilometre ise tahmin ettiğimiz gibi stabilize idi.

Burada en önemli nokta, yaylaya ulaşım için tercih edilecek araç. Altı yüksek bir araçla gitmenizi tavsiye ederim. Yolun bazı kısımlarında bunu hissediyorsunuz. Navigasyon zaman zaman yolu kaybedebiliyor, panik yapmayın

Gittiğimiz gölün tam koordinatları ise şöyle: 40°55’57.8″N 39°21’54.9″E

Taşlıyatak Yaylası

Göle ulaştığımızda hafif sisli bir manzara bizi karşıladı. Buraya gelmeme sebep olan fotoğraftaki sonbaharın güzelliği yeni yeni oluşmaya başlamıştı. Yakaladığımız görüntü de beni oldukça memnun etmeye yetti.

Hemen çevreyi keşfetmeye başladık. Gölün kenarından bir bölümünü yürümek mümkün. Karşı tarafa doğru geçerken iki gençle karşılaştık. Onlar Eylül ayında sonbahar renklerinin daha güzel olduğunu söylediler. Açıkçası bana pek mantıklı gelmedi Kasım ayının ilk iki haftası bence daha uygun duruyor.  

Arkadaşlarımın aklında göl kenarında semaverde çay yapmak vardı. Bunun için malzemelerimiz de hazırdı. Tam çayı hazırladık, içmeye başladık derken yağmur yağmaya başladı. Biraz ıslansak da çaylarımızı içmeyi başardık

Dönüş yolunda benim aklımda kalan bir yer daha vardı. Üç kere gitmiş olmama rağmen Balıklı Yaylası’nı sonbahar vaktinde görmemiştim. Yolumuzdan sadece 3.5 kilometre kadar sapacak olmamız sebebiyle ekibe teklifimi sundum. Kabul edilince kendimizi yaylada bulduk.

Balıklı Yaylası’nda Taşlıyatak gibi bir göl bulunuyor. Hıdırnebi’ye yakınlığı ve yolunun nispeten iyi olması sebebiyle daha çok duyulmuş bir yer. Göl ise çok güzel

Gölü de hızlıca fotoğrafladıktan sonra dönüşe geçtik. Yolumuzdan sapmamız gerektiğinden bahsetmiştim ama göl kenarına geldiğimizde Trabzon tabelasını görünce geri dönmeyerek bu yolu kullanmaya karar verdik. Yol gayet iyiydi.

Acıkan karınlarımızı Akçaabat köftesi ile doyurduktan sonra Trabzonspor – Fenerbahçe maçına gittik. Aldığımız 3-1 galibiyet sonrası kendimizi Hamsiköy sütlacı ile ödüllendirerek bu güzel günü noktaladık.

Dip Not: Her ne kadar zorla gelmiş olsalar da gezi ekibindeki dostlarıma teşekkür ederim.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Şebinkarahisar Meryemana Manastırı Nerede?

Meryemana Manastırı Giresun’un Şebinkarahisar ilçesi sınırlarında yer alıyor. İlçenin 11 kilometre doğusundaki manastır, Sarıyer Köyü Kayadibi Mahallesinde bulunuyor.

Şebinkarahisar Meryemana Manastırı Giriş Ücreti

Manastır 2014 yılında Ören Yeri ilan edilmiş. Buna göre de turizme kazandırma çalışmaları başlamış. Ancak şu an manastıra bir giriş ücreti bulunmuyor. Her gün ziyaret edilebilir. Görevli birine de rastlamadık.

Şebinkarahisar Meryemana Manastırı

Meryemana Manastırı’nın tarihi Orta Çağ dönemine dayanıyor. 481 – 490 yıllarında kurulduğu tahmin edilen manastır 19. yüzyılda yanarak büyük tahribata uğramış ve yenilenmiş. Burası, Hıristiyanlar için önemi büyük tarihi bir manastır olarak kabul ediliyor.

Manastırın yolu oldukça dik ve bu yolu yürümek bir hayli yorucu. Yürümenin yanında yaklaşık 250 merdiven de çıkmak gerekiyor. Merdivenler bittiğinde güzel bir manzara sizi bekliyor olacak.

Manastırın bir giriş kapısı bulunuyor. Biz gittiğimizde açıktı. Ne zaman kapalı olduğunu açıkçası bilmiyorum. Sürpriz yaşamamak adına gelmeden önce İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü aranabilir.

Manastırın içi yakın zamanda restore edilmiş. Orijinal halinden geriye bir şey kaldığını söylemem çok mümkün değil. Hemen girişte sağda bir çeşme yer alıyor.

Yapının orijinali 4 katlı. Dördüncü katında kilise bulunuyor. Diğer katlarda salon, mutfak, dershane, yatakhane gibi odalar bulunmaktaymış. Burası için “Sümela Manastırı’ndan sonraki en büyük doğal ve oyma manastırı” deniyor.

Manastırdan ilçe merkezine gelmeden önce ilçeye 15 kilometre uzaklıktaki Çağlayan Köyü’ndeki şelaleye bakalım dedik. Açıkçası Temmuz ayında gittiğimiz için şelale adına pek bir beklentimiz yoktu. Çağlayan Köyü girişine geldiğimizde bir yapıyla karşılaştık. Üzerinde şelalenin 1 km aşağıdaki maden girişinde olduğu yazıyordu.

Bir kilometre uzaklıktaki madene vardığımızda yol iyice bozulmaya başlamıştı. Yine de vazgeçmeyip yolun sonuna kadar gittik. Başarmıştık, yeri bulmuştuk. Ancak şelale ortalıkta yoktu 😀 Şelalenin en güzel zamanlarının Nisan – Mayıs ayları olduğunu tahmin ediyorum.

Artık ilçe merkezindeyiz. İlk hedefimiz Hacı Kayası olarak bilinen tepe üzerindeki Şebinkarahisar Kalesi. Kimler tarafından ve ne zaman inşa edildiği belli olmayan kalenin milattan öncesi döneme ait olduğu tahmin ediliyor. Ulaşımı biraz zorlu (15 dakika yürüyüş), hele ki manastırdan sonra eziyet gibi geldi

Kale kaderine terk edilmiş durumda. Etrafta pislik, surlarda yazılar görebilirsiniz. Herhangi bir güvenlik ya da görevli bulunmuyor. Kalenin en tepesine kadar çıkabiliyorsunuz. Ancak merdivenler güvenilir değil. Oldukça dikkatli olmak gerekiyor. Her şeye rağmen kaleden güzel bir ilçe manzarası görmek için gidilebilir.

Kale dönüşünde 17. yüzyıl eseri Taşhanlar’ı görelim istedim. Netten gördüğüm kadarıyla harabe durumda birkaç duvarın kaldığı bir yapı görecektik. Ancak öyle olmadı. Taşhanlar restore haldeydi. İlk görüşte doğru yerde olduğumu dahi anlamakta zorluk çektim, restorasyon çok hoşuma gitmedi açıkçası. Umarım son hali güzel olur.

Şebinkarahisar’ı geride bırakmadan önce Atatürk Evi’ne de uğradık. Merkezde yer alan ev 1924 yılında Atatürk’ün Şebinkarahisar ziyaretinde kaldığı bina. Günümüzde müze olarak kullanılıyor. Bina içinde ziyaret döneminden kalma bazı eşyalar ve yöresel etnografik bazı eserler sergilenmekte. Giriş ücretsiz ve her gün ziyarete açık.

Eğer Şebinkarahisar’a Dereli yolu üzerinden geliyorsanız görebileceğiniz çok güzel yerler bulunuyor. Geliş – gidiş yollarını farklı kullanarak Kümbet Yaylası, Kuzalan Şelalesi ve Mavi Göl’ü görebilirsiniz.

Mavi Göl için bir uyarı: Hafta sonları oldukça kalabalık olabiliyor. Hafta içi ya da erken saatlerde gitmekte fayda var.

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Giresun Gezilecek Yerler
Giresun’da gezilecek yerler il sınırlarına dağılmış durumda. Merkezde gezilecek yerler birbirine yürüme mesafesindeyken, merkezin dışındakilere ulaşım biraz uğraştırıcı olabilir.

Giresun Kalesi: Ne zaman yapıldığı tam olarak bilinmese de, M.Ö. 2. yüzyıla tarihleniyor. Şehre hakim bir tepede yer alıyor. Farklı açılardan Giresun ve ada manzarasına sahip. Kale için yerel halk ve turistlerin yorumları pek iç açıcı değil. Çoğunlukla bakımsızlıktan yakınıyorlar. Benim ziyaretimde gözüme çarpan bir şey olmadı. Kaleye giriş ücreti bulunmuyor.

Tarihi Evler: Zeytinlik Mahallesinde bulunan tarihi evler 19. yüzyıldan kalma. Bölgede tescilli 80 ev bulunmakta. Büyük bir çoğunluğu restore edilmiş, bazılarının ise restorasyonu devam etmekte. Restorasyon yapılan evlerin girişine evlerin hangi tarihte kim tarafından yapıldığı, kime satıldığı, kimlerin yaşadığı gibi bilgiler yerleştirilmiş. Tarihi evlerden bazılarını ziyaret etmek mümkün.

Gazi Caddesi: Giresun’un en işlek caddesi. Meydandan başlayıp hafif yokuş bir şekilde yukarı devam ediyor. Sadece yaya trafiğine açık.

Giresun Müzesi: Öncelikle müze binasından başlamak lazım. Çünkü 250 yıllık tarihi Gogora Kilisesi müze binası olarak hizmet vermekte. 1924 yılına kadar kilise olarak kullanılan yapı, 1948-1967 yılları arasında cezaevi olarak kullanılmış. Müze olarak 1988 yılında faaliyete geçmiş.

Müzenin içinde etnografik ve birçok döneme ait arkeolojik eserler sergilenmekte. Kubbe içindeki İsa tasviri görülmeye değer. Benim en çok ilgi çeken ise mahzen kısmı oldu. Giriş ücretsiz.

Eski Katolik Kilisesi (Çocuk Kütüphanesi): Gotik mimaride inşa edilen kilise, 19. yüzyıl eserlerinden (bazı kaynaklarda 1912 deniyor). Kilise binası 1967’den beri çocuk kütüphanesi olarak hizmet vermekte.

Kapu Cami: Kale girişine inşa edildiği için halk arasında “Kapu Cami” olarak anılan yapı, 1461 yılına tarihlense de yıkılıp tekrar inşası 1896 yılında olmuş. Kesme taştan inşa edilen cami, kare planda ve tek kubbeye sahip. Korunması gerekli Kültür Varlığı olarak tescillenip koruma altına alınan eserlerden.

Hacı Miktad Cami: Meydanda bulunan cami, ilk olarak 1661 yılında Hacı Miktad tarafından inşa edilmiş. Şimdiki cami 19. yüzyılın sonlarında eski caminin yerine yapılmış. Bahçe kapısında Cumhuriyet döneminde yaptırılmış bir taç kapı bulunmakta.

Kale Cami: Tek kubbeli ve kare planlı cami, son dönem Osmanlı mimarisinin en güzel örneklerinden. Kesme taştan yapılan cami 1911 yılında inşa edilmiş. Cami içinde ve dışında barok tarzında işlemeler ve süslemeler bulunmakta. Kültür Varlığı olarak tescillenen eserlerden.

Seyid Vakkas Türbesi: Seyyid Vakkas (Sa’d İbni Vakkas) Fatih Sultan Mehmet’in askerlerinden. Giresun’un fethi öncesinde şehre gelip Hristiyanların arasına sızmaya çalışmış, bu sırada fark edilince direnmiş ve savaşarak bugünkü türbesinin bulunduğu yere kadar gelebilmiş. Önceleri ahşap olan ziyaretgahının yerine kümbet tarzı türbe inşa edilmiş.

Giresun Adası: Karadeniz’de ada yok sanıyorsanız, yanılıyorsunuz. Karadeniz’de onlarca ada bulunmakta. Türkiye’ye bağlı ise iki tane. Giresun adası bunlardan biri (diğeri Kefken Adası). Antik Çağda ve Orta Çağ dönemlerinde yerleşimin olduğu adada sur, kilise, şapel ve sarnıç kalıntıları bulunmakta. Adaya limandan giden tekne turu ile ulaşım mümkün.

Biraz da şehir merkezinden ayrılalım…

Uluburun Plajı: Espiye ile Keşap ilçeleri arasında, Değirmenağzı mevkiinde bulunan plaj, Giresun’un en güzel plajlarından. Kamp için ideal yerlerden.

Deliklitaş Plajı: Görele ilçesinde bulunan plaj, adından anlaşılacağı üzere Deliklitaş’ı ile meşhur. Deniz suyunun aşındırması ve diğer doğa olayları sebebiyle kayanın delinmesiyle oluşan Deliklitaş ilginç bir görünüm oluşturmakta.

Andoz Kalesi: Espiye ilçesinde yer alan kale, denize ve vadiye hakim bir tepe üzerine kurulmuş. Yapım yılı olarak M. Ö. 1300’lü yıllar olabileceği tahmin ediliyor.

Eynesil Yeşil Cami: Dışarıdan tarihi bir cami gibi gözükse de, aslında inşasına 1987 yılında başlanmış. Selçuklu ve Osmanlı mimarisi ile inşa edilen caminin yapımı tam olarak bitmese de 2012 yılında ibadete açılmış.
Caminin ilgi çeken batı kapısı, Sivas Divriği Ulu Cami’nin kuzey kapısı 5’te 4 oranında küçültülerek inşa edilmiş. El işçiliği görülmeye değer. Caminin içerisinde Selçuklu örneği mihrap yer alıyor.

Tirebolu Kalesi: Diğer adı Saint-Jean Kalesi. Dik merdivenlerle kaleye ulaşılmakta. Kale biraz bakımsız kalmış, içinde küçük bir kafe var.

Bu arada Tirebolu adı Tripolis yani üç şehirden (üç kale) gelmekte. Bedrama – Andoz ve Tirebolu Kalesi. Kale güzel bir sahil manzarasına sahip. Giriş ücretsiz.

Bedrama Kalesi: Tirebolu ilçesine bağlı Örenkaya köyü sınırları bulunan kale, tahmini olarak Orta Çağ döneminden kalma bir gözetleme kalesi. Harşit Vadisi’ne ve deniz kıyısına hâkim bir tepe üzerine kurulmuş.

Yolunun son kısmı iyi değil. Kaleye ulaşabilmek için bir süre patika yoldan yürümek gerekiyor. Pek de tekin olmayan merdivenlerden kaleye çıkılıyor. Kaleden geriye neredeyse hiçbir şey kalmamış, ancak manzarası güzel (bir tarafı güzel, diğer tarafta iş makinalarının olduğu kötü bir manzara var).

Doğankent Şelalesi (Çatalağaç Şelalesi): İsmini aldığı Doğankent ilçesine 6 kilometre uzaklıkta. Güvenlik Tüneli’ni geçtiğinizde solunuzda kalıyor. Yaklaşık 20 metreden dökülen şelale, virajlı yollar sonrası güzel bir dinlenme yeri. Buraya kadar gelmişken Gümüşhane sınırlarında yer Örümcek Ormanları Tabiat Parkı’nı da ziyaret edin derim.

Sis Dağı: Trabzon – Giresun sınırında yer alan yayla, çise ve sisin bolca eşlik etmesiyle ünlü. Aksine biz gittiğimizde bol güneşli bir hava vardı. Yaylada minik bir şelale ve onun oluşturduğu gölet (Sandık Gölü) bulunmakta. Yazısı için tıklayın.

Görele tarafından gelenler için bir de önerim var. Kısmen yol üstünde kalan ve 750 metre patika yürüyüşü ile ulaşılan  Paşaca Şelalesi’ni görün

Yedideğirmenler Tabiat Parkı: Bağlı bulunduğu ilçe olan Espiye’ye 28 kilometre uzaklıktaki tabiat parkı, adını köylülerin hala kullandığı 250 – 300 yıllık değirmenlerden almakta. Yedi değirmenin altısı günümüzde kullanılabilir halde. Değirmenlerin yanında şelaleler, mağaralar, asırlık armut ağaçları ve obruk gibi doğal güzellikler tabiat parkının önemini artırıyor. Tabiat parkı, 45 farklı familyaya ait 97 bitki türüne ve 154 omurgalı hayvan türüne ev sahipliği yapmakta. Yazısı için tıklayın.

Kuzalan Şelalesi: Giresun Dereli ilçesine 20, şehir merkezine ise yaklaşık 50 kilometre uzaklıkta bulunan şelale, Giresun – Şebinkarahisar yolu üzerinde bulunuyor. Bu yolu kullanırken şelaleyi görmemeniz mümkün değil. Yaklaşık 20 metre yükseklikten akan şelale güzel bir manzara oluşturmakta. Yazısı için tıklayın.

Mavi Göl: Kuzalan Şelalesi’ne bir kilometre uzaklıkta. Efsane bir renk, muhteşem bir güzellik. Gölü ilk gördüğümde o kadar etkilenmiştim ki anlatamam. İçinde yüzmek ise ayrı bir keyifti. Popüler olmadan keşfetmek işe yaradı. Günümüzde potansiyeli anlaşıldığından iyice turizme açıldı. Giresun gezisinde kesinlikle görülmesi gereken yerlerden. Yazısı için tıklayın.

Kümbet Yaylası: Kuzalan Şelalesi ve Mavi Göl’ü gördüyseniz artık Giresun’un en meşhur yaylasına geçebiliriz. Yaz – kış turistlerin ilgi odağı olan yayla 1640 rakımda bulunuyor. Yollarının düzgünlüğü, alt yapı hizmetlerinin tam olması sebebiyle, piknik ve kamp için de tercih edilmekte. Yazısı için tıklayın.

Kök Ev: Aslında burası yemek yeri, ancak biz doğası için gittik. Yeşilin içinde, ırmak sesinin huzur verdiği bir yer. Yemek zorunda değilsiniz, ziyaret edip dönebilirsiniz. Zaten işletme için çok da güzel şeyler söylenmiyor

Şehir sınırlarında bazı gitmediğim yerler de bulunuyor. Onları da aşağıda belirttim.

Meryem Ana Manastırı: Trabzon’daki Sümela Manastırı’na benzetilen yapı, tıpkı onun gibi sarp kayalık oyularak yapılmış. Sümela kadar ihtişamlı gözükmese de yolunuz Şebinkarahisar ilçesine düşerse ziyaret edilebilir. Buralara kadar gelmişken Taşhanlar ve Çağlayan Köyü Şelalesi‘ni de görün derim.

Ezedin Köprüsü: Bulancak merkezine 20 kilometre uzaklıktaki köprü Aksu Çayı üzerine inşa edilmiş. Ne zaman yapıldığı belli olmayan köprünün yapımında moloz taş, kesme taş ve kaba yonu taş kullanılmış.
Giresun’da Yemek

Espiye Park Pide: Karadeniz’de neredeyse her il kendi pidesinin güzelliğinden bahseder. Her ilin pidesinin de kendine has özellikleri bulunmakta. Espiye’nin ince hamurlu uzun pidesi de bunlardan bir tanesi. Oldukça lezzetli olduğunu söyleyebilirim.

Giresun haritamı da buraya bırakıyorum 

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Şalmata Şelalesi

Şalmata Şelalesi adı çok duyulmamış şelalelerden biri. Sahil yolundan yaklaşık  15 kilometre güneyde yer alıyor. Konum olarak ise Of’un Darılı ve Bayırca Köyleri arasında bulunmakta. Yolu gayet iyi. Hemen aşağıda haritadaki yerini koyuyorum. Yakınlarında bir doğa harikası olan, aynı isimli bir başka şelale daha mevcut. Yolunuz bu tarafa düşerse ikisini de görmeniz tavsiyemdir.

Şelaleye vardığımızda arabadan indik ve yolun solundaki merdivenlerden aşağı indik. Açıkçası şelale o kadar farklı görünüyordu ki Karadeniz bölgesinde böyle bir şelale var deseler inanmazdım. Bana Antalya’da gördüğüm şelaleleri hatırlattı. Suyun rengi bir harikaydı. Şelalenin başladığı ve bittiği noktalara yürüyerek ulaşabiliyorsunuz. Ayrıca suyu sevenler için şelalenin başlangıç noktasından atlayış yaparak yüzebildiğiniz bilgisini de verelim. Bizim yolumuz uzun ve bizi bekleyen 5 şelale daha olduğu için fotoğraflayarak ayrılmamız gerekti.

Cimil Şelalesi

Şalmata Şelalesi’nden sonra İkizdere’ye giden ana yola indik. Önce İkizdere ardından da kaplıcasıyla meşhur Ridos bölgesine geldik. Burada 5-10 dakika mola verdikten sonra hiç sapmadan yola devam ettik. Ridos’ta çalışan personele “Burada şelaleler varmış. Nerede olduklarını bize tarif edebilir misiniz?” diye sorduğumuzda “Burada şelale yok ki, olsa biz bilirdik.” yanıtını aldık. Onlara aldırış etmeden yolumuza devam ettik; çünkü biz buralarda bir yerlerde şelale olduğuna emindik

Ridos’tan Cimil Yaylası istikametinde devam ederken 14. kilometrede Cimil Şelalesi’ni gördük. Yolun son 7 kilometresi stabilizeydi. Şelale ise muazzamdı. Metrelerce yükseklikten aşağıya süzülürken öyle heybetli duruyordu ki… Şelaleyi gören herkes istisnasız aracını kenara park edip şelaleyi seyrediyor ve kadraja alıyordu. Bazılarıysa kenarında piknik yapıyordu. Bizler de şelalenin döküldüğü yere gitmek pek mümkün olmadığı için uzaktan fotoğraflayıp Hostaval Şelalesi’ne gitmek üzere geldiğimiz yolu geri döndük.

Hostaval Şelalesi

Geri dönüş yolunda Cimil Şelalesi’nden yaklaşık 4 km, Ridos’tan 10 km uzaklıkta bulunan Hostaval Şelalesi bize göz kırptı. Hemen şelalenin döküldüğü noktaya giderek, ayaklarımızı suya soktuk. Tahmin edeceğiniz üzere su buz gibiydi Bunun dışında farklı bir aktivite olarak gezi ekibimizin ben hariç diğer üyeleri kayalara tırmanarak poz verdi. Giderseniz tırmanmak size kalmış; benim için biraz riskli, kendime tavsiye etmiyorum

Faso Şelalesi

Yine geri dönüş yolunda Cimil Şelalaesi’nden yaklaşık 10 km, Ridos’tan 4 km uzaklıkta bulunan Faso Şelalesi’ni bulmak için aracımızı yolun kenarına park ettik. Aşağıdaki fotoğrafta gördüğünüz köprüden yolun karşısına geçtik. Patikada yürümeye ve yer yer tırmanmaya başladık. Dereyi takip ettik.

Dere kenarında ilerlerken patika yolun bittiğini fark ettik ve ardından dereyi karşıya geçtik. Herkes ağaç kütüğünün üstünde cambaz misali yürüyerek karşıya geçerken ben dizimdeki problemden dolayı derenin içinde yürüyerek ve ıslanarak geçmek zorunda kaldım. Bu sırada da dondum; ama önemli değil, işin ucunda şelale var

Dere boyunca daha önce sizlerle de paylaştığımız Canik Şelalesi’ne (tıklayın) giderken yaşadıklarımızı aratmayan zorluklar yaşadık, kayalara tırmandık ve sonunda Faso Şelalesi’ne ulaştık. Gezmek güzel şey’in burada yüzme deneyimi oldu. Bizler de şelalenin fotoğrafını çekip ayrıldık.

Gezide Yemek Molası

Faso Şelalesi’nin patika yollarında canımız çıktıktan sonra geziye mola vermeye karar verdik ve İkizdere merkeze gelerek burada pilav üstü döner yedik. Burada arkadaşlarımın “Ardahan nasıl gidiyor?” sorusuyla birlikte Ardahan’da yaşadığım talihsiz olaylar serisini arkadaşlarıma anlatmaya başladım. Sonra bir baktım ki ben konuşurken herkes yemeğini bitirmiş, ben daha dönerin yarısındayım. Fark etmeden rehin almışım onları. Haklarını helal etsinler

Manle Şelalesi

Dönerlerimizi yedikten sonra yine İkizdere merkezde bulunan Manle Şelalesi’ne gittik. Aslında bu şelale tek bir şelale değil şelale kompleksi Manle 1 ve Manle 2 var; hatta aramızda kalsın bence Manle 3 de var Manle 1 Şelalesi bir kez kırılmaya uğradığı için sanki 2 tane ayrı ayrı şelale varmış gibi gözüküyor. Bu yüzden benim için şelale sayısı 3 Manle 2’yi görmek için de Manle 1’e gitmeden ayrılan şelaleyi karşıya geçmeyi gerektiren patikadan devam etmek gerekiyor.

Gürdere Şelalesi

Manle’den ayrıldıktan sonra İkizdere’den Trabzon – Rize karayoluna yani sahile inerken hemen anayol üzerinde tabelasını gördüğümüz Gürdere Şelalesi için sağ taraftaki tali yola ayrıldık. Burada yol boyunca Gürdere Şelalesi’ne kaç km hatta kaç metre kaldığını gösteren tabelaları takip ederek aşağıdaki fotoğrafta yer alan tabelaya kadar devam ettik. Bu tabela sonuncu tabelaydı ve artık dik yamaçlı tehlikeli patikada yürüme zamanı gelmişti.

Tabelanın gösterdiği şekilde bahçeye indik ve sola doğru devam ettik. Epeyce yol almış olsak da patikanın sonunda bir şelale göremedik; çünkü patikanın sonu pek de bir özelliği olmayan su değirmenine çıkıyordu. Bu sırada bir yandan da sosyal medyadan şelalenin fotoğraflarını kontrol ediyoruz tabii. Ancak baktığımızla gördüğümüz şey aynı değildi. Şelale nerede diye etrafa bakındıktan sonra yolu geri yürüyerek şelale keşfi yapmaya karar verdik.

Patikayı geri yürürken yolun solunda dereye doğru inen çok dik bir yamaçta patika diyemeyeceğimiz bir yol gördük ve buradan devam etme kararı aldık. Benim için epey zor olsa da el birliğiyle buradan aşağı inmeyi başardık ve şelaleyi gördük. Ancak çok ciddiyim; acayip zor bir yol.

İnerken nasıl zorlandıysak, çıkarken de bir o kadar zorlandık. Hem yokuş çok dikti hem de gezinin sonu olduğu için yorgunduk. Ama değdi mi değdi Bana bıraksalardı, o yorgunluğun üstüne Gürdere köyüne varmadan önce tabelalarını gördüğümüz başka şelalere de giderdik de o kadar abartmayalım dedik

Teşekkür

Gezmeye çok ihtiyacım olduğum şu günlerde beni de gezi ekibine dahil eden arkadaşlarıma çok teşekkür ederim.

Not: Bu ekip ilk defa bir gezide uğursuzluk yaşamadı. Özellikle belirtmek istedim

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Milli Parklar Genel Müdürlüğü tarafından 1998 yılında “tabiat parkı” ilan edilen Örümcek Ormanları, 2 bin 640 dekara yayılmış uzun ladin ve göknar ağaçları ve gürül gürül akan Çağlayandibi Şelalesi ile ziyaretçilerine görsel bir şölen sunmakta. Konum olarak ters bir yerde kaldığı ve çok reklamı yapılmadığı için tabiat parkını rahat bir şekilde gezebilirsiniz.

Dip Not: “Örümcek” adı, tabiat parkı sınırlarında çok fazla örümcek bulunmasından dolayı konmuş.

Örümcek Ormanları Tabiat Parkı

Örümcek Ormanları Tabiat Parkı Nerede?

Gümüşhane iline bağlı tabiat parkı, şehir merkezine yaklaşık 60 kilometre uzaklıkta bulunuyor. Gümüşhane’nin Kürtün ilçesinin Giresun yolu çıkışında bulunan park, güneybatı istikametinde geniş bir alana sahip.

Örümcek Ormanları Tabiat Parkı’na Nasıl Gidilir?

Tabiat parkına ulaşımı şahsi aracınızla yapmanız gerekiyor. Gümüşhane tarafından gelecekler Kürtün ilçesini geçtikten sonra tabelayı rahatlıkla göreceklerdir. Giresun’dan gelecek ziyaretçiler, Tirebolu yolunu geçtikten sonra Gümüşhane yoluna girerek toplamda 100 kilometre yol kat ederek parka ulaşabilirler. Trabzon’dan yola çıkacaklar içinse iki seçenek bulunuyor. Maçka yolundan Zigana geçilerek (105 km) ya da sahil yolunu kullanıp Tirebolu’ya gelmeden Gümüşhane yoluna saparak (138 km) parka varmak mümkün.

Örümcek Ormanları Tabiat Parkı Giriş Ücreti

Genellikle tabiat parklarına girişler ücretli olur. Burası için güzel haberi vereyim; tabiat parkına giriş ücretsiz

Örümcek Ormanları Tabiat Parkı

Öncelikle biz tabiat parkına Giresun tarafından geldiğimiz için görmek istediğimiz bir nokta daha vardı. O da tabi ki bir şelale Güvenlik Tüneli’ni geçtiğinizde solunuzda kalan doğal güzelliğin adı Çatalağaç Şelalesi. Yaklaşık 20 metreden dökülen şelale, virajlı yollar sonrası güzel bir dinlenme yeri.

Tabiat parkı tabelasını gördükten yaklaşık 5 kilometre sonra Çağlayandibi Şelalesi‘ne ulaşıyorsunuz. Yüksekliği 15 metreyi bulan şelale, oldukça yüksek bir debiye sahip. Bu kadar gürül gürül akan şelaleyi en son Çamlıhemşin’deki Palovit Şelalesi‘nde görmüştüm. Bu tarz şelaleler daha çok hoşuma gidiyor 🙂

Şelale ziyaretinden sonra tabiat parkının derinliklerine doğru ilerlemeye devam…Yedi kilometre kadar ilerleyince karşınıza ortalama 400 yaşlarında göknar ağaçları çıkıyor. Birbirine yakın konumda, iki tane olan göknar ağaçları, Doğa Koruma ve Milli Parklar Genel Müdürlüğü tarafından koruma altına alınarak, çitle çevrelenmiş. Hemen yanındaki tabeladan ağaç hakkında bilgi edinebiliyorsunuz. Bu tabiat parkındaki göknar ve ladin ağaçlarının Avrupa’nın ve Kafkasların en boylu ve çaplı ağaçları olduğunu da hatırlatayım 🙂

Bu kadarı size yetmediyse, tırmanışınıza ladin ağaçlarının eşliğinde devam edebilirsiniz. Yükseldikçe çok güzel manzaralar sizi bekliyor olacak. Biz Güvende Yaylası yakınlarına kadar çıktık. Karlı yolların bize izin verdiği yere kadar devam edip, geri döndük.

Konumu sebebiyle adının çok duyulmadığını düşündüğüm Örümcek Ormanları Tabiat Parkı’nın en kısa sürede hak ettiği değeri alması dileğiyle…

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Tabiat parkı 103 hektar bir alana sahip. Park, adını köylülerin hala kullandığı 250 – 300 yıllık değirmenlerden almakta. Yedi değirmenin altısı günümüzde kullanılabilir halde. Değirmenlerin yanında şelaleler, mağaralar, asırlık armut ağaçları ve obruk gibi doğal güzellikler tabiat parkının önemini artırıyor. Tabiat parkı, 45 farklı familyaya ait 97 bitki türüne ve 154 omurgalı hayvan türüne ev sahipliği yapmakta.

Yedideğirmenler Tabiat Parkı Nerede?

Bağlı bulunduğu ilçe olan Espiye’ye 28, Giresun’a 62 ve Trabzon’a 131 kilometre uzaklıktaki Yedirdeğirmenler Tabiat Parkı, Yeniköy, Akkaya ve Avluca köylerinin birleştiği noktada yer alıyor.

Yedideğirmenler Tabiat Parkı Nasıl Gidilir?

Şahsi aracınızla Espiye’den güneye doğru Özlüce Deresi’ni takip ederek tabiat parkına ulaşabilirsiniz. Yol üstündeki Pangal Şelalesi’ni de görmeyi ihmal etmeyin

Yedideğirmenler Tabiat Parkı Giriş Ücreti

Bakanlık Makamının oluru ile 2013 yılında Tabiat Parkı ilan edilen Yedideğirmenler’e giriş ücretli.

Giriş ücretleri:

Bisiklet: 2.5 TL

Motorsiklet, ATV: 5 TL

Otomobil, Kamyonet, Pickup: 7.5 TL (9 TL yazan yer var)

Minibüs: 22.5 TL

Midibüs: 37.5 TL

Otobüs: 60 TL

Şahıs (Normal): 2.5 TL (3 TL yazan yer var)

Şahıs (İndirimli): 1 TL

Bizim gittiğimiz dönem sezon olmadığı için olsa gerek girişte görevli kimse bulunmuyordu. Ücret ödemeden yolumuza devam ettik

Yedideğirmenler Tabiat Parkı

Aslında park başlamadan doğal güzellikler başlıyor. Parka girmeden hemen önce Avluca Şelalesi size tabir-i caizse “hoş geldiniz” diyor

Tabiat parkına girip tırmanmaya başladığınızda da durum farklı değil. Bu sefer de “2. Değirmen Şelalesi” sizi selamlıyor. Yaklaşık 40 metreden düşen şelalenin yanında bir de çardak bulunuyor.

Yokuşları bir bir aştıkça değirmenlerin olduğu bölgeye ulaşıyorsunuz. Biz burayı dönüşe bırakıp daha yukarılardaki anıt armut ağaçlarına doğru yola koyulduk. Buradaki armut ağaçları 200 – 400 yıllık. Toplamda 33 tane olduğu söylenen anıt ağaçlar çok güzel bir manzara oluşturuyor.

Rotamızın devamında gitmek istediğimiz obruk vardı. Tabiat parkının üst kısmında yer alan obruklara (obruk: huni biçimindeki çukur yere denmekte, bölgede 34 tane obruk olduğu söyleniyor) 1 saatlik patika yürüyüşün sonunda ulaşıldığı ve yerel halktan tehlikeli olabileceği uyarısını aldığımızdan dolayı gitmekten vazgeçtik. Tekrar değirmenlerin olduğu bölgeye yöneldik.

Burada suyun başlangıç noktası gözeye kadar yürüyüş parkuru yapılmış. Tepeye tırmanana kadar iki değirmen geçiyorsunuz. Yolun sonu ise sizi mağaralara götürüyor. Üç metreye yaklaşan sarkıtlara sahip olduğu söylenen binlerce yıllık mağaranın içi oldukça karanlık olduğu için girişinden bakmakla yetinip geri döndük.

Bu bölgede kamelyalar ve barbeküler bulunuyor. Eğer yanınızda yiyecek – içecek getirirseniz şelale manzarası eşliğinde güzel zaman geçirebilirsiniz. Ayrıca parkın girişinde bir restoran bulunuyor. Pahalı olmasının haricinde güzel yorumlar da okudum; ancak ben girmediğim için bir yorumda bulunamıyorum.

Yedideğirmenler Tabiat Parkı gezimiz sonrası durağımız bir diğer tabiat parkı Örümcek Ormanları Tabiat Parkı idi. O da bir sonraki yazıya…

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Sis Dağı Nerede?

Sis Dağı, Giresun’un Görele ilçesine bağlı olup, Trabzon – Giresun sınırında yer almaktadır. Görele’ye 40, Giresun’a 98, Trabzon’a 93 kilometredeki yayla 2182 metre yüksekliğe sahip. Çoğunlukla Görele, Eynesil, Beşikdüzü ve Şalpazarı halkının yoğunlukta olduğu bir yer burası.

Sis Dağı’na Nasıl Gidilir?

Dağa ulaşmak için navigasyona yazdığınızda farklı yollar gözükecektir. Beşikdüzü ve Çavuşlu’dan ayrılan yollardan yaylaya ulaşım mümkün. Ben size kullandığımız ve oldukça düzgün yolu olan rotayı anlatayım.

Biz Beşikdüzü’nden ayrılan yolu kullandık. Şalpazarı ilçesine geldiğinizde Acısu tarafına doğru yol alırsanız, buradaki yol yaylaya kadar asfalt. Acısu’da dilerseniz mineralli suyun tadına bakabilirsiniz (Zamanında suyun analizini yapmış, sağlığa uygun olmadığını tespit etmiştik; uyarmış olayım 🙂 ). Dönüş yolunda Çavuşlu yolundan çıkmak istedim fakat yayladan hemen çıkış yolu oldukça bozuk. Yerel insanlardan öğrendiğim kadarıyla bozuk stabilize yol çok kısa bir müddet devam ediyormuş, sonrası asfaltmış. Yani aracınıza güveniyorsanız Çavuşlu tarafından da gelebilirsiniz

Sis Dağı Yaylası

Yaylaya Trabzon tarafından vardığınızda, sol tarafınızda oldukça geniş bir alana yayılmış evler, sağ tarafınızda ise bayrağımızın asılı olduğu ve “Şehitler Ruhunuz Şad Olsun” yazısı sizleri karşılıyor.

Biz gittiğimizde tarih 3 Haziran’dı. Yukarıda da belirttiğim gibi sis ve çiseden eser yoktu. Sarı ve mor – pembe çiçeklerin oluşturduğu muhteşem görüntü görülmeye değerdi Tarım İl Müdürlüğü’nde çalışan kuzenimden öğrendiğim kadarıyla yakın zamanda o çiçekler, hayvanlar için zararlı olduğundan ilaçlanıp yok edilecekmiş. Anlayacağınız tam zamanında gitmişiz

Sandık Gölü Nerede?

Sis Dağı’na kadar gitmişken bu gölü ve minik şelalesini görmemek olmaz Aslında çok basit bir yerde bulunuyor. Ancak bize yanlış tarif edilen yol yüzünden uçurumun karşı tarafına geçmiş olduk. Bizi oldukça zorlayan ve terleten patika yolu geri dönmek zorunda kaldık. Bu durumun iyi yanı karşı taraftan manzarayı seyretmek oldu.

Hemen doğru şeklini anlatayım. İlk önce yaylanın giriş yolunda bulunan aşağıdaki yol ayrımından sol tarafı seçmeniz gerekiyor. Evet, yol stabilize ve biraz bozuk ancak bu yolda fazla gitmeyeceksiniz.

Solunuza baka bak ilerledikten sonra aşağıdaki köprüyü fark ettiğinizde aracınızı buraya park edebilirsiniz. Sonrasında yapacağınız şey ise çok basit, dereyi takip etmek

Dere sizi minik şelaleye ve göle götürüyor. Ancak manzaraya yukarıdan bakmış oluyorsunuz. Eğer göle inmek isterseniz karşıya geçip patika yoldan aşağı inmeniz gerekiyor. Bu patika yolda dikkatli olun, kaygan olabilir. Veee o güzel manzara karşınızda

Göl sularının döküldüğü uçurumu görmek için de yanı başınızda bir patika bulunmakta. Ama bu sefer çok daha fazla temkinli olmanız gerekmekte. Herhangi bir üzücü olay yaşanmasın

Minik şelalenin oluşturduğu gölde yıkanmak serbest. Bu yüzden yanınıza deniz malzemeleri alabilirsiniz.

Artık dönüş vakti. Sis Dağı Yaylası ve Sandık Gölü beklediğimizden kat kat güzel çıktı. Bunda gelmiş olduğumuz zamanın kesinlikle bir etkisi var diye düşünüyorum

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

Kendime yeni bir görev edindim. Ülkemizdeki gidilmesi müsait bütün şelaleleri bulup, onlara ulaşmak Bugüne kadar adı çoğu kişi tarafından bilinip, benim görmediğim şelale kalmamıştır sanıyorum. Benim şimdiki amacım, çokça bilinmeyen şelaleleri bulup, onları duyurmak. İşte onlardan birisi Hemşin’deki Akyamaç Şelalesi. Rize’de birçok şelaleye gitmiş biri olarak bu şelaleyi yeni duymuş olmam da şaşırtıcı açıkçası

Akyamaç Şelalesi Tabiat Parkı Nerede?

Hemşin ilçe merkezine 2.5 kilometre uzaklıktaki tabiat parkı, Rize’ye 56 ve Trabzon’a 135 kilometre uzaklıkta yer alıyor. Hemşin ilçe merkezine vardığınızda, şelale için sola dönüş tabelası size göz kırpıyor. Bu yola girdiğinizde artık fazla yolunuz kalmadı. Şu an halen çevre düzenlemesi devam ettiği için solunuzda prefabrik bir yapı ve ihalenin tabelasını göreceksiniz. Burası yürüyüş yolunun başlangıcı.

Akyamaç Şelalesi Tabiat Parkı Giriş Ücreti

Şimdilik tabiat parkına giriş için ücret ödenmiyor. Yapılan çalışmalar sonrası giriş ücreti alınıp alınmayacağını hep beraber göreceğiz

Akyamaç Şelalesi Tabiat Parkı

Çevre düzenlemeleri kapsamında yapılan doğal taş döşeme ve köprü oldukça hoşuma gitti. Eski yolunu bilmediğimden yeni hali hakkında fikir beyan etmem ne kadar doğru bilmiyorum ancak şelaleye ulaşmak artık çok basit. Bebekli aileler bebek araçlarıyla rahatlıkla şelaleye ulaşabilmekteler.

Muhteşem bir doğa ve uzaklardan gelen şelale sesi eşliğinde yaklaşık 1600 adım atmanız ve üstteki fotoğrafta gördüğünüz gibi 12 viraj almanız gerekiyor Güzel bir yürüyüş sonrası 13 metre yüksekten düşen Akyamaç Şelalesi sizi bekliyor olacak.  Yan merdivenlerden şelalenin yanına kadar gitmek mümkün. Gitmişken suya ayaklarınızı sokmayı ve bol bol fotoğraf çekmeyi unutmayın

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel

BİTMEK BİLMEYEN GEZİ YAPMIŞIZ 

İki günlük Artvin gezimizin ilk gününde “Kenan Emice’nun Çayluğu”, “Hacı Mehmet Şelalesi”, “Mençuna Şelalesi” ve “Deliklikaya Şelalesi”ni gördükten sonra (gördüğünüz gibi sulu selli yerlerin hiçbirini boş geçmiyoruz Çünkü şelalelerin hastasıyız) akşam konaklamak üzere Ceyda Abla sayesinde önceden rezervasyon yaptırdığımız Artvin merkezdeki öğretmenevine gittik. Tabi ki de aksiyon seven bu ekip hemen odasına çekilip dinlenmeye başlamadı. Artvin sokaklarındaki maceramızı Masum’un Deliklikaya Şelalesi‘ni kaleme aldığı yazıdan okuyabilirsiniz. Gelelim ikinci günümüze. İkinci gün sabah saat 8 civarı kahvaltımızı yapıp öğretmenevinden ayrıldık. Konaklama ücreti kişi başı 50 TL’idi. Buradan ayrıldığımızda ilk olarak Şavşat ilçesine bağlı Pınarlı Köyü’nde bulunan Balık Gölü‘ne, Cevizli Köyü’nde bulunan Tibeti Kilisesi‘ne, Karagöl‘e ve Artvin Merkez’e bağlı Hamamlı Köyü’nde yer alan Dolishane Kilisesi‘ne uğradık. Daha sonra başlıktan da anlayacağınız üzere yazının asıl konusu olan Maral Şelalesi‘ni görmek için Borçka ilçesinde yer alan Maçahel Vadisi‘ne doğru yola koyulduk.

ŞİMDİ BİLDİĞİNİZ TÜM VADİLERİ UNUTUN

Bahsettiğimiz şelale; Artvin ile Gürcistan’ın Acara Özerk Cumhuriyeti’ne yayılan Maçahel Vadisi‘nde, Karçal Dağları’nın eteklerindeki Maralköy‘de yer alıyor. Bölge, 1921’de yapılan referandum sonrası Rusya-Türkiye arasında yapılan sınır anlaşmasıyla bugünkü halini almış. Vadide bulunan 18 köyün 12’si Gürcistan, 6’sı ise Türkiye sınırlarına dahil edilmiş. Türkiye sınırları içindeki bu 6 köyün ismi Camili (merkez köy diyebiliriz), Efeler, Kayalar, Uğurköy, Düzenli ve Maralköy. Vadide yer alan köyler yerleşim özellikleri bakımından el bileği ve 5 parmağa benzetildiği için Gürcü dilinde “Maça” el, “hel” bilek anlamında Maçahel olarak anılıyor. Gürcü sınırı Camili Köyü’nün hemen aşağısından geçiyor. Kış şartları çok çetin geçtiği için, uzun bir süre yağan kar yerden kalkmıyor ve yollar kapanıyormuş. Bu sebepten dolayı köylerdeki acil durumlarda (hastalık, doğum vs.) yerli halk  Gürcistan-Türkiye arasında imzalanan protokol kapsamında Borçka ya da Artvin yerine özel araçlar ile Gürcü tarafına götürülüyormuş.

Camili Havzası olarak da tanımlanan bu vadi 2006 yılında UNESCO tarafından ‘Dünya Biyosfer Rezerv Alanı‘ seçilerek Türkiye’nin ilk biyosfer alanı unvanı alan yeri olmuş. Biyosfer alanı ‘küresel öneme sahip doğal alanların korunması ve yöre halkının sürdürülebilir gelişimini sağlamak amacıyla UNESCO tarafından onaylanan alanlar’ şeklinde açıklanabilir. Dünya’da bu şekilde 621 rezerv alanı varmış. Bunlarda birinin de bizim topraklarımızda olması mutluluk verici. Bölge aynı zamanda WWF ve TEMA tarafından da korunuyor. Bu gizli cennetin bu kadar bozulmadan kalmasının sebeplerinden biri, belki de en önemlisi; kış aylarındaki ulaşımın zorluğu. Yolların kardan dolayı 6 ay kapalı kalması ve dışarıdan kimsenin köye ulaşamaması adeta Maçahel’de zamanı durdurmuş (hatta geriye sarmış), bu sayede bölge yapısını koruyabilmiş.

MARAL ŞELALESİ’NE NASIL GİDİLİR?

Borçka’dan yola çıktığınızda Google haritalardan Maralköy’ü aratınca takip etmeniz gereken yol güzergahını hemen çiziyor. Buna göre yaklaşık olarak 52 km’lik bir yol gitmeniz gerekiyor. Ancak merkezden uzaklaşınca Gürcistan sınırında yola devam ettiğiniz için telefonunuz çekmeyebilir, GPS konumunuzu kaybedebilir (benim böyle oldu mesela; ama benden başka herkesin telefonu çektiği için sorun olmadı). Bulunduğunuz yolda hiçbir yere dönmeden direk devam edin ve yılmayın 43 km sonra sağa doğru ayrılan Borçka Karagöl Tabiat Parkı’nı göreceksiniz. Buradan da dönmeden direk devam etmeniz gerekiyor. Aşağı yukarı 5 km kadar ilerleyince “MACAHEL GREEN ROOF HOTEL” ve “MACAHEL KONUK EVİ” diye 2 adet tabela göreceksiniz. Bu tabelalardan tam sol yaparak yukarıya doğru toprak yola girmelisiniz. Yaklaşık 4 km de bu şekilde ilerledikten sonra şelaleye ulaşabilirsiniz

Buraya kadar olan kısım sizin içindi. Şimdi gelelim bizim yolculuğumuza. Biz yolumuza devam ederken sis yavaş yavaş görüş mesafemizi azaltmaya başlamıştı. Ancak bu sis bizim gibi yılmayan dörtlüye vız gelir tırıs giderdi. Çünkü SER-TUR (Böyle bir tur şirketi gerçekte yok. Sadece bize özel) ayrıcalıkları ve kalitesi ile bize tüm dağlar bayırlar düz yol, sisli yağmurlu tüm havalar pırıl pırıl geliyordu. Derken ilerledikçe sis iyice yoğunlaştı ve görüş mesafemiz neredeyse 1 m’ye kadar düştü. Bu yoğun siste ve araçtaki sessizlikte bir süre yol aldık. Tabi bu sırada ben “İnşallah Serdar Abi ve Ceyda Abla sis sebebiyle dönelim demezler.” diye içimden geçirirken Serdar Abi ve Ceyda Abla da “Acaba dönelim diyecekler mi?” diye içlerinden geçiriyorlarmış. Masum’u hiç söylemiyorum bile. Çünkü ona göre “Ölmek var dönmek yoktu“. Tabi bu içimizden geçirdiklerimizi şelale dönüşünde dile getirdik

Siste ilerlerken araçtaki sessizlik de devam ediyordu. Derken sükuneti bozan Serdar Abimiz oldu. “Gençler sizin şansınız nereye gitti, hani?” diyerek dikiz aynasından bir bakış attı Masumla bana. Bunun üzerine durur muyuz tabi hemen Masumla beraber tüm enerjimizi birleştirip sisin dağılması için iyi ve güzel şeyler düşünmeye başladık. Sonra ne oldu dersiniz. Tabi ki de şansımız bize yardım etti ve sis dağıldı. Tabi Serdar Abimiz Hacı Mehmet Şelalesi’ndeki yol bulurken bize yardım eden şansımız ve sisi dağıtmamız üzerine hâlâ ne kadar şanslı insanlar olduğumuzu kabul etmemişti (Gümüşhane’deki, Avusor’daki, Huser’deki şansımızdan hiç bahsetmiyorum bile). Tam bu sırada bir anlaşma doğdu. Daha önce şelalenin yolu şelaleye inen yere kadar gitmiyormuş. Yarım saatlik bir yürüme yolu varmış. Dedi ki “Eğer bu yol şelalenin olduğu yere kadar giderse şansınızla alakalı bir daha konuşmayacağım”. Ve tabi ki yine şansımız bize güldü ve aracımızla şelaleye inebileceğimiz yere kadar gittik. Biricik şoförümüz üzülerek de olsa artık çok ama çok şanslı insanlar olduğumuzu kabul etti

Tam patikaya ineceğiniz yerde “ŞELALE ET MANGAL MURAT’IN YERİ” diye kırmızı bir tabela göreceksiniz. Bu tabela patikanın başlangıcını gösteriyor size. Yaklaşık 15 dakikalık hiç de zorlu olmayan yürüme mesafeniz var. Masum ve ben önden, Ceyda Abla ve Serdar Abi arkadan yürümeye başladık. Patika yolu yeterince geniş, kuru ve çok az bir eğime sahip. Aşağıya indiğinizi anlamıyorsunuz bile. Patika yol bitince yan taraflarında tahta korkulukları bulunan merdivenleri inmeye başlıyorsunuz.

15 dakikalık yolun tam ortasına vardığınızda “ŞELALE ET MANGAL MURAT’IN YERİ“ne geliyorsunuz. Burayı şelaleyi tam karşıdan gören ahşaptan bir seyir terası olarak düşünebilirsiniz. Tabi karşıdaki muhteşem doğa harikasını gördükten sonra bu terasta ne kadar kalabilirsiniz bilmiyorum. Çünkü bir an önce aşağıya inip bu mükemmelliği daha yakından görmek hatta yaşamak isteyeceksiniz.

Buradan sonra yola merdiven inerek devam edeceksiniz. Haliyle suya yaklaştıkça artan nemden dolayı zemin giderek kayganlaşmaya başlıyor. Ama buna rağmen şelaleye ulaşmak zorlu değil.

Sonunda yol bitmiş ve Maral Şelalesi tüm görkemiyle karşımızdaydı. Şelaleyi karşımda gördüğümde nutkum tutulmuş, gözlerim fal taşı gibi açılmıştı. Bir elimle de şaşkınlıktan kocaman açılmış ağzımı kapatıyordum. Şaşkınlığımı üzerimden atınca kendimi bir süre oyun grafiği içinde bir kahraman gibi, bir süre de National Geographic kâşifleri gibi hissettim. Yüksekten düşen suyun sesi diğer tüm sesleri duymamızı engellediğinden sadece bu gizli cennete odaklanmıştık. 63 metreden düşen suyun yarattığı hava akımını yüzümüzde hissetmek de daha farklı ve tarif edilemeyecek bir histi. Yöre halkı tarafından “Yeryüzü Cenneti” olarak adlandırılan şelale, çevresindeki doğal yaşlı orman ve bitki örtüsüyle muhteşem görüntüler oluşturuyor. Yeşilin tonlarının su damlalarıyla dansını izlemekten kendinizi alıkoyamıyorsunuz burada.

Pazar günü olmasına rağmen sadece biz oradaydık (bizden hemen önce bir gezi grubu turunu tamamlayarak oradan ayrılmıştı.) Sadece bizim bulunmamız da ayrı bir şans. Bu şaheserle birlikte bol bol fotoğraf çekilip, bol bol fotoğraf çektikten sonra üzülerek de olsa şelaleden ayrılıp az evvel bahsettiğim ahşap terasa çıktık. Burada da şahane fotoğraflar çekilerek dönüş yoluna koyulduuuuukkkk.

Bizim Maral serüvenimiz dolu dolu ve paha biçilmezdi. Ölmeden önce mutlaka bir kere görün, gösterin. Cennetin fragmanını Dünya’da görebilme şansınız varken bu fırsatı kaçırmayın derim

Son olarak “BANA SELFİ ÇUBUĞUMU VERİN SİZE DÜNYA’YI GEZDİREYİM” adlı çalışmam için lütfen tıklayınız  😉

Hepinize bol gezmeli, bol tozmalı, bol şelaleli günler diliyorum. Hoşçakalın…

Gezmek Güzel Şey & Hayat Gezince Güzel